JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[martynna]

W dniu 27.08.2025 o 21:03, wartes napisał(a):

Czytałem twój post przed snem. Ja nie chciałbym mieć takiego męża. Nie interesuje się on Tobą. Masz jakąś rodzinę?, u której możesz się zatrzymać na twoim miejscu zakończyłbym związek z mężem natychmiast.  Może praca opiekunki osób starszych w Niemczech?

Myślałam o wyjeździe, o pracy w Niemczech... Liczę, ,że wrzesień przyniesie jakiś wysyp nowych ofert, skończą się urlopy i coś wreszcie znajdę i będę mogła wnieść o rozwód. Jeśli nie, zostaje mi wyjazd. Mam rodzinę, moi rodzice wiedzą o problemach w moim małżeństwie, nie przeszkadza im to jednak, by go bronić. Mało tego on skarży im na mnie. Taki kabaret... Tak naprawdę jestem sama, nie mam wsparcia w nikim, choć pozory tak bardzo temu przeczą. 

Dziękuję za Twoje słowa.

 

W dniu 25.08.2025 o 11:07, UtraconeLata napisał(a):

Bardzo Ci współczuję i wiem, co przeżywasz. Byłem w podobnej sytuacji, kiedy warunki mieszkaniowe zamiast pomagać, to jeszcze bardziej wpychały mnie w bagno i de facto nic się nie ruszyło do przodu oprócz depresji. Na swoim przykładzie mogę powiedzieć, że mieszkając w takiej patologicznej sytuacji nie wyjdziesz z tego... Wiem, że to będzie bolało i może przerażać, ale albo odcinasz się od niego i z czystą głową w tym temacie spłacasz powoli długi, albo stosujesz ten myk z komornikiem. Dużo siły i odwagi dla Ciebie...

 

 

Dziękuję. 

Myślę, że złożę pozew najpóźniej w kwietniu w rocznicę ślubu, takie zwieńczenie tej tragikomedii.

[alko1990]

hej, jestem nowy na forum i udało mi się ułożyć długi. ale w trakcie przechodziłem trudne chwile i chciałem się podzielić tu swoim spostrzeżeniem. koniecznie musimy dbać o zdrowie. ja zacząłem korzystać z terapii. wiem, że to nie jest zbyt tanie, szczególnie przy braku kasy. ale mi pomogła rodzina i terapia była game changerem. 

[Ani1999]

Cześć!

Jestem już na tym forum około 3 miesiące. Mam 25 lat a życie posypało mi się do góry nogami. 
Nie wiem czy ktoś to wgl przeczyta i skomentuje ale … coraz mocniej wszystko mnie przerasta

A zaczęło się ponad 2 lata temu gdzie wtedy zaczęło się wszystko sypać … rozstanie z chłopakiem z którym mieszkałam. Bardzo go kochałam ale wyszło milion kłamstw, toksycznych zachowań i tak to się potoczyło … od tego momentu jestem żywym trupem

Do tego nie mam rodziny (zerwałam z nimi kontakt ponieważ w kryzysie odmówili mi nawet łóżka do spania) - mieszkam wobec tego sama co nie ułatwia mi spłaty długów. Dziękuję za wszystkie rady „pogadaj jeszcze raz z rodzicami” uwierzcie mi proszę na słowo że to są ludzie którzy nie powinni mieć dzieci 

jakbym skończyła na śmietniku to ich by to nie ruszylo

 

Nie mam więc ani rodziny, ani miłości, ani przyjaciół. Mam dwóch bliskich kolegów.

Moje życie kręci się tylko wokół długów .. pracuję po 250-300 godzin w miesiącu 

naprawde nie mam sił i myślę codziennie o skończeniu ze sobą ….

 

nie wiem po co to napisałam ale dzisiaj mam straszny dzień … może ktoś z was ma lepszy ?

[Ewka00]

2 godziny temu, Ani1999 napisał(a):

Cześć!

Jestem już na tym forum około 3 miesiące. Mam 25 lat a życie posypało mi się do góry nogami. 
Nie wiem czy ktoś to wgl przeczyta i skomentuje ale … coraz mocniej wszystko mnie przerasta

A zaczęło się ponad 2 lata temu gdzie wtedy zaczęło się wszystko sypać … rozstanie z chłopakiem z którym mieszkałam. Bardzo go kochałam ale wyszło milion kłamstw, toksycznych zachowań i tak to się potoczyło … od tego momentu jestem żywym trupem

Do tego nie mam rodziny (zerwałam z nimi kontakt ponieważ w kryzysie odmówili mi nawet łóżka do spania) - mieszkam wobec tego sama co nie ułatwia mi spłaty długów. Dziękuję za wszystkie rady „pogadaj jeszcze raz z rodzicami” uwierzcie mi proszę na słowo że to są ludzie którzy nie powinni mieć dzieci 

jakbym skończyła na śmietniku to ich by to nie ruszylo

 

Nie mam więc ani rodziny, ani miłości, ani przyjaciół. Mam dwóch bliskich kolegów.

Moje życie kręci się tylko wokół długów .. pracuję po 250-300 godzin w miesiącu 

naprawde nie mam sił i myślę codziennie o skończeniu ze sobą ….

 

nie wiem po co to napisałam ale dzisiaj mam straszny dzień … może ktoś z was ma lepszy ?

Nie będę Ci tutaj słodzić, bo walka z długami to bardzo wyczerpujące psychicznie doświadczenie. Każdy, kto znalazł się w takiej sytuacji ma etapy popadania w takie "emocjonalne dziury" - gdzie wydaje się nam, że dłużej już nie damy rady, że wokół nas nie ma nic... Żadnej przyszłości. Pamiętaj jednak, że "każda noc kiedyś się kończy, każdy dług da się spłacić i każde piekło ma swoje wyjście - trzeba je tylko znaleźć". Uświadom sobie również, że nie potrzebujesz tłumów wokół siebie, żeby istnieć, funkcjonować. Ważne, że masz te dwie osoby obok siebie, które są, i są prawdziwe. Zapadł mi w pamięci taki cytat, do którego wracam, gdy jest mi ciężko - bo też mam słabsze dni. Takie moje życiowe motto :

" Nie daj się pożreć przez negatywne emocje. Każda porażka, to szansa na naukę i rozwój. Nie bój się wstać i iść dalej. Wiem, że to nie jest łatwe , ale kiedyś spojrzysz wstecz i zobaczysz, ile te złe doświadczenia dały Ci siły. Bo życie to nie tylko sukcesy. To także trudne wyzwania, trudne decyzje, to również porażki. Ważne jest, jak sobie z tym poradzisz. "

A miłość? Masz 25 lat - na pewno i to uczucie kiedyś zapuka do Twoich drzwi. Trzymaj się i nie zapominaj, że dług to tylko pieniądze. Zdrowie, to psychiczne również jest najważniejsze w tym całym kołowrotku. Wszystkiego dobrego dla Ciebie ? ✊. 

[Ani1999]

12 minut temu, Ewka00 napisał(a):

Nie będę Ci tutaj słodzić, bo walka z długami to bardzo wyczerpujące psychicznie doświadczenie. Każdy, kto znalazł się w takiej sytuacji ma etapy popadania w takie "emocjonalne dziury" - gdzie wydaje się nam, że dłużej już nie damy rady, że wokół nas nie ma nic... Żadnej przyszłości. Pamiętaj jednak, że "każda noc kiedyś się kończy, każdy dług da się spłacić i każde piekło ma swoje wyjście - trzeba je tylko znaleźć". Uświadom sobie również, że nie potrzebujesz tłumów wokół siebie, żeby istnieć, funkcjonować. Ważne, że masz te dwie osoby obok siebie, które są, i są prawdziwe. Zapadł mi w pamięci taki cytat, do którego wracam, gdy jest mi ciężko - bo też mam słabsze dni. Takie moje życiowe motto :

" Nie daj się pożreć przez negatywne emocje. Każda porażka, to szansa na naukę i rozwój. Nie bój się wstać i iść dalej. Wiem, że to nie jest łatwe , ale kiedyś spojrzysz wstecz i zobaczysz, ile te złe doświadczenia dały Ci siły. Bo życie to nie tylko sukcesy. To także trudne wyzwania, trudne decyzje, to również porażki. Ważne jest, jak sobie z tym poradzisz. "

A miłość? Masz 25 lat - na pewno i to uczucie kiedyś zapuka do Twoich drzwi. Trzymaj się i nie zapominaj, że dług to tylko pieniądze. Zdrowie, to psychiczne również jest najważniejsze w tym całym kołowrotku. Wszystkiego dobrego dla Ciebie ? ✊. 

Dziękuję Ewa za to że napisałaś ale ja naprawdę już jestem zdruzgotana … mam wrażenie że żyję dla samych długów 

zygać mi się chce już na myśl o pracy … całe dnie tylko praca łóżko praca łóżko … 

jak sobie wyobrażam że jeszcze tyle lat życia w ten sposób to istna masakra … 

Jeszcze to ze psychicznie czuję jakbym nie miała nikogo, ze wigilię spędzę sama … nie wiem czy jest sens się starać z tego wychodzić … nie wiem po co z tego wychodzić jak nic nie mam i nic mnie nie czeka 

[Ewka00]

16 minut temu, Ani1999 napisał(a):

Dziękuję Ewa za to że napisałaś ale ja naprawdę już jestem zdruzgotana … mam wrażenie że żyję dla samych długów 

zygać mi się chce już na myśl o pracy … całe dnie tylko praca łóżko praca łóżko … 

jak sobie wyobrażam że jeszcze tyle lat życia w ten sposób to istna masakra … 

Jeszcze to ze psychicznie czuję jakbym nie miała nikogo, ze wigilię spędzę sama … nie wiem czy jest sens się starać z tego wychodzić … nie wiem po co z tego wychodzić jak nic nie mam i nic mnie nie czeka 

Jesteś na początku drogi i rozumiem, że cały czas patrzysz i widzisz szklankę do połowy pustą. 

Powiem Ci tak ze swojego życia, że mam rodzinę, ale z moim problemem jestem sama. Bo, gdy skończyłam finansowanie wszelkich rodzinnych imprez - tylko u mnie, nagle taka pusta zrobiła się przestrzeń wokół mnie. No i bardzo dobrze mi z tym. Może to brzmi egoistycznie, ale nie stałam się nagle złym człowiekiem - zaczęłam traktować ludzi z wzajemnością i to jest dla mnie zdrowy egoizm. To, że jesteś sama, to jeszcze nie koniec świata, ale rozumiem też, że nie każdy jest w stanie sobie sam poukładać to w głowie. Może warto skorzystać z pomocy psychologa? 

Może trzeba się zastanowić nad upadłością, jeżeli nie masz majątku na siebie i zacząć życie z czystą kartą. Ile masz tego zadłużenia razem? 

[Ani1999]

4 godziny temu, Ewka00 napisał(a):

Jesteś na początku drogi i rozumiem, że cały czas patrzysz i widzisz szklankę do połowy pustą. 

Powiem Ci tak ze swojego życia, że mam rodzinę, ale z moim problemem jestem sama. Bo, gdy skończyłam finansowanie wszelkich rodzinnych imprez - tylko u mnie, nagle taka pusta zrobiła się przestrzeń wokół mnie. No i bardzo dobrze mi z tym. Może to brzmi egoistycznie, ale nie stałam się nagle złym człowiekiem - zaczęłam traktować ludzi z wzajemnością i to jest dla mnie zdrowy egoizm. To, że jesteś sama, to jeszcze nie koniec świata, ale rozumiem też, że nie każdy jest w stanie sobie sam poukładać to w głowie. Może warto skorzystać z pomocy psychologa? 

Może trzeba się zastanowić nad upadłością, jeżeli nie masz majątku na siebie i zacząć życie z czystą kartą. Ile masz tego zadłużenia razem? 

Wiesz co nie będę robić upadłości bo mam swoją firmę i mogę zarabiać kilkanaście tysięcy miesięcznie na czysto 

z upadłością nie mogę mieć firmy i będę zarabiała koło 5-6 tysięcy netto a więc to kompletnie nie ma sensu 

przy firmie jestem w stanie odkładać na sąd i długi,  a bez tego i tak zjadłby mnie wynajem  mieszkania i koszty życia …

 

na psychologa to nie mam po pierwsze czasu, a po drugie środków bo muszę odkładać na sąd i kancelarię … 

 

ja po prostu nie wiem po co ja żyję skoro nie mam żadnego życia poza długami, czuję się samotna i nie wiem po co mam się starać o spłatę jak nie ma dla mnie przyszłości ..

Edytowane 3 Września 2025 przez Ani1999

[szaman55]

6 godzin temu, Ani1999 napisał(a):

jak sobie wyobrażam że jeszcze tyle lat życia w ten sposób to istna masakra … 

Musisz mieć plan,czytać,edukować się,pytać się jak dojdą sądy,wiedza z forum jest bezcenna i za darmo Nie wiem,jak duże masz długie,ale uwierz,że jak będziesz miała ułożony plan działania,to lecą te miesiące/lata wychodzenia na prostą,trzeba się pogodzić z tym,że lekko nie będzie bo miło to już było,ale to nie koniec świata.

 

10 godzin temu, Ani1999 napisał(a):

Moje życie kręci się tylko wokół długów .. pracuję po 250-300 godzin w miesiącu 

300 godzin w miesiącu to norma była,a człowiek brał każde godziny jakie dawały i się pracowało po 400 ,ale to nie tędy droga..

 

1 godzinę temu, Ani1999 napisał(a):

na psychologa to nie mam po pierwsze czasu, a po drugie środków bo muszę odkładać na sąd i kancelarię … 

Jakbym siebie widział,jak zacząłem po kilku miesiącach spłaty mieć dołek,bo sobie wbiłem do głowy tylko praca,praca,zero czegoś dla siebie,bo przecież długi szkoda hajsu tracić na coś co nie jest długiem,mimo,że ludzie dookoła mi to mówili ja byłem mądrzejszy,aż przyszło zwątpienie. Nie wiem czy to Cię pocieszy,ale takich momentów będziesz miała kilka,dlatego powinnaś raz na jakiś czas odciąć się od długów,łatwo nie będzie,ale taki reset dla głowy/ciała,jest wskazany.Musisz coś zrobić dla siebie,bo to ślepy zaułek Cię czeka. 

Miałem 29 lat gdy zacząłem się oddłużać.Mówiłem sobie to samo co Ty,długi do końca życia,a gdzie jakaś miłość itp..Zajęło mi wyjście na zero tylko i aż 5 lat i w tamtym roku spłaciłem ostatni dług..Mogłem to zrobić szybciej,ale musisz coś robić w tym czasie dla siebie ,ładować te akumulatory i mieć siłę ,bo to długa,cierpliwa i mozolna droga. 

[KlimaT]

Ja odkąd wyszłam z długów, dalej jestem czysta. Niby dużo czasu nie minęło... Ale boję się wydawać pieniądze.

Taka myśl, a co jak Ci braknie?

Zostaje mi jakieś 100 zł na koniec miesiąca. Rozsądniej do tego wszystkiego podchodzę...

 

Chciałabym się na jaką randkę umowic- ale nie stać mnie to.

 

Weszłam w jakiś dziwny stan, bo przestałam działać, mobilizacja spadła, tak jakby odpoczywam od wszystkiego.

 

Jeszcze trochę popracuje z finansami, żeby mieć poduszkę. Wtedy będę myśleć o wyglądzie czy korzystaniu z życia.

 

Wyszłam z długów i tak to wygląda, dalej wegetacja.

 

 

[Ani1999]

8 godzin temu, szaman55 napisał(a):

Musisz mieć plan,czytać,edukować się,pytać się jak dojdą sądy,wiedza z forum jest bezcenna i za darmo Nie wiem,jak duże masz długie,ale uwierz,że jak będziesz miała ułożony plan działania,to lecą te miesiące/lata wychodzenia na prostą,trzeba się pogodzić z tym,że lekko nie będzie bo miło to już było,ale to nie koniec świata.

 

300 godzin w miesiącu to norma była,a człowiek brał każde godziny jakie dawały i się pracowało po 400 ,ale to nie tędy droga..

 

Jakbym siebie widział,jak zacząłem po kilku miesiącach spłaty mieć dołek,bo sobie wbiłem do głowy tylko praca,praca,zero czegoś dla siebie,bo przecież długi szkoda hajsu tracić na coś co nie jest długiem,mimo,że ludzie dookoła mi to mówili ja byłem mądrzejszy,aż przyszło zwątpienie. Nie wiem czy to Cię pocieszy,ale takich momentów będziesz miała kilka,dlatego powinnaś raz na jakiś czas odciąć się od długów,łatwo nie będzie,ale taki reset dla głowy/ciała,jest wskazany.Musisz coś zrobić dla siebie,bo to ślepy zaułek Cię czeka. 

Miałem 29 lat gdy zacząłem się oddłużać.Mówiłem sobie to samo co Ty,długi do końca życia,a gdzie jakaś miłość itp..Zajęło mi wyjście na zero tylko i aż 5 lat i w tamtym roku spłaciłem ostatni dług..Mogłem to zrobić szybciej,ale musisz coś robić w tym czasie dla siebie ,ładować te akumulatory i mieć siłę ,bo to długa,cierpliwa i mozolna droga. 

Ja niby mam chwilę dla siebie na siłowni - pracuje jako trener personalny a więc co rusz jestem na siłowni, robię też treningi dla siebie 

 

aczkolwiek przeraża mnie to wszystko … że nie zdążę nazbierać pieniędzy do sądu, że przegram nie podzielą na raty i nie będę mieć na spłatę i wejdzie komornik i wszystko się posypie …

 

jak wyłączyć te myśli? 
dodatkowo mam wrażenie że spłacę długi i moje życie będzie puste … 

teraz mam chociaż „długi” a potem nie będę mieć nic … żadnego powodu by żyć 

[KlimaT]

Mi jak wchodził komornik to raz zajął wypłatę, a raz się dogadałam z nim na raty.

[KaEs]

W dniu 3.09.2025 o 16:54, Ewka00 napisał(a):

Nie będę Ci tutaj słodzić, bo walka z długami to bardzo wyczerpujące psychicznie doświadczenie. Każdy, kto znalazł się w takiej sytuacji ma etapy popadania w takie "emocjonalne dziury" - gdzie wydaje się nam, że dłużej już nie damy rady, że wokół nas nie ma nic... Żadnej przyszłości. Pamiętaj jednak, że "każda noc kiedyś się kończy, każdy dług da się spłacić i każde piekło ma swoje wyjście - trzeba je tylko znaleźć". Uświadom sobie również, że nie potrzebujesz tłumów wokół siebie, żeby istnieć, funkcjonować. Ważne, że masz te dwie osoby obok siebie, które są, i są prawdziwe. Zapadł mi w pamięci taki cytat, do którego wracam, gdy jest mi ciężko - bo też mam słabsze dni. Takie moje życiowe motto :

" Nie daj się pożreć przez negatywne emocje. Każda porażka, to szansa na naukę i rozwój. Nie bój się wstać i iść dalej. Wiem, że to nie jest łatwe , ale kiedyś spojrzysz wstecz i zobaczysz, ile te złe doświadczenia dały Ci siły. Bo życie to nie tylko sukcesy. To także trudne wyzwania, trudne decyzje, to również porażki. Ważne jest, jak sobie z tym poradzisz. "

A miłość? Masz 25 lat - na pewno i to uczucie kiedyś zapuka do Twoich drzwi. Trzymaj się i nie zapominaj, że dług to tylko pieniądze. Zdrowie, to psychiczne również jest najważniejsze w tym całym kołowrotku. Wszystkiego dobrego dla Ciebie ? ✊. 

Takie emocjonalne dziury, to mam i ja. Kładę się spać, w głowie cały czas zastanawiam się co pierwsze, pomimo tego, że plan jest. Pytania, czy nie lepiej podjąć jakąś inną decyzję, coś zmienić... Rano się budzę, idę do pracy, pośród ludzi, jest trochę lepiej. Potem znów dom..

 

Takim moim rozwiązaniem na ten moment, to wyjść do ludzi, albo na spacer, posłuchać muzyki i zagłuszyć myśli. 

 

Najważniejsze, że został podjęty pierwszy krok w kierunku wyjścia z bagna..

[Ewka00]

12 godzin temu, KaEs napisał(a):

Takie emocjonalne dziury, to mam i ja. Kładę się spać, w głowie cały czas zastanawiam się co pierwsze, pomimo tego, że plan jest. Pytania, czy nie lepiej podjąć jakąś inną decyzję, coś zmienić... Rano się budzę, idę do pracy, pośród ludzi, jest trochę lepiej. Potem znów dom..

 

Takim moim rozwiązaniem na ten moment, to wyjść do ludzi, albo na spacer, posłuchać muzyki i zagłuszyć myśli. 

 

Najważniejsze, że został podjęty pierwszy krok w kierunku wyjścia z bagna..

Jesteśmy tylko ludźmi i to normalne, że na początku jest jedna wielka niewiadoma. Dokładnie tak jak piszesz, ważne, że jest ta chęć przerwania tego problemu. Z każdą spłatą, z każdym wykreślonym wierzycielem serce rośnie, bo ten dług maleje. Tak tydzień po tygodniu, miesięc za miesiącem, krok po kroku idzie się do przodu. 

Raz jest lepiej, raz gorzej ale ważne, że nie cofamy się w tył, bo nas to bagno pochłonie ponownie. 

Dziwi mnie tylko, że tak młode osoby jak koleżanka wyżej, nie widzą czy nie chcą widzieć sensu w swoim życiu. Tyłu młodych ludzi zmaga się z chorobami, leżą po szpitalach, po chemiach, z różnymi myślami czy się uda stanąć na nogi czy nie. Oddaliby całe majątki, żeby móc żyć, a zdrowy człowiek w sensie, że ma ręce, nogi, pracę, możliwość wyjścia na prostą zastanawia się po co żyje... 

Żeby móc komuś pomóc, to najpierw ten ktoś musi sam chcieć dostrzec sens w swoim działaniu. 

 Depresja, z którą wiele osób mających długi( i nie tylko) się zmaga - to bardzo podstępna choroba i pomoc specjalisty jest konieczna i dlatego @Ani1999 powinna znaleźć czas i zainwestować w taką pomoc, bo tutaj aż się o to prosi... 

[szaman55]

W dniu 4.09.2025 o 07:44, Ani1999 napisał(a):

aczkolwiek przeraża mnie to wszystko … że nie zdążę nazbierać pieniędzy do sądu, że przegram nie podzielą na raty i nie będę mieć na spłatę i wejdzie komornik i wszystko się posypie …

Normalna reakcja jak każdego laika w temacie długów,gdzie masz od razu przed sobą czarne myśli,komornika itp.Dochodzi windykacja,telefony,gdzie psychicznie potrafią Cię zniszczyć bo,skoro się wzięło to trzeba spłacić i nie widzi dla siebie człowiek nadziei. Ale jak zaczynasz się edukować w temacie długów to się dowiadujesz, by  był komornik to musi być wyrok sądu,żeby był wyrok sądu to musisz przegrać itp. To jest mozolna,cierpliwa,długa droga do wyjścia z tego.Teraz czas to Twój sojusznik.Do sądów masz miesiące,przeciąganie w czasie itp.Nic na szybko i na teraz.Podstawa to dobra organizacja.Zrób sobie tabelkę z długami,kwotą itp. Możesz zrobić drugą z wydatkami jakie masz w miesiącu,poczytaj na forum ludzie wrzucają zestawienia takie,to pomaga w przyszłości.Wyżej osoba napisała też fajną rzecz, jak wykreślisz dług z takiej tabelki to uwierz i wiem po sobie,że to dodaję motywacji i masz kopa,bo widzisz,że idzie w dobrą stronę.

 

W dniu 4.09.2025 o 07:44, Ani1999 napisał(a):

jak wyłączyć te myśli? 
dodatkowo mam wrażenie że spłacę długi i moje życie będzie puste … 

teraz mam chociaż „długi” a potem nie będę mieć nic … żadnego powodu by żyć 

Nie wyłączysz,możesz jedynie ograniczyć  Musisz zaakceptować rzeczywistość jaka teraz jest przed Tobą,zająć głowę pracą,siłownia mega dobra sprawa.Dzięki temu,że miałem u siebie w domu,to szczególnie wieczorami pomagało,by przed spaniem jak najmniej myśleć o tym gdzie jestem.Nie izoluj się od ludzi,żyj normalnie jak żyłaś,tylko różnica taka jest,że teraz już jesteś świadoma sytuacji.Zmienisz z czasem podejście swoje do tego wątku z pustym życiem,ale na to potrzeba czasu. Pamiętaj wstydem nie jest prosić o pomoc psychologa.Umów się szczególnie z takim co więcej wie w temacie długów.

[Ani1999]

8 godzin temu, Ewka00 napisał(a):

Jesteśmy tylko ludźmi i to normalne, że na początku jest jedna wielka niewiadoma. Dokładnie tak jak piszesz, ważne, że jest ta chęć przerwania tego problemu. Z każdą spłatą, z każdym wykreślonym wierzycielem serce rośnie, bo ten dług maleje. Tak tydzień po tygodniu, miesięc za miesiącem, krok po kroku idzie się do przodu. 

Raz jest lepiej, raz gorzej ale ważne, że nie cofamy się w tył, bo nas to bagno pochłonie ponownie. 

Dziwi mnie tylko, że tak młode osoby jak koleżanka wyżej, nie widzą czy nie chcą widzieć sensu w swoim życiu. Tyłu młodych ludzi zmaga się z chorobami, leżą po szpitalach, po chemiach, z różnymi myślami czy się uda stanąć na nogi czy nie. Oddaliby całe majątki, żeby móc żyć, a zdrowy człowiek w sensie, że ma ręce, nogi, pracę, możliwość wyjścia na prostą zastanawia się po co żyje... 

Żeby móc komuś pomóc, to najpierw ten ktoś musi sam chcieć dostrzec sens w swoim działaniu. 

 Depresja, z którą wiele osób mających długi( i nie tylko) się zmaga - to bardzo podstępna choroba i pomoc specjalisty jest konieczna i dlatego @Ani1999 powinna znaleźć czas i zainwestować w taką pomoc, bo tutaj aż się o to prosi... 

 

25 minut temu, szaman55 napisał(a):

Normalna reakcja jak każdego laika w temacie długów,gdzie masz od razu przed sobą czarne myśli,komornika itp.Dochodzi windykacja,telefony,gdzie psychicznie potrafią Cię zniszczyć bo,skoro się wzięło to trzeba spłacić i nie widzi dla siebie człowiek nadziei. Ale jak zaczynasz się edukować w temacie długów to się dowiadujesz, by  był komornik to musi być wyrok sądu,żeby był wyrok sądu to musisz przegrać itp. To jest mozolna,cierpliwa,długa droga do wyjścia z tego.Teraz czas to Twój sojusznik.Do sądów masz miesiące,przeciąganie w czasie itp.Nic na szybko i na teraz.Podstawa to dobra organizacja.Zrób sobie tabelkę z długami,kwotą itp. Możesz zrobić drugą z wydatkami jakie masz w miesiącu,poczytaj na forum ludzie wrzucają zestawienia takie,to pomaga w przyszłości.Wyżej osoba napisała też fajną rzecz, jak wykreślisz dług z takiej tabelki to uwierz i wiem po sobie,że to dodaję motywacji i masz kopa,bo widzisz,że idzie w dobrą stronę.

 

Nie wyłączysz,możesz jedynie ograniczyć  Musisz zaakceptować rzeczywistość jaka teraz jest przed Tobą,zająć głowę pracą,siłownia mega dobra sprawa.Dzięki temu,że miałem u siebie w domu,to szczególnie wieczorami pomagało,by przed spaniem jak najmniej myśleć o tym gdzie jestem.Nie izoluj się od ludzi,żyj normalnie jak żyłaś,tylko różnica taka jest,że teraz już jesteś świadoma sytuacji.Zmienisz z czasem podejście swoje do tego wątku z pustym życiem,ale na to potrzeba czasu. Pamiętaj wstydem nie jest prosić o pomoc psychologa.Umów się szczególnie z takim co więcej wie w temacie długów.

Dziękuję Wam bardzo za poświęcenie czasu i rozpisanie się. Doceniam. 
Oczywiscie dalej jestem w kropce, ale dziękuję za zainteresowanie ?

jedynie co mnie pociesza to moja siłownia i dźwiganie ciężarów ? mogę się chociaż wyżyć 

[Mariusz43]

Długi to tylko zapis księgowy. No co w najgorszym przypadku, życie za minimalną?

[Gość]

22 godziny temu, Ani1999 napisał(a):

 

jedynie co mnie pociesza to moja siłownia i dźwiganie ciężarów ? mogę się chociaż wyżyć 

Też planuję to wdrożyć jako moja główna broń w problemach psychicznych. Każdy mi poleca sport i chyba jest w tym racja. Powodzenia @Ani1999

[Ani1999]

29 minut temu, interm napisał(a):

Też planuję to wdrożyć jako moja główna broń w problemach psychicznych. Każdy mi poleca sport i chyba jest w tym racja. Powodzenia @Ani1999

Jako trenerka polecam i to mocno 

Tobie również życzę powodzenia ??

[martynna]

W dniu 4.09.2025 o 07:44, Ani1999 napisał(a):

dodatkowo mam wrażenie że spłacę długi i moje życie będzie puste … 

teraz mam chociaż „długi” a potem nie będę mieć nic … żadnego powodu by żyć 

Jakie mi to bliskie, co napisałaś. Ja też tak mam. To jest strasznie dziwne uczucie, jakby długi stawały się w  pewnym momencie sensem życia, gdy człowiek poza długami nie ma już właściwie o co/z czym walczyć, nie ma, po co żyć

[Ani1999]

2 minuty temu, martynna napisał(a):

Jakie mi to bliskie, co napisałaś. Ja też tak mam. To jest strasznie dziwne uczucie, jakby długi stawały się w  pewnym momencie sensem życia, gdy człowiek poza długami nie ma już właściwie o co/z czym walczyć, nie ma, po co żyć

No dokładnie …. ? nie wiem jak Ci pomóc bo sama nie umiem sobie 

[Ewka00]

Godzinę temu, martynna napisał(a):

Jakie mi to bliskie, co napisałaś. Ja też tak mam. To jest strasznie dziwne uczucie, jakby długi stawały się w  pewnym momencie sensem życia, gdy człowiek poza długami nie ma już właściwie o co/z czym walczyć, nie ma, po co żyć

Musicie sobie w głowie przewartościować, co jest dla Was priorytetem. Wy nie macie żyć dla długów! Wy macie żyć, żeby móc te długi spłacić i uzyskać kontrolę nad swoją wolnością finansową. By móc odkrywać i realizować prawdziwe cele w życiu, a nie tylko podążać ścieżką finansowych zobowiązań. Gdy już wyjdziecie na prostą, to może wówczas będziecie w stanie zrozumieć, że - "Pieniądze nie powinny być celem. One nie mają tak naprawdę wartości. Wartość mają marzenia, które te pieniądze pomogą zrealizować". A porażki? ? Zdarzają się wszędzie i raczej nierealne jest przeżyć życia bez porażek. No chyba, że żyje się tak ostrożnie, jakby się w ogóle nie żyło.

 

[PawloK]

Kiedy przychodzilem na to forum w 2017 roku, mialem dług w wysokości około 150 tys. zł, mnóstwo windykacji na karku i wiele nieprzespanych nocy. Dług ten zdążył jeszcze wzrosnąć do 2019/2020 roku. Dziś mój dług wynosi 0 (słownie: zero). Co prawda spłaciłem tylko część pieniędzy i część moich wierzycieli. Resztę przepuściłem przez proces upadłości konsumenckiej, który w styczniu tego roku został całkowicie zakończony stwierdzeniem przez sąd, że PSW został wykonany i umorzeniem pozostałej części długu. Przede mną jednak nowe wyzwania. Mam 48 lat i w zeszłym roku poważnie zachorowałem, co w efekcie drastycznie powiększyło niewydolność nerek. Czekają mnie dializy i przeszczep nowej nerki. Wierzę, że będę mógł znowu chodzić po górach jak dawniej, uprawiać sport itp. Ale, jeśli komuś z młodych to pomoże, to zamieniłbym 48 lat i 0 zł długów na 28 lat i 100 tys. zł długu, bo już wiem, że z długiem tak czy inaczej bym sobie poradził, a operacje z nerkami to dla mnie wielka niewiadoma. 

[avelukasyno]

3 godziny temu, PawloK napisał(a):

Kiedy przychodzilem na to forum w 2017 roku, mialem dług w wysokości około 150 tys. zł, mnóstwo windykacji na karku i wiele nieprzespanych nocy. Dług ten zdążył jeszcze wzrosnąć do 2019/2020 roku. Dziś mój dług wynosi 0 (słownie: zero). Co prawda spłaciłem tylko część pieniędzy i część moich wierzycieli. Resztę przepuściłem przez proces upadłości konsumenckiej, który w styczniu tego roku został całkowicie zakończony stwierdzeniem przez sąd, że PSW został wykonany i umorzeniem pozostałej części długu. Przede mną jednak nowe wyzwania. Mam 48 lat i w zeszłym roku poważnie zachorowałem, co w efekcie drastycznie powiększyło niewydolność nerek. Czekają mnie dializy i przeszczep nowej nerki. Wierzę, że będę mógł znowu chodzić po górach jak dawniej, uprawiać sport itp. Ale, jeśli komuś z młodych to pomoże, to zamieniłbym 48 lat i 0 zł długów na 28 lat i 100 tys. zł długu, bo już wiem, że z długiem tak czy inaczej bym sobie poradził, a operacje z nerkami to dla mnie wielka niewiadoma. 

Życzę ci dużo zdrowia i walki! bo to w tym momencie najważniejsze długi to nie wszystko mnie ogranicza w tym momencie tylko i wyłącznie to Obligo które leży sobie w SR tak to miałbym już dużo lepszą sytuacje mam 26 lat i walczę z długami od prawie 2 lat trochę mnie poniosło w życiu ale mam nauczkę i strasznie wzmocniło moją psychikę i charakter.. 

[andrekost]

W dniu 3.09.2025 o 13:27, Ani1999 napisał(a):

Cześć!

Jestem już na tym forum około 3 miesiące. Mam 25 lat a życie posypało mi się do góry nogami. 
Nie wiem czy ktoś to wgl przeczyta i skomentuje ale … coraz mocniej wszystko mnie przerasta

A zaczęło się ponad 2 lata temu gdzie wtedy zaczęło się wszystko sypać … rozstanie z chłopakiem z którym mieszkałam. Bardzo go kochałam ale wyszło milion kłamstw, toksycznych zachowań i tak to się potoczyło … od tego momentu jestem żywym trupem

Do tego nie mam rodziny (zerwałam z nimi kontakt ponieważ w kryzysie odmówili mi nawet łóżka do spania) - mieszkam wobec tego sama co nie ułatwia mi spłaty długów. Dziękuję za wszystkie rady „pogadaj jeszcze raz z rodzicami” uwierzcie mi proszę na słowo że to są ludzie którzy nie powinni mieć dzieci 

jakbym skończyła na śmietniku to ich by to nie ruszylo

 

Nie mam więc ani rodziny, ani miłości, ani przyjaciół. Mam dwóch bliskich kolegów.

Moje życie kręci się tylko wokół długów .. pracuję po 250-300 godzin w miesiącu 

naprawde nie mam sił i myślę codziennie o skończeniu ze sobą ….

 

nie wiem po co to napisałam ale dzisiaj mam straszny dzień … może ktoś z was ma lepszy ?

Jestem od Ciebie 20 lat starszy i dużo czasu straciłem na długach, przeleciały mi lata, nadzieja na miłość, rodzinę, dzieci… nareszcie odeszli rodzice, którzy byli mi najbliżsi. Mieszkam nad granicą polsko-ukraińską, służę w WP i wiem jedno – nawet gdy człowiek czuje się całkiem pusty, zdradzony i zostawiony sam sobie, w środku zawsze tli się iskierka, która nie pozwala nam zgasnąć. 

Twoje słowa pokazują, że mimo bólu i beznadziei wciąż chcesz być usłyszana. To znaczy, że nie jesteś jeszcze “żywym trupem”, choć tak się czujesz – bo ktoś martwy już by nie pisał, nie wołał o obecność, nie próbował znaleźć drugiego człowieka po drugiej stronie ekranu.

Aniu, jesteś młoda. Masz w sobie o wiele więcej siły, niż Ci się wydaje. To, że dziś myślisz o końcu, świadczy tylko o tym, jak bardzo jesteś zmęczona. Ale zmęczenie nie jest wyrokiem – ono mija. Wiem, że łatwo napisać, a trudno uwierzyć, ale życie potrafi jeszcze naprawdę zaskoczyć – nawet po wielu latach pustki.

Nie jesteś sama  my czytamy Twoje słowa i wierzymy Ci. Trzymaj się tej jednej myśli: jeśli dziś jest źle, to nie znaczy, że jutro też takie będzie. A jeśli nie masz już siły, pozwól innym przez chwilę nieść Cię dalej.

Jesteś warta więcej, niż sama teraz o sobie myślisz.

[Ani1999]

3 godziny temu, andrekost napisał(a):

Jestem od Ciebie 20 lat starszy i dużo czasu straciłem na długach, przeleciały mi lata, nadzieja na miłość, rodzinę, dzieci… nareszcie odeszli rodzice, którzy byli mi najbliżsi. Mieszkam nad granicą polsko-ukraińską, służę w WP i wiem jedno – nawet gdy człowiek czuje się całkiem pusty, zdradzony i zostawiony sam sobie, w środku zawsze tli się iskierka, która nie pozwala nam zgasnąć. 

Twoje słowa pokazują, że mimo bólu i beznadziei wciąż chcesz być usłyszana. To znaczy, że nie jesteś jeszcze “żywym trupem”, choć tak się czujesz – bo ktoś martwy już by nie pisał, nie wołał o obecność, nie próbował znaleźć drugiego człowieka po drugiej stronie ekranu.

Aniu, jesteś młoda. Masz w sobie o wiele więcej siły, niż Ci się wydaje. To, że dziś myślisz o końcu, świadczy tylko o tym, jak bardzo jesteś zmęczona. Ale zmęczenie nie jest wyrokiem – ono mija. Wiem, że łatwo napisać, a trudno uwierzyć, ale życie potrafi jeszcze naprawdę zaskoczyć – nawet po wielu latach pustki.

Nie jesteś sama  my czytamy Twoje słowa i wierzymy Ci. Trzymaj się tej jednej myśli: jeśli dziś jest źle, to nie znaczy, że jutro też takie będzie. A jeśli nie masz już siły, pozwól innym przez chwilę nieść Cię dalej.

Jesteś warta więcej, niż sama teraz o sobie myślisz.

Dziękuję za te słowa … chociaż ciężko widzieć mi w czymkolwiek sens … 

Na imię mam Anita - byłeś blisko ?

 

Wracam z kolejnego kilkunastogodzinnego dnia pracy i dosłownie dalej chce mi się zygać. W długi wpadłam przez mojego byłego i ciągnie się to za mną po dzis dzień … i będzie ciągnąć jeszcze kilka lat… 

a jutro pobudka i od nowa to samo ?

Edytowane 10 Września 2025 przez Ani1999