Jaki okres kredytowania wybrać przy kredycie hipotecznym?

[ATTACH=CONFIG]41[/ATTACH]Piętnaście? Dwadzieścia? Trzydzieści lub dłużej? Liczba lat, na jaką bank udziela kredytu mieszkaniowego to jeden z podstawowych parametrów, jakimi kierują się klienci. To również ważna zmienna kosztów kredytu.

[PRBREAK][/PRBREAK]

Im dłuższy okres kredytowania, tym kredyt droższy. Wielu finansistów uważa, że zaciąganie kredytu mieszkaniowego w horyzoncie dłuższym niż 12-15 lat nie ma żadnego sensu – oczywiście, z punktu widzenia finansów. Jednak rzeczywistość jest taka, że młodzi (+20) i nieco starsi (+30) klienci zaciągają kredyty na maksymalny okres, oferowany przez banki. Na tyle pozwala im ich zdolność kredytowa (im dłuższy okres kredytowania, tym niższe raty, choć kredyt staje się w sumie droższy). W tej chwili w większości z nich maksimum to 30 lat, ale niektóre banki oferują również okresy dłuższe nawet o dziesięć lat (jednak w obecnej chwili raczej dla kredytów zaciąganych w złotówkach). W dodatku większość banków wylicza zdolność kredytową w tym dłuższym wariancie identycznie, jak dla okresu 30-letniego. Rozkładanie więc spłaty kredytu na dłuższy okres staje się nieopłacalne.

Jeśli nawet bank ma w ofercie 40-letni okres spłaty kredytu, nie oznacza to, że może z niego skorzystać każdy potencjalny kredytobiorca. Każdy bank określa maksymalny wiek kredytobiorcy, do którego kredyt musi zostać całkowicie spłacony – w zależności od banku jest to od 65 do nawet 80 lat. Uwaga! Jeśli dwudziestokilkulatek chce podnieść swoją zdolność kredytową i zaciągnąć kredyt np. z 50-letnim ojcem, maksymalny okres kredytowania będzie liczony do wieku ojca, czyli najstarszego kredytobiorcy. W dodatku niektóre banki uzależniają udzielenie kredytu starszym kredytobiorcom (po ukończeniu 50. Lub 55. Roku życia) pod warunkiem wykupienia ubezpieczenia na życie – i cesji polisy na kredytodawcę.

Dobrym sposobem skrócenia faktycznego okresu kredytowania, zwłaszcza przy kredytach dłuższych, 25-20 letnich, jest systematyczne odkładanie pewnej sumy pieniędzy (proporcjonalnej do wysokości raty) np. w postaci planu oszczędnościowo-inwestycyjnego na 10-15 lat. Z jednej strony spłacamy kredyt, z drugiej – odkładamy (co miesiąc) pieniądze, które dzięki składanemu procentowi pozwolą nam mniej więcej w połowie okresu kredytowania nieruchomości dokonać jego jednorazowej, całkowitej spłaty. Warunkiem jest tutaj systematyczność wpłat i właściwe (a więc niezbyt agresywne, ale też nie całkiem zachowawcze) dobranie funduszy, w których będziemy lokować pieniądze.