Jestem zadłużona po uszy.

[Lady Liberty]

13 godzin temu, dluznik2023 napisał(a):

Jest i nawet oferty pracy to 4km..myślę by się zgłosić bo właściciel to kolega ..tylko praca od 10 do 19..chodzi o moje dziecko i opiekę 

Potrzebna tobie praca i pieniądze, czy jesteś w towarzystwie osób pracujących (szczególnie kobiet).

Korytarze w SO w Warszawie mają 9 km, 4 km to nie problem, pół roku rowerem, a później robisz prawo jazdy.

Pojęcia chyba nie masz jak ludzie pracują, pamiętam jak z ul Milionowej w Łodzi do Warszawy biura banku przenieśli, to dziewczyny nawet karmiące dojeżdżały codziennie do pracy i jeszcze jak pociąg miał opóźnienie to fochy w pracy miały, na co kompletnie wpływu nie miały, a wcześniejszy pociąg był bezsensu.

Alimenty masz za małe jako rodzic pierwszoplanowy. Dziecko też odżyje jak będziesz pracować. Czy pracowałaś jak były wakacje? Należało dziecko na fajne, ale budżetowe obozy wysłać i cisnąć z robotą, albo jechać nad morze i za 7 tys. zł ryby smażyć, tyle płacili, mam ludzi co tak pracowali (nauczyciele). Jeden szuka powodu, inny sposobu.

Masz możliwość zawalczenia o siebie, o przyszłość na wyciągnięcie ręki. Po pierwszej wypłacie poczujesz wolność i panowanie nad życiem.

Jak będziesz solidna i słowna w pracy, to bida ci nie grozi.

[PawloK]

23 godziny temu, korzenny napisał(a):

jest też problem tkwienia w niezrozumiałym, toksycznym związku (ani odejść, ani zostać, bo i tak nie jest z tym facetem razem)

 

gdyby znalazła faceta, który opiekuje się kobietą to po 4 miesiącach nie ma problemu zadłużenia,

do tego doprowadza brak zgody i zrozumienia drugiego w związku

Też tak myślę. Autorka komentarza ma małe długi. Myślę, że w dużej mierze spowodowane niskimi dochodami (500 zł na dziecko + 700 zł alimentów = 1200 zł, to dzisiaj tyle co nic). Jest też w nowym związku z mężczyzną, mężem, od którego nie czuje wsparcia, choć takie długi można wspólnie ogarnąć i spłacić w kilka miesięcy. Tu tkwi też sedno, dlaczego autorka boi się podjąć pracę kosztem opieki nad córką. Bo druga strona pewnie się nie poczuwa, bo przecież to nie jego dziecko. Nie jestem w małżeństwie,  nie mam żony, ale czyż nie po to ludzie się ze sobą żenią / pobierają, żeby być ze sobą "na dobre i złe"?