Zaburzenia psychiczne a upadłość konsumencka.

[Dwabieguny]

Dzień dobry,
choruję na chorobę afektywną dwubiegunową i zaburzenie osobowości borderline. Jestem zdiagnozowana od 2016 roku, od 2017 posiadam orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim z powodu tych schorzeń przez PZON ważne do 09.2023 roku. Byłam raz w 2007 roku w Szpitalu Psychiatrycznym w Tworkach z powodu epizodu psychotycznego. Cały czas leczyłam się prywatnie psychiatrycznie bo terminy na NFZ były nawet za kilka miesięcy. Jestem na farmakoterapii. Teraz przez podwyżki umówiłam się już NFZ na połowę sierpnia do nowego psychiatry. W 2019 roku przestałam się leczyć bo wpadłam w epizod manii i zaciągałam jakieś dziwne chwilówki. Próbowałam spłacać chwilówkę chwilówką. Nawet nie wiem ile mam długu, po co to brałam i gdzie pobrałam te chwilówki. Czarna dziura w głowie. Spłacam jeszcze 300 zł miesięcznie kredytu studenckiego, zostało mi jeszcze 12 tysięcy do spłacenia. Spłacam to regularnie bo wiem gdzie to zaciągnęłam. Już miałam sprawy w e-sądzie ale nakazy, po moich sprzeciwie, były umarzane lub przesyłane do sądu rejonowego. Jedna, która doszła do sądu rejonowego, miałam jakiegoś prawnika z internatu ale niestety nie poszła po mojej myśli. Prawnik niby poprosił o uzasadnienie, miało iść do apelacji, ale potem się nie odezwał. Wyrok pewnie się uprawomocnił i dostałam zajęcie komornicze na koncie ponad 5 tysięcy. Złożyłam dzisiaj skargę na komornika bo mnie nie uprzedził o wszczęciu egzekucji i nie mogłam się w żaden sposób do tego odnieść. Mam męża ale od 2014 roku mamy zawartą, kilka dni przed ślubem, intercyzę z wyrównaniem dorobków dlatego bo mąż prowadził własną działalność gospodarczą. Jak mówiłam nie wiem ile tych pożyczek pobrałam ani na jakie kwoty ale chyba jest ich około 20 tysięcy plus te 12 tysięcy z kredytu studenckiego. Bardzo często zmieniałam pracę, nie umiałam funkcjonować w pracy z współpracownikami, wywoływałam konflikty. Traciłam pracę, wpadałam w epizody depresyjne i miałam wystawiane na kilka miesięcy zwolnienia lekarskie i żyłam z zasiłku. Teraz mam stabilną pracę od 04.2021 bo pracuję zdalnie na infolinii i nie muszę widzieć się z innymi ludźmi, ale zarabiam najniższą krajową. Niestety praca jest bardzo stresująca bo mam bardzo roszczeniowych klientów i już chciałam znowu rzucić pracę ale moja psychiatra dała mi silniejsze leki i mnie namówiła żebym wytrzymała. Miałam epizody depresyjne więc trochę uzbierało się L4 ale pracodawca trzyma mnie bo ma dopłatę z PFRONu. Mąż który nie wiedział o moich długach jest zły i powiedział że nie będzie spłacał moich długów ale wcale od niego tego nie wymagam bo to wszystko moja wina, gdyż się nie leczyłam. Czy komornik może też go jakoś ścigać za moje długi jeśli mamy rozdzielność majątkową? Zaniosłam mu dzisiaj tą intercyzę żeby nie mówił że nie wiedział. Ja nic nie mam, wszystko jest na męża: dom, samochód, komórki i komputery. Oprócz domu wszystko jest na firmę. Mąż zarabia, w zależności od miesiąca od 4 do 8 tysięcy ale większość zjada kredyt hipoteczny, rachunki i leasingi. Mamy jedno dziecko. Czy dochody męża i jego majątek będą brane pod uwagę przy upadłości czy tylko moje? Czy będę mogła się starać o prawnika z urzędu lub pro bono? Czuję się fatalnie, chce mi się płakać ciągle i jestem w fatalnym stanie psychicznym, ciągle jestem na lekach uspakajających. Oprócz męża nie mam przyjaciół tylko męża, moi rodzice nigdy mi nie pomagali w chorobie i są patologiczni. Nie wiem czy mam w ogóle szansę na upadłość bo przecież już zarabiam, ale nie jestem wstanie spłacić od tak tych ponad 30 tysięcy złotych. Pozdrawiam wszystkich.

[Stanley]

Daruj sobie upadłość konsumencką, jeśli to tylko 30.000 złotych. Nie chcę się wtrącać w sprawy zdrowotne, ale miałem koleżankę z identyczną dolegliwością jak Ty, która świetnie radziła sobie w różnych biznesach, wymagających naprawdę dobrego myślenia. Ona jednak systematycznie leczyła się i w ten sposób, uwierz mi, nikt nie mógł nawet pomyśleć, że  coś jest z nią nie tak. Zginęła tragicznie w wypadku, nie z jej winy, żeby było jasne.

Dlatego proponuję Tobie zwróć się do tutejszych fachowców np. lukaszb@ tylko ... słuchaj ich, a z pewnością za jakiś czas zapomnisz o wszystkim. a co do mężą, jeśli macie rozdzielność, to nie martw się, a Komornik też człowiek, można się porozumieć co do ew. spłaty.

[Dwabieguny]

15 minut temu, Stanley napisał:

Daruj sobie upadłość konsumencką, jeśli to tylko 30.000 złotych. Nie chcę się wtrącać w sprawy zdrowotne, ale miałem koleżankę z identyczną dolegliwością jak Ty, która świetnie radziła sobie w różnych biznesach, wymagających naprawdę dobrego myślenia. Ona jednak systematycznie leczyła się i w ten sposób, uwierz mi, nikt nie mógł nawet pomyśleć, że  coś jest z nią nie tak. Zginęła tragicznie w wypadku, nie z jej winy, żeby było jasne.

Dlatego proponuję Tobie zwróć się do tutejszych fachowców np. lukaszb@ tylko ... słuchaj ich, a z pewnością za jakiś czas zapomnisz o wszystkim. a co do mężą, jeśli macie rozdzielność, to nie martw się, a Komornik też człowiek, można się porozumieć co do ew. spłaty.

 Dziękuję za odpowiedź. Psychiatra też odradzał mi upadłość. A czy można starać się o orzeczenie nieważności zawartej umowy pożyczki w sądzie? Ja naprawdę nie pamiętam u kogo zaciągałam te pożyczki ani ile ani na jakie kwoty. Wychowywałam się w patologicznej rodzinie, doświadczyłam wiele nadużyć i zaniedbań, oczywiście wszystko na zewnątrz było OK bo rodzice byli cwani i nie bili tylko niszczyli psychicznie a dziadkowie też byli nie lepsi. Nigdy nie uważali że jestem chora i zamiast do psychiatry prowadzali mnie do egzorcysty... Wiem że są osoby wysokofunkcjonujące z tą chorobą ale mam jeszcze te cholerne borderline w pakiecie, leczyć zaczęłam się dopiero jak miałam 28 lat. Ciężko mi funkcjonować, w domu układa się bo mam wspaniałego i wyrozumiałego męża, którego zawiodłam. Ze światem zewnętrznym nie umiem sobie poradzić. Dziś umówiłam się na bezpłatną poradę prawną może coś prawnik podpowie. Tak naprawdę nie chce mi się żyć i nienawidzę siebie. Tylko leki i to że skrzywdzę rodzinę powstrzymują mnie bym sobie nic nie zrobiła. Już nie wiem co robić. Nie chcę by moje choroby były wymówką, chciałabym po prostu być normalna i nie robić nikomu kłopotów.

Edytowane 17 Maja 2022 przez Dwabieguny

[Stanley]

41 minut temu, Dwabieguny napisał:

Wiem że są osoby wysokofunkcjonujące z tą chorobą ale mam jeszcze te cholerne borderline w pakiecie, leczyć zaczęłam się dopiero jak miałam 28 lat. Ciężko mi funkcjonować, w domu układa się bo mam wspaniałego i wyrozumiałego męża, którego zawiodłam.

Masz osobę która jest z Tobą, dlatego bierz się za te cholerne chwilówki, a nie wiem czy jest sens iść do sądu w sprawie Twojej chwilowej ... niemocy. Czy to przypadkiem w przyszłości nie będzie przeszkadzać ? Wież mi, kwota do spłaty jest naprawdę ... do udźwignięcia.

[Dwabieguny]

20 minut temu, Stanley napisał:

Masz osobę która jest z Tobą, dlatego bierz się za te cholerne chwilówki, a nie wiem czy jest sens iść do sądu w sprawie Twojej chwilowej ... niemocy. Czy to przypadkiem w przyszłości nie będzie przeszkadzać ? Wież mi, kwota do spłaty jest naprawdę ... do udźwignięcia.

Fakt, mam osobę, która mnie wspiera ale nie będzie za mnie płacić długów bo sama ma zobowiązania. Nie wiem ile będę spłacać przy minimalnej krajowej - 10, 15 lat? Zawsze też jest ryzyko że mój stan się pogorszy, stracę pracę, trafię do szpitala psychiatrycznego i nigdy z tego nie wyjdę. A odsetki i koszty komornicze będą rosnąć. Moja wypłata idzie na jedzenie, męża na resztę. Samych rat, rachunków, opłat, benzyna do pracy miesięcznie jest ponad 5 tysięcy więc jak mąż zarobi niecałe 4 tysiące to dokładam tysiąc, 300 zł na kredyt więc na cały miesiąc zostaje 1000 zł na jedzenie a 500+ idzie na potrzeby dziecka - ubrania, jedzenie w szkole, lekarza bo NFZ można czekać kilka miesięcy. Rata kredytu hipotecznego ciągle wzrasta, ceny w sklepach zabójcze. Z czego mam spłacać? Boję się że totalnie się załamię i znowu tafię do szpitala. Do tego koszty egzekucji komorniczej - z tego co widzę pożyczki było 2500 zł a z odsetkami i kasą za egzekucję wyliczył sobie ponad 5 tysięcy złotych. Dla kogoś 30 tysięcy może to i mało ale dla mnie ogromna kwota. 

Edytowane 17 Maja 2022 przez Dwabieguny

[Dwabieguny]

Jeśli ktoś będzie mógł mi odpowiedzieć na pytanie to bardzo bym prosiła. Byłam u prawnika z urzędu miasta i powiedział, że w tej sprawie z komornikiem powinnam się dogadać z wierzycielem. Bo jak mam prawomocny wyrok to raczej nic z tym nie zrobię. Sprawy o upadłość nie poleca. Dzwoniłam do kancelarii windykacyjnej i oni zapytają się wierzyciela czy się zgadza na jakieś rozłożenie na raty a mogą mi zawiesić egzekucję u komornika. W ramach dobrej woli mam wpłacić teraz 150 zł a po wypłacie mają być co miesiąc spłaty po 300 zł. Do spłaty jest 5 tysięcy złotych, nie chcę by rosły koszty komornicze. Czy powinnam to zrobić czy to jakaś pułapka że wpłacę a oni powiedzą mi że jednak się nie zgadzają? Co do niezasądzonych pożyczek będziemy sprawdzać czy się przedawniły a reszta aktywnych poszłaby do sądu by orzekł o nieważności zawartych umów pożyczki na mocy art. 82 k.p.c. "Nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych". Czy to dobra droga?

[janvincent01]

Jak ma Pani minimalna to komornik wiele niezdziala, więc ograniczyć wydatki i szukać dodatkowego dochodu

[Dwabieguny]

Jak widać wasze rady są niezbyt profesjonalne i po najniższej linii oporu. Znajdź sobie dodatkową pracę, zaciśnij pasa, pisanie do sądu nic nie da. Hmm... Jakbym posłuchała to bym niezbyt dobrze na tym wyszła. Na szczęście złożyłam wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji plus apelację a sąd rejonowy przyznał mojej argumentacji rację i przesłał apelację do sądu okręgowego. Także, jeśli ktoś czuje, że racja jest po jego stronie to warto napisać do sądu odpowiedni wniosek i mieć nadzieję na pozytywny wynik. 

[Stanley]

7 minut temu, Dwabieguny napisał:

Jak widać wasze rady są niezbyt profesjonalne i po najniższej linii oporu.

Ty tak uważasz, ja się z tym nie zgodzę z dwóch powodów

1. Napisz jak będziesz miała prawomocny wyrok, nie terminy.

2. Życie jest krótkie, znałem Pana, który kilka lat procesował się o 27 złotych z Bankiem. Wygrał, ale stracił kilkanaście tysięcy na telefonach, wyjazdach, listach poleconych etc.

[Dwabieguny]

Ale tu nie chodzi o prawomocny wyrok. Żadnej szansy nie miałabym na jakikolwiek wyrok, gdybym was posłuchała. A tak to jest szansa. Wy tylko proponujecie zamknięte drogi a ja jednak sobie tą drogę otwarłam i mam szansę jakoś to zmienić. A jak będzie prawomocny wyrok to chętnie się nim podzielę. 

[Bradfordd]

Przy chorobie afektywnej dwubiegunowej można walczyć o stwierdzenie nieważności umowy pożyczki lub kredytu. Jeśli taka umowa została zawarta w fazie manii, to z całą pewnością jest nieważna. Musi to jednak stwierdzić biegły psychiatra powołany przez sąd. Zarzut nieważności najlepiej jest podnieść jako argument obronny w sprawach, w których jesteś lub będziesz pozwana. Razem z zarzutem nieważności trzeba złożyć wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Problemem jest to, że sąd przy takim wniosku zażąda zaliczki na poczet kosztu opinii biegłego. Z reguły taka zaliczka to 1000 złotych. Po wygranej przez Ciebie sprawie oczywiście strona przeciwna musi zwrócić koszt opinii. Można też składać wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Nie znam Twojej dokumentacji medycznej, ale zawsze istnieje też ryzyko, że biegły może stwierdzić, że umowa była jednak ważna. Wszystko zależy od treści dokumentacji i wyniku badania Ciebie przez biegłego. Koszty opinii też bywają różne. Jeden biegły wystawi rachunek na 200 złotych, a drugi nawet na 3000 złotych.     

[Stanley]

22 minuty temu, Dwabieguny napisał:

Wy tylko proponujecie

Wy pozdrawiają i Wy życzą dobrego zakończenia.

[Dwabieguny]

20 godzin temu, Stanley napisał:

Wy pozdrawiają i Wy życzą dobrego zakończenia.

Ani to mądre ani śmieszne. Pozdrawiam.

[Stanley]

2 godziny temu, Dwabieguny napisał:

Ani to mądre ani śmieszne. Pozdrawiam.

Ale jednak tak nas nazywasz, a każdy z nas trojga wypowiadał się w swoim własnym imieniu, miał inne podejście, a zostaliśmy wrzuceni do jednego worka. Jak w wierszach radzieckiego poety Majakowskiego.

Edytowane 7 Czerwca 2022 przez Stanley