Zyski i zwolnienia

[Wincenty]

Na forach internetowych skupiających pracowników banków tematem numer jeden są zwolnienia grupowe z kolejnych banków – do tej pory zamiar taki ogłosiły Citi Handlowy, BPH, Nordea, DnB Nord, BNP Paribas i łączące się BZ WBK z Kredyt Bankiem.

 

Jednocześnie banki ogłaszają najlepsze w historii wyniki finansowe. Ten dysonans – „dzięki naszej pracy firma ma rekordowe zyski, a my nie mamy w tym udziału, a wręcz przeciwnie – trafiamy na bruk” – budzi wśród pracowników banków gniew, który znajduje ujście w nieparlamentarnych epitetach padających na forach. Emocji nie studzą nawet wpisy od osób reprezentujących instytucje chcące zatrudnić, a częściej podjąć współpracę na umowę zlecenie, z byłymi pracownikami banków.

 

W czerwcowym numerze o zwolnieniach w bankach pisze Leszek Sadkowski, który cytuje m.in. Bartłomieja Chyłka, analityka ING TFŻ „W Polsce banków jest za dużo. Obserwując zachodzące zmiany (…), myślę, że polski rynek bankowy będzie (…) podobny do czeskiego, czyli w wyniku konsolidacji powstanie 5-6 silnych grup bankowych”. Podawanie rynku czeskiego jako przykład nie jest chyba zbyt szczęśliwy, w kontekście tego, co możemy przeczytać w artykule Pawła Badzio „Córki na wydaniu”. Okazuje się, że rynek czeski jest jednym z najbardziej spenetrowanych przez kapitał zagraniczny – 95 proc., gdy w Polsce udział ten wynosi około 70 proc., a np. w Belgii 49 proc., i obowiązuje zasada, że im wyższy stopień rozwoju danego kraju, tym udział procentowy kapitału zagranicznego w sektorze finansowym niższy. Z artykułu możemy się też dowiedzieć, że według analiz Komisji Europejskiej, to, co miało być lekarstwem dla sektora bankowego starej Unii, może być trucizną dla bankowości takich krajów jak Polska, gdzie w bankowości dominuje kapitał zagraniczny. Nowe wymogi kapitałowe mogą prowadzić do transferu kapitału z peryferiów do centrali, a wzmocnienie europejskiego nadzoru osłabi nasz lokalny, który nie będzie mógł się przeciwstawić takim praktykom.

 

Niejako na pocieszenie Marta Lewkowicz pisze o wejściu do Polski dwóch dużych chińskich banków – Bank of China i China Development Bank Corporation. Jak na razie jest to niewielkie pocieszenie dla tracących pracę, bo banki te nie zapowiadają tworzenia dużej sieci oddziałów, a chcą się skupić na bankowości korporacyjnej. Po drugie wiąże się z nimi jeszcze większe ryzyko niż z dotychczasowymi inwestorami, w których przypadku interes korporacji może być sprzeczny z interesem kraju. W przypadku chińskich banków oprócz interesu korporacji bardzo istotna jest też polityka rządu w Pekinie. Może się więc zdarzyć, że banki te któregoś dnia wycofają duży kapitał z Polski, bo np. nasz parlament uchwali rezolucję wspierającą dążenia rządu tybetańskiego.

 

Dlatego wydaje się, że realnego pocieszenia należy szukać jedynie w coraz skuteczniejszej konkurencji ze strony banków spółdzielczych. Przykładem może być Podkarpacki Bank Spółdzielczy, który w marcu otrzymał od „Gazety Bankowej” nagrodę za wdrożenie bankomatów biometrycznych – oferty, która wyprzedza wszystkie obecne w Polsce banki. Jednak także ten sektor stoi przed bardzo poważnymi wyzwaniami. Z jednej strony są to nowe wymogi kapitałowe – o czym rozmawiamy z prezesem KZBS Jerzym Różyńskim. Z drugiej przyjecie optymalnego modelu funkcjonowania, o czym pisze Wojciech Trójca. Niezależnie jednak od tego, jakie działania zostaną podjęte, kapitał, którym obracają spółdzielcy, nie zostanie nagle wytransferowany za granicę, wbrew interesowi lokalnego banku, jego klientów i pracowników, a zgodnie z polityką międzynarodowej korporacji.

 

Autor: Maciej Goniszewski