Ile może zabrać komornik?

[ATTACH=CONFIG]4430[/ATTACH]Gdy rozpoczyna się egzekucja komornicza, dłużnikowi często wydaje się że nie ma żadnych praw, a komornik może zająć wszystkie pieniądze na poczet spłaty zobowiązań. Prawdą jest, że dług trzeba spłacić. Ale prawdą jest również, że dłużnik nie może zostać bez środków do życia. Prawo przewiduje limity i kwoty wolne od zajęć komorniczych.

Najbardziej popularnym sposobem egzekucji (wymagającym od komornika niewielkiego nakładu pracy i gwarantującym niemal natychmiastową skuteczność egzekucji) jest ściągnięcie zobowiązań z z wynagrodzenia za pracę lub świadczeń (rent, emerytur). Komornik kieruje pismo np. do ZUS, zakładu pracy czy podmiotu na rzecz którego dłużnik wykonuje pracę na podstawie umowy cywilno-prawnej, w którym zawiadamia o dokonaniu zajęcia określonej kwoty. Dłużnik oczywiście otrzymuje kopię takiego pisma. Firma lub instytucja nie wypłaca wówczas dłużnikowi całości należnych pieniędzy, a jedynie to, co zostaje po potrąceniu należności dla komornika.

Gdy dług stanowi niewielką część należnych nam pieniędzy – zostanie ściągnięty w całości, a egzekucja zostanie zakończona. Ale niektórych pieniędzy komornik zabrać ani zająć nie może. Jakich?

- Pieniędzy od pracodawcy na pokrycie wydatków lub wyjazdów w sprawach służbowych,

- Stypendiów wypłacanych z budżetu państwa, a także innych form wsparcia (np. rekompensat z tytułu zdarzeń losowych)

- Świadczeń z ubezpieczeń osobowych oraz odszkodowań z ubezpieczeń majątkowych (do wysokości 75 proc., co w praktyce oznacza, że komornik może sięgnąć tylko po 25 proc. kwot z różnego rodzaju polis, chyba że chodzi o roszczenia z tytułu alimentów, wówczas to ograniczenie nie obowiązuje).

- Świadczeń z pomocy społecznej.

- Świadczeń alimentacyjnych, świadczeń pieniężnych wypłacanych z Funduszu Alimentacyjnego, świadczeń rodzinnych, dodatków rodzinnych, pielęgnacyjnych etc.

W przypadku, gdy dłużnik nie ma stałej płacy, komornik musi pozostawić mu tyle pieniędzy, by wystarczyło na utrzymanie jego (i rodziny) przez dwa tygodnie.

To jednak nie wszystko. W przypadku zajmowania przez komornika wynagrodzenia za pracę, renty, emerytury przepisy przewidują pewne kwoty wolne od zajęć. Jeżeli dłużnik jest zatrudniony na umowę o pracę, komornik może zająć i zabrać połowę jego zarobków. Jednak wolne od zajęcia jest wynagrodzenie za pracę w wysokości brutto 1.600,00 zł (netto 1.181,38 zł). (Dotyczy etatu, w przypadku którego nie są stosowane podwyższone kwoty uzyskania przychodu). Gdy dłużnik pracuje na część etatu, proporcjonalnie zmniejszają się kwoty wolne od zajęć. Komornik również może zająć większą kwotę, gdy przeprowadza egzekucję alimentów.

A co z tymi, którzy pracują na umowy o dzieło i umowy zlecenia? Generalnie – potrąceniu podlegają zarobki nawet w całości. Jeśli jednak dłużnik wykaże, że umowa jest jego jedynym i stałym źródłem utrzymania, komornika obowiązują takie limity potrąceń, jak w przypadku umów o pracę. O to, by potrącić tyle pieniędzy, ile wynika z przepisów, powinien zadbać pracodawca. Ale zwłaszcza, gdy dłużnik nie ma umowy o pracę, sam powinien zadbać – najlepiej pozostając w kontakcie z komornikiem – by zajęto taką część należnych mu pieniędzy, jaka wynika z przepisów.

Jeśli chodzi o emerytury i renty, komornik nie może zająć więcej niż 25 proc. świadczenia (chyba, że jest to świadczenie w najniższej wysokości, wówczas wolne od zajęcia jest 50 proc.).

Komornik może również przeprowadzać egzekucję z konta bankowego dłużnika. Ale i tutaj obowiązują go ograniczenia. Wolne od zajęcia są kwoty do wysokości trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw (w styczniu 2014 roku kwota wolna od zajęcia wynosi więc ok. 12 tys. zł). Dłużnik może dysponować tymi pieniędzmi, choć dostęp do nich bywa w bankach utrudniony (przy blokadach konta gotówkę można np. pobierać w oddziale, można też wykonywać przelewy).