Pomimo długów nie potrafię odmówić sobie życia na poziomie.

[Pawel789]

Cześć, jestem nowym użytkownikiem na forum, choć z zamieszczanych tu porad tak de facto korzystałem nie jeden raz. Postanowiłem założyć tutaj wątek, ponieważ potrzebuję Waszych wskazówek. 

 

Obecnie mam 30 lat, moją walkę z długami zacząłem już ponad 4 lata temu i niestety dalej się ciągnie. Udało mi się pozbyć już kilku pożyczek (także po rozprawach sądowych, obecnie zostało ok. 30 tys.). Moim największym problemem jest niestety ego. Pomimo długów nie potrafię odmówić sobie życia na pewnym poziomie. Wynajmuję mieszkanie, mam na sobie długoterminowy najem samochodu, dosyć duże koszty życia. Przez to wszystko ugrzęzłem ponownie, choć teraz się nie zapożyczam, to comiesięczny dochód zupełnie nie wystarcza mi na życie + spłaty zadłużenia (zarabiam 7 tys. netto).

 

Mieszkam z dziewczyną, która zarabia niewiele i jakoś tak wyszło, że wziąłem na siebie płacenie za mieszkanie, do tego wszystkiego dochodzi ten nieszczęsny samochód, który mógłbym oddać ale po prostu wstyd byłoby mi pokazać wszystkim, że nie mam nawet tak podstawowego środka transportu. W tym wszystkim najgorsze jest to, że koszty rosły już od kilku miesięcy przez co narobiłem sobie zaległości w urzędzie skarbowym i ZUSie ((jdg), które to w zeszłym miesiącu weszły mi na konto i obecnie nawet nie mam na czynsz i zapłatę za samochód. 

 

Kompletnie nie wiem jak sobie z tym wszystkim poradzić. Wiem, że mój problem wydaje się bardzo łatwy do rozwiązania ale jakieś chorobliwe poczucie honoru, wmówione przekonanie, że muszę się dobrze prezentować, nie pozwala mi powiedzieć o swoim problemie bliskim osobom, a także zrezygnować z mieszkania czy samochodu. W efekcie pracuję więcej, po stałej pracy dorabiam, choć żeby zostać w niej docenionym i dostać awans (który jest mi obiecany od pół roku) robię nadgodziny, wracam wykończony, zmęczony psychicznie i dobity ciężarem swojego życia, problemów, głupich decyzji. Kompletnie nie potrafię się przyznać do tego wszystkiego, bo czuję, że stracę w oczach, zarówno dziewczyny, dla której to zawsze byłem tym ogarniętym i ułożonym człowiekiem, rodziców dla których zawsze byłem tym, który jest samodzielny i pnie się do góry. Czuję, że jestem pod murem. Ilekroć pojawiały się tego typu problemy byłem w stanie znaleźć jakieś rozwiązania, teraz nie widzę niestety żadnego. Nie wiem jak porozmawiać z właścicielem mieszkania, jak pogadać z firmą obsługującą najem. 

 

W tym wszystkim chciałbym się dowiedzieć czy ktoś z Was miał podobną sytuację? Czy jesteście w stanie podzielić się swoimi doświadczeniami na temat reakcji Waszych bliskich na zadłużenie? Czy też mieliście takie problemy z własnym ego i jak sobie z tym poradziliście? 

 

Wiem, że trochę się tutaj użalam sam nad sobą, ale może po tym co napisałem, ktoś z Was widzi coś, co pomogłoby spojrzeć mi na to wszystko inaczej? Może ktoś Was wygrzebał się z podobnych przekonań i długów i chciałby pogadać na ten temat? 

 

 

 

 

 

[pokahontas]

Godzinę temu, Pawel789 napisał(a):

Cześć, jestem nowym użytkownikiem na forum, choć z zamieszczanych tu porad tak de facto korzystałem nie jeden raz. Postanowiłem założyć tutaj wątek, ponieważ potrzebuję Waszych wskazówek. 

 

Obecnie mam 30 lat, moją walkę z długami zacząłem już ponad 4 lata temu i niestety dalej się ciągnie. Udało mi się pozbyć już kilku pożyczek (także po rozprawach sądowych, obecnie zostało ok. 30 tys.). Moim największym problemem jest niestety ego. Pomimo długów nie potrafię odmówić sobie życia na pewnym poziomie. Wynajmuję mieszkanie, mam na sobie długoterminowy najem samochodu, dosyć duże koszty życia. Przez to wszystko ugrzęzłem ponownie, choć teraz się nie zapożyczam, to comiesięczny dochód zupełnie nie wystarcza mi na życie + spłaty zadłużenia (zarabiam 7 tys. netto).

 

Mieszkam z dziewczyną, która zarabia niewiele i jakoś tak wyszło, że wziąłem na siebie płacenie za mieszkanie, do tego wszystkiego dochodzi ten nieszczęsny samochód, który mógłbym oddać ale po prostu wstyd byłoby mi pokazać wszystkim, że nie mam nawet tak podstawowego środka transportu. W tym wszystkim najgorsze jest to, że koszty rosły już od kilku miesięcy przez co narobiłem sobie zaległości w urzędzie skarbowym i ZUSie ((jdg), które to w zeszłym miesiącu weszły mi na konto i obecnie nawet nie mam na czynsz i zapłatę za samochód. 

 

Kompletnie nie wiem jak sobie z tym wszystkim poradzić. Wiem, że mój problem wydaje się bardzo łatwy do rozwiązania ale jakieś chorobliwe poczucie honoru, wmówione przekonanie, że muszę się dobrze prezentować, nie pozwala mi powiedzieć o swoim problemie bliskim osobom, a także zrezygnować z mieszkania czy samochodu. W efekcie pracuję więcej, po stałej pracy dorabiam, choć żeby zostać w niej docenionym i dostać awans (który jest mi obiecany od pół roku) robię nadgodziny, wracam wykończony, zmęczony psychicznie i dobity ciężarem swojego życia, problemów, głupich decyzji. Kompletnie nie potrafię się przyznać do tego wszystkiego, bo czuję, że stracę w oczach, zarówno dziewczyny, dla której to zawsze byłem tym ogarniętym i ułożonym człowiekiem, rodziców dla których zawsze byłem tym, który jest samodzielny i pnie się do góry. Czuję, że jestem pod murem. Ilekroć pojawiały się tego typu problemy byłem w stanie znaleźć jakieś rozwiązania, teraz nie widzę niestety żadnego. Nie wiem jak porozmawiać z właścicielem mieszkania, jak pogadać z firmą obsługującą najem. 

 

W tym wszystkim chciałbym się dowiedzieć czy ktoś z Was miał podobną sytuację? Czy jesteście w stanie podzielić się swoimi doświadczeniami na temat reakcji Waszych bliskich na zadłużenie? Czy też mieliście takie problemy z własnym ego i jak sobie z tym poradziliście? 

 

Wiem, że trochę się tutaj użalam sam nad sobą, ale może po tym co napisałem, ktoś z Was widzi coś, co pomogłoby spojrzeć mi na to wszystko inaczej? Może ktoś Was wygrzebał się z podobnych przekonań i długów i chciałby pogadać na ten temat? 

 

 

 

 

 

Rodzina i znajomi, cenią Cię nie za rzeczy materialne, ale za to, jaki jesteś. Masz niezły dochód, jeśli jeszcze masz rzeczy materialne, z których możesz zrezygnować, to już w ogóle rewelacja i taki test dla dziewczyny, czy lubi to twoje auto, czy raczej Ciebie. Może rozpisz to zadłużenie w odpowiednim dziale, specjaliści podpowiedzą co i jak. Ja od kasy bardziej cenię obrotność u partnera. Czy ktoś tu był w takiej sytuacji? Chłopie, wszyscy w takiej sytuacji tu jesteśmy.

Edytowane 11 Lutego 2024 przez pokahontas

[Gość]

52 minuty temu, pokahontas napisał(a):

Rodzina i znajomi, cenią Cię nie za rzeczy materialne, ale za to, jaki jesteś. Masz niezły dochód, jeśli jeszcze masz rzeczy materialne, z których możesz zrezygnować, to już w ogóle rewelacja i taki test dla dziewczyny, czy lubi to twoje auto, czy raczej Ciebie. Może rozpisz to zadłużenie w odpowiednim dziale, specjaliści podpowiedzą co i jak. Ja od kasy bardziej cenię obrotność u partnera. Czy ktoś tu był w takiej sytuacji? Chłopie, wszyscy w takiej sytuacji tu jesteśmy.

Lepiej bym tego nie ubrała w słowa! ?

[dhpaulus]

Godzinę temu, Julia0 napisał(a):

Lepiej bym tego nie ubrała w słowa! ?

Pokahontas jeszcze lepiej ubrała w słowa ale wyedytowala post. 

[Kinia19]

Moze warto pomyslec nad psychologiem?

[korki1988]

Tak jak napisała Pokahontas - możesz zrezygnować z rzeczy materialnych to już luksus. Może tańsze auto, pogadać z dziewczyną nad podzieleniem kosztów utrzymania. Jak poznałem swoją dziewczynę borykałem się z długami. Pomogła mi psychicznie przez to przebrnąć aż do ogłoszenia upadłości. Dziś jest moja żoną ? także jak to powiedział Alfred- po co upadamy? Po to żebyśmy mogli się podnieść. 

Także kolego działaj i nie patrz na innych tylko na siebie. 

[Hazard88]

Polecam skoczyć do terapeuty o ile nigdy wcześniej nie byłeś. Szkoda tak krzywdzić siebie - w sumie najważniejsze jest to, że sobie zdajesz sprawę z problemu i to jest duży krok w przód ? A życie w ciągłej presji otoczenia koniec końców nie skończy się dobrze, nie ma co oszukiwać siebie oraz bliskich. Wierze, że pomimo ego wybierzesz pomoc terapeuty, chociaż wiem że się ciężko przełamać :)

[Mariusz43]

Zmień samochód na tanszy

[Flimon]

Rozpocznij terapię, masz zaburzenia osobowościowe. Bez terapii będziesz wracał do starego życia i długów. Polecam terapeutę stosującego terapię behawioralno-poznawczą - w tym przypadku powinna przynieść najlepsze rezultaty.