Znajdź zawartość

Będzie długo. Chciałabym Wam opowiedzieć historię o tym, że czasami można stracić wszystko i stanąć na progu bezdomności nawet jeśli staracie się robić wszystko, by zatrzymać złą passę. Od kilku lat wyjeżdżam do pracy zagranicą mimo iż jest to raczej poniżej tego, co chciałabym robić. Jednak...Szybka spora gotówka i możliwość powrotu na te kilka miesięcy, kiedy masz dużo forsy i możesz cały czas odpoczywać. Mam na myśli, móc leżeć i nie widziec nikogo. Tak właśnie ukształtował się mój życiorys. Dawanie z siebie 150% a potem spanie po 3 miesiące. Od wielu lat leczę się psychiatrycznie i przez lata bagatelizowałam to, jak zle realnie ze mną jest, że jedynie unoszę się nad powierzchnią, dryfują, czasami podejmuję decyzję, wyjeżdżam i robię wszystko, co mi każą, tylko by potem leżec, spać i totalnie się odłączyć. Ok, postaram się do sedna. Pod koniec 2023 roku wróciłam z pracy i te miesiące na miejscu zaczęły mi się nieco przedłużać, jednak nie na tyle, by było jeszcze tak bardzo zle finansowo. Pożyczyłam coś od kumpla i wiedziałam, że zaraz jak wrócę do pracy, to mu oddam. W marcu 2024 mój organizm przy zwiększeniu dawki leku nagle przestał go tolerować. Właściwie na początku nie zdawałam sobie sprawy z tego, że to o leki chodzi. Leżałam w łóżku 2 tygodnie ze splątaniem, przeczulicą, bólem jelit, światłowstrętem i dziwnym wrażeniem spowolnienia czasu oraz problemami z pamięcią. To było piekło. Spałam i nawet nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Wynajmuję pokój ze współlokatorkami a moja rodzina raczej za mną nie przepada (mieszkamy od siebie 250km) więc nikt za bardzo nie zauważył, że coś się ze mną dzieje. Nie wychodziłam z łóżka, nie jadłam nic. W ogóle nie ogarniałam rzeczywistości a zarazem przez to, że jestem osobą wysoce maskującą się, wydawałam resztki energii na to, by nie było tego po mnie aż tak widać. Wydaje mi się, że bardzo bałam się wtedy tego, że trafię do psychiatryka. Nie będe tutaj rozwijać tego wątku, jednak ten strach ma u mnie mocne podłoże. Wtedy w marcu zamdlałam w mieszkaniu, trafiłam na neurologie ponieważ miałam już totalnie odjechane objawy włącznie z drętwieniem twarzy. To był traumatyczny pobyt w szpitalu. Totalnie. Czułam, że jestem totalnie sama. Sama, sama, sama. Jedna ze współlokatorek przywiozła mi rzeczy do szpitala. Leżałam tam i spałam czując, że nie mam żadnych zasobów, że jestem jak dziecko, któro próbuje poprosić, by ktoś się nim zajął jednoczesnie widząc, że leży w samym apogeum chjowizny systemu. Zostałam wtedy wypisana ze zmianami demielinizacyjnymi, lekkimi problemami kardiologicznymi, zwyrodnieniem kręgosłupa i depresją w rozpoznaniu. Nie wiedziałam, co dalej. Przy zejściu z leków okazało się, że objawy splątania i pozostałe schodzą, jednak na miejsce tego wstępuje ogromna mgła i depresja. Liczne podejścia do różnych leków, które również zaczęły mi bardziej szkodzić niż pomagać. Większość leków odpadła przez podobną reakcję alergiczną. To był początek tej ch*jni. Zaczęłam zadłużać się najpierw w swoich bankach na tyle, na ile się dało. Potem weszłam w parabanki. I miesiące, których praktycznie nie pamiętam. Większość 2024 po prostu przespałam, wegetowałam, ogrom czasu miałam totalną mgłę umysłową i jedyne co potrafiłam zrobić, to leżeć i oglądać serial. W pewnym momencie przestało mi jakoś wyjątkowo zależeć, by z tego wyjść. Pieniądze zapożyczone szły na życie, czynsz, żarcie i lekarzy, którzy mieli mi pomóc. W międzyczasie stwierdzili mi kilka przypadłości, które wyjaśniły kwestie wielu objawów, oraz mgły, spania po nawet 16 h dziennie ale nie są to przypadłości na tyle poważne i na tyle leczalne, by ktokolwiek był w stanie mi ot tak pomóc. Zapomniałam o jednej bardzo ważnej kwestii, wtedy, w marcu zadzwoniłam do swojej rodzicielki i rozryczałam się totalnie. To był błąd. Czułam jednak, że jeśli ktoś mi z rodziny nie pomoże, to będzie zle. Czułam, że nie podejmuję do końca racjonalnych decyzji. Poprosiłam ją o wsparcie finansowe (wiem, że jest to dla niej możliwe) w kwestii leczenia i sprawdzenia, co się ze mną dzieje. Wtedy usłyszałam, że nie ma sensu wydawać pieniędzy na lekarzy i żebym przygotowała się do życia jako niepełnosprawna, ogarniała sobie sprawy. Powiedziała to obrzydliwie chłodnym tonem, którego nigdy w życiu nie zapomnę. Nigdy. Na dzień dzisiejszy mam dług łącznie ponad 40 tysięcy złotych, nie mam pracy, nie mam zdrowia, mam cięzką depresję i każdego dnia myślę o tym, czy nie lepiej byłoby, gdyby zamknęli mnie w więzieniu. Nie musiałabym przynajmniej bać się cały czas o to, jak się utrzymać. To, co jest dla mnie w tym calym doświdczeniu najbardziej traumatyczne, to bezsilność. Nie potrafię po prostu wstać i zacząć działać jak kiedyś. Moje ciało odmawia mi posłuszeństwa. Czuję się jak wiezień. Cały czas rozmyślam o tym, co by było, gdyby owa reakcja alergiczna na leki nie wystąpiła i gdybym po prostu żyła tak, jak dawniej. Wiem, że wróciłabym wtedy do pracy i życie toczyłoby się względnie pozytywnym torem. Nie leżałabym teraz o 3 w nocy na łóżku myśląc o tym, że nie wiem...Nie wiem co zrobić. Jaki krok podjąć ? W takiej sytuacji ludzie znajdują mobilizację, wstają, pracują, ustawiają wszystko do pionu. Tymczasem ja mam problem z tym, by wstać rano i kojarzyć rzeczy na poziomie normalnego człowieka. Czasami boję się, że zrobię sobie lub komuś krzywdę przez swoje schorzenia, które realnie odbierają część funkcji poznawczych. Zostałam z tym wszystkim sama i wiem, że jeśli nie zdarzy się jakiś cud, to za pewne będę musiała pójść mieszkać do jakiegoś przytułku czy coś. Doszłam do ściany i niedługo nie będę miała za co żyć. Przeraża mnie to, że jeśli przestanę spłacać parabanki (robię to oczywiście kolejnymi zapożyczeniami) to przyjdą tutaj, gdzie mieszkam i w miejsce zameldowania gdzie jest moja rodzina. Przez lata funkcjonowałam jako niezależna jednostka, dawałam sobie jakoś radę i mam poczucie ogromnego wstydu, że do tego dojdzie, że dowiedzą się,że jestem na dnie. Z drugiej strony czuję, że jesto to totalnie nieadekwatne, że przecież zachorowałam a oni mnie porzucili jako rodzina i to, że mam problemy finansowe nie powinno być dla nich jakimś szokiem. Totalnie dwie emocje. Jakbym bała się ich reakcji a z drugiej strony chciała pokazać im, że serio brak reakcji wobec osoby, która jest Twoim dzieciem/siotrą/bratem może doprowadzić do tego, że ta osoba po prostu realnie zginie w rzeczywistości. Tak totalnie realnie. Pożyczki w parabankach brałam składając fałszywe oświadczenie o swoim zatrudnieniu i dochodach. Chciałabym Was zapytać, czy wiecie, co może mi grozić ? Czy będą dzwonić do pracodawcy ?