JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[czarna12]

Moja córka ciężko pracuje i jest jej tam samej bardzo ciężko, ale zawsze mnie jakimś grosze wspomoże tym bardziej ze oprucz dlugow musze zapłacić swoją część rachunków pisze swoją bo mieszkam z mężem z którym jestem 5 lat w separacji,a proszę mi wierzyć że on jest gorszy niż niejeden windykator i potrafi przy tym nieźle upokorzyc mówiąc ze nie jest instytucją charytatywna,ale nie będę tu opisywać tej całej sytuacji bo to wszystko jest bardzo zagmatwane.Moja biedna córka wie o moich długach i o tym ze sobie nie radzę, nie wie o rozmiarach tego zadłużenia

 

- - - Uaktualniono - - -

 

Właściwie o rozmiarach tego zadłużenia uświadomiłam sobie dopiero jak trafiłam na to forum i wszystko rozpisałam,czyli mniej więcej we wrześniu. Szkoda ze tak późno dotarłam na to forum

[kredytowyuse]

Moja córka ciężko pracuje i jest jej tam samej bardzo ciężko, ale zawsze mnie jakimś grosze wspomoże tym bardziej ze oprucz dlugow musze zapłacić swoją część rachunków pisze swoją bo mieszkam z mężem z którym jestem 5 lat w separacji,a proszę mi wierzyć że on jest gorszy niż niejeden windykator i potrafi przy tym nieźle upokorzyc mówiąc ze nie jest instytucją charytatywna,ale nie będę tu opisywać tej całej sytuacji bo to wszystko jest bardzo zagmatwane.Moja biedna córka wie o moich długach i o tym ze sobie nie radzę, nie wie o rozmiarach tego zadłużenia

 

- - - Uaktualniono - - -

 

Właściwie o rozmiarach tego zadłużenia uświadomiłam sobie dopiero jak trafiłam na to forum i wszystko rozpisałam,czyli mniej więcej we wrześniu. Szkoda ze tak późno dotarłam na to forum

 

Lepiej późno nić wcale ...

[zadluzona24]

To uświadomcie ich, że smsy i e-maile w dni wolne od pracy podlegają pod odpowiedni paragraf. Następny kontakt będzie zgłoszony. Z powody refinansowań w Lendon nie płacę od miesiąca. Wysyłam wezwania z zaznaczeniem,i że próby windykacji zgłaszać będę do odpowiednich służb jako próbę wyłudzenia. Zero telefonów czasami zdarzy się jakiś email więc odsyłam z przypomnieniem o możliwości zgłoszenia o próbie wyłudzenia. Jeden list z Lex i tyle. Ogólnie spokój.

Kredito sprzedało 12.10 mój dług mimo, że spłacałam. Medius zadzwonił raz powiedziałam, że kwestionuję wysokość zadłużenia i bez sądu nic nawet grosika nie dostaną. Zero tel. od tamtej pory nie ma też smsów ani e-maili.

 

Po jakim czasie Kredito sprzedało twój dług ?

[andrekost]

Podziwiam wszystkich którzy słuchając wszystkich porad i metod na wyjscie z dlugow sami to wszystko jakoś ogarniaja,ja pomimo że mam pełnomocnika nie daje rady.Jestem beznadziejna wielu rzeczy nie rozumiem.Tracę juz kontrolę kto i z czego mnie windykuje.Dzisiaj wyjeżdżam do córki której nie widziałam kilka miesięcy i nie potrafię się cieszyć, a wyjazd zaplanował i opłaciło jej kolega,który w dowód wdzięczności chce jej zrobić niespodziankę.Zazdroszczę tez tym którzy maja mężów, żony z którymi mogą razem walczyć.

 

Nie odbieraj telefonów, nie rozmawiaj z windykacjami, a smsy kasuj wyłącz się od tego.

 

Miłego pobytu u córki.

[kredytowyuse]

Nie odbieraj telefonów, nie rozmawiaj z windykacjami, a smsy kasuj wyłącz się od tego.

 

Miłego pobytu u córki.

 

to też nie jest dobre wyjście bo wtedy dzwonią do pracy, do rodziny, nękają wszystkich dookoła.

[andrekost]

to też nie jest dobre wyjście bo wtedy dzwonią do pracy, do rodziny, nękają wszystkich dookoła.

 

W przypadku tej użytkowniczki cała sprawa jest już w toku rozplątywania- trochę to musi potrwać

 

Jedzie do córki, więc niech chociaż przez jeden weekend da sobie chwilę luksusu i wytchnienia od myślenia o długach.

[ona1309]

U mnie najgorszy problem to właśnie powiedzieć mężowi co narobiłam... Chciałam dobrze, chciałam nas ratować a pogrążyłam. Wiem, że gdybym od początku mu powiedziała nie byłoby tych problemów. Teraz nie wiem czy jak się przyznam to nie zostanę sama ze wszystkim... chociaż z drugiej strony wierzę w męża i w to, że nie zostawi mnie bez pomocy, ale tak ciężko zebrać się i porozmawiać. Dziś 2 polecone... na szczęście udało mi się je osobiście odebrać. Jestem u kresu wytrzymałości. Ukrywam długi na ponad 40 tyś... większość to ratalne na które wydaję całą swoją wypłatę, z chwilówkami już nie dałam rady, oddałam w profesjonalne ręce... O bankowych mąż wie, bo były wzięte zanim wplątałam się w to bagno... a po części wplątałam się właśnie bo mieliśmy kryzys a zobowiązań dużo, moje studia itp... a rachunki trzeba było płacić. Mam nadzieję, że uda się ten dług zbić chociaż o te prawie 11 tyś refinansowań bo inaczej to jestem pogrążona.... Zbieram się i zebrać się nie mogę do tego wyznania prawdy. Strasznie mnie to dużo kosztuje.

Boję się, że zaczną wydzwaniać po rodzinie. Chociaż nie wiem jak oni to robią. Nr mamy pozastrzegane teoretycznie w książce operatora.

Czasami nie mam siły.... i wtedy myśle że może lepiej by było gdyby Bóg mnie zabrał z tego świata... ale noszę pod sercem wyczekane i wystarane maleństwo dla którego muszę żyć... mam też starsze dziecko. Wiem, że nawaliłam na całej linii... szkoda, że tak późno sobie to uświadomiłam. Gdybym zrobiła to chociaż kilka miesięcy wcześniej byłoby tego mniej. Samo to, że np nie chcąc mieć problemów robiłam te śmieszne refinansowania, a teraz miesiąc po terminie. W Lendonie przez ten czas miałabym ponad 2 tyś mniej gdybym napisała chociaż w tytule, że to na spłatę kapitału. Głowa mała... w ogóle to gdzie ja ją miałam...

[zadluzona24]

to też nie jest dobre wyjście bo wtedy dzwonią do pracy, do rodziny, nękają wszystkich dookoła.

 

Które firmy dzwonią po rodzinie i sąsiadach ?

[andrekost]

U mnie najgorszy problem to właśnie powiedzieć mężowi co narobiłam... Chciałam dobrze, chciałam nas ratować a pogrążyłam. Wiem, że gdybym od początku mu powiedziała nie byłoby tych problemów. Teraz nie wiem czy jak się przyznam to nie zostanę sama ze wszystkim... chociaż z drugiej strony wierzę w męża i w to, że nie zostawi mnie bez pomocy, ale tak ciężko zebrać się i porozmawiać. Dziś 2 polecone... na szczęście udało mi się je osobiście odebrać. Jestem u kresu wytrzymałości. Ukrywam długi na ponad 40 tyś... większość to ratalne na które wydaję całą swoją wypłatę, z chwilówkami już nie dałam rady, oddałam w profesjonalne ręce... O bankowych mąż wie, bo były wzięte zanim wplątałam się w to bagno... a po części wplątałam się właśnie bo mieliśmy kryzys a zobowiązań dużo, moje studia itp... a rachunki trzeba było płacić. Mam nadzieję, że uda się ten dług zbić chociaż o te prawie 11 tyś refinansowań bo inaczej to jestem pogrążona.... Zbieram się i zebrać się nie mogę do tego wyznania prawdy. Strasznie mnie to dużo kosztuje.

Boję się, że zaczną wydzwaniać po rodzinie. Chociaż nie wiem jak oni to robią. Nr mamy pozastrzegane teoretycznie w książce operatora.

Czasami nie mam siły.... i wtedy myśle że może lepiej by było gdyby Bóg mnie zabrał z tego świata... ale noszę pod sercem wyczekane i wystarane maleństwo dla którego muszę żyć... mam też starsze dziecko. Wiem, że nawaliłam na całej linii... szkoda, że tak późno sobie to uświadomiłam. Gdybym zrobiła to chociaż kilka miesięcy wcześniej byłoby tego mniej. Samo to, że np nie chcąc mieć problemów robiłam te śmieszne refinansowania, a teraz miesiąc po terminie. W Lendonie przez ten czas miałabym ponad 2 tyś mniej gdybym napisała chociaż w tytule, że to na spłatę kapitału. Głowa mała... w ogóle to gdzie ja ją miałam...

 

Pieniądze to nie wszystko, masz już jedno i oczekujesz na drugie dziecko. To dla nich i dla rodziny warto i trzeba żyć.

W Twoim przypadku musisz szczególnie uważać ten stres i nerwy mogą się negatywnie odbić się na ciąży, więc może spróbuj jednak powiedzieć to mężowi.. Wiesz będzie ciężko, a równocześnie jednak lżej.

40 tysięcy to wcale nie jest tak dużo, idzie to sensownie ogarnąć, z większą mniejszą pomocą rodziny lub z jakimkolwiek sensownym planem który wspólnie ustalicie.

Zawsze masz też nas na forum, my nie krzyczymy nie oceniamy. Jesteśmy lub byliśmy w takiej sytuacji i znamy to bagno.

Będzie dobrze. Nie martw się. Z Tobą idzie nowe życie, nadzieja, i w perspektywie szczęście.

Nie obciążaj się i nie zadręczaj tym co zrobiłaś kiedyś. Najważniejsze że wyciągasz z tego wnioski.

[ona1309]

Pieniądze to nie wszystko, masz już jedno i oczekujesz na drugie dziecko. To dla nich i dla rodziny warto i trzeba żyć.

W Twoim przypadku musisz szczególnie uważać ten stres i nerwy mogą się negatywnie odbić się na ciąży, więc może spróbuj jednak powiedzieć to mężowi.. Wiesz będzie ciężko, a równocześnie jednak lżej.

40 tysięcy to wcale nie jest tak dużo, idzie to sensownie ogarnąć, z większą mniejszą pomocą rodziny lub z jakimkolwiek sensownym planem który wspólnie ustalicie.

Zawsze masz też nas na forum, my nie krzyczymy nie oceniamy. Jesteśmy lub byliśmy w takiej sytuacji i znamy to bagno.

Będzie dobrze. Nie martw się. Z Tobą idzie nowe życie, nadzieja, i w perspektywie szczęście.

Nie obciążaj się i nie zadręczaj tym co zrobiłaś kiedyś. Najważniejsze że wyciągasz z tego wnioski.

 

Wiem, że jedyne i uczciwe wyjście to przyznać się ale ten strach mnie paraliżuje... Z jednej strony boję się, że odejdzie, z drugiej tak czuję, że jednak nie, tym bardziej, że maleństwo w drodze. Wiem, że mąż mnie kocha, ale czy to, że tyle czasu trzymałam go w niewiedzy tego nie przekreśli.... przecież to oszustwo bo trzeba to nazwać po imieniu. Oczywiście nazywam to tym, że nie chciałam go obarczać problemami, ranić itp.... ale on tego w ten sposób raczej nie uzna. Chciałam dobrze, wyszło jak zawsze.... Mój mąż ostatnio trochę się zmienił bo zaczęłam go uświadamiać co ile kosztuje. Może gdyby zawsze tak było nie byłoby problemu. Kiedyś wydawało mu się, że jestem rozrzutna, on w delegacji, ja w domu, a wszystkie opłaty i zakupy na mojej głowie. Nieraz wyrzuty, że jestem rozrzutna, ale ja nigdy nie żyłam ponad stan. Owszem żyliśmy na poziomie ale bez szaleństw, nie było zagranicznych wczasów, raz do roku albo i nie wypad nad jezioro czy polskie morze, góra na 5 dni... Dużo inwestycji w dom, który w sumie jest moim osobistym majątkiem, no ale razem włożyliśmy w niego dużo pieniędzy, które właściwie mąż zarobił bo ja zajmowałam się dzieckiem. Sama nie wiem czy szukam usprawiedliwienia dla siebie czy jak... ale patrząc na to ta było. Mąż długo myślał, że da się to wszystko utrzymać i zrobić za niewiele a ja może pieniądze trwonie na przyjemności. Dopiero kiedy zaczęłam uświadamiać go ile kosztuje utrzymanie domu, opłaty etc. zmienił swoje podejście. Ale ja już wpakowałam się w spiralę z której nie umiem się wykręcić. Ogólnie mam prawie 70 tyś zobowiązań, ale o bankowych mąż wie. Sam mnie z resztą namówił na kredyt na jego wymarzone auto, chciałam spełnić to marzenie. Szkoda, że nie poczekaliśmy jednak aż odłożymy te pieniądze bo od tego czasu się zaczęło a po kilku miesiącach mąż zaczął mieć problem z pracą. Nie chciałam żeby czuł się przez to źle i zaczęłam kombinować kiedy brakowało na opłaty czy moje studia. Wam mogę się wygadać nie wiem kiesy się zdobędę na to żeby powiedzieć męzowi. To trudne. On nie pochodzi z zamożnej rodziny ale robi co może i jest bardzo uczciwym człowiekiem.

[Saga]

Ja na początku czułam się paskudnie - przede wszystkim jest bardzo duże poczucie zagonienia, kiedy ileś tam instytucji dusi człowieka za łeb. Ślą pisma, naciskają na spłatę, wszyscy chcą kasę, a ty nie masz. Warczą, burczą, dociskają śrubę.

W głowie ciągle jedno: Nie mam... Skąd wezmę... jak? Przerasta mnie to!

 

Wiecie co mi wewnętrznie bardzo pomogło? Zmiana sposobu postrzegania sytuacji.

Utarło się, że dług to problem tylko i wyłącznie twój, niesiesz więc ten bagaż samotnie, na własnych barkach i jest to ciężar ponad siły. A to nie tak.

 

 

Ten ciężar należy do ciebie i wierzyciela. Sprawiedliwie i dokładnie w proporcji pół na pół.

 

Wierzyciel, obojętnie czy to firma pożyczkowa, chwilówka czy nawet bank, ŻYJE z tego, że pożycza pieniądze. Oni PONOSZĄ RYZYKO, że nie będzie ciebie stać na spłatę. W momencie kiedy udzielili pożyczki przyjęli ten właśnie scenariusz w pakiecie, więc niech teraz nie udają zdziwionych i zniesmaczonych.

Owszem, teraz zwalają całą odpowiedzialność na ciebie, komornik i firmy windykacyjne zgodnym chórem jadą po tobie jak po kobyle i sprawiają, że czujesz się jak śmieć...

 

Ale w tej jednej kwestii nie mają racji. W tej jednej kwestii masz prawo wewnętrznie pokazać im środkowy palec i po prostu zrzucić ze swoich barków połowę psychicznego ciężaru.

 

DŁUG TO RÓWNIEŻ PROBLEM WIERZYCIELA.

Ktokolwiek pożyczył ci pieniądze, lub podpisał z tobą długoterminową umowę (raty, abonament, whatever) przyjął w pakiecie ryzyko, że może być taki scenariusz.

[kredytowyuse]

Wiem, że jedyne i uczciwe wyjście to przyznać się ale ten strach mnie paraliżuje... Z jednej strony boję się, że odejdzie, z drugiej tak czuję, że jednak nie, tym bardziej, że maleństwo w drodze. Wiem, że mąż mnie kocha, ale czy to, że tyle czasu trzymałam go w niewiedzy tego nie przekreśli.... przecież to oszustwo bo trzeba to nazwać po imieniu. Oczywiście nazywam to tym, że nie chciałam go obarczać problemami, ranić itp.... ale on tego w ten sposób raczej nie uzna. Chciałam dobrze, wyszło jak zawsze.... Mój mąż ostatnio trochę się zmienił bo zaczęłam go uświadamiać co ile kosztuje. Może gdyby zawsze tak było nie byłoby problemu. Kiedyś wydawało mu się, że jestem rozrzutna, on w delegacji, ja w domu, a wszystkie opłaty i zakupy na mojej głowie. Nieraz wyrzuty, że jestem rozrzutna, ale ja nigdy nie żyłam ponad stan. Owszem żyliśmy na poziomie ale bez szaleństw, nie było zagranicznych wczasów, raz do roku albo i nie wypad nad jezioro czy polskie morze, góra na 5 dni... Dużo inwestycji w dom, który w sumie jest moim osobistym majątkiem, no ale razem włożyliśmy w niego dużo pieniędzy, które właściwie mąż zarobił bo ja zajmowałam się dzieckiem. Sama nie wiem czy szukam usprawiedliwienia dla siebie czy jak... ale patrząc na to ta było. Mąż długo myślał, że da się to wszystko utrzymać i zrobić za niewiele a ja może pieniądze trwonie na przyjemności. Dopiero kiedy zaczęłam uświadamiać go ile kosztuje utrzymanie domu, opłaty etc. zmienił swoje podejście. Ale ja już wpakowałam się w spiralę z której nie umiem się wykręcić. Ogólnie mam prawie 70 tyś zobowiązań, ale o bankowych mąż wie. Sam mnie z resztą namówił na kredyt na jego wymarzone auto, chciałam spełnić to marzenie. Szkoda, że nie poczekaliśmy jednak aż odłożymy te pieniądze bo od tego czasu się zaczęło a po kilku miesiącach mąż zaczął mieć problem z pracą. Nie chciałam żeby czuł się przez to źle i zaczęłam kombinować kiedy brakowało na opłaty czy moje studia. Wam mogę się wygadać nie wiem kiesy się zdobędę na to żeby powiedzieć męzowi. To trudne. On nie pochodzi z zamożnej rodziny ale robi co może i jest bardzo uczciwym człowiekiem.

 

Hm.... jakbym czytała o sobie, tyle że my nie mamy dzieci.

Ten kto nie był w takiej sytuacji chyba nigdy do końca nas nie zrozumie.

Ja też często myślę że lepiej byłoby gdybym umarła. Ale tego sobie raczej nie wybieramy.

Życie z długami jest straszne, a życie z poczuciem winy chyba jeszcze gorsze.

[ona1309]

Hm.... jakbym czytała o sobie, tyle że my nie mamy dzieci.

Ten kto nie był w takiej sytuacji chyba nigdy do końca nas nie zrozumie.

Ja też często myślę że lepiej byłoby gdybym umarła. Ale tego sobie raczej nie wybieramy.

Życie z długami jest straszne, a życie z poczuciem winy chyba jeszcze gorsze.

 

Ja wiem, że muszę to zrobić. Tylko nie wiem jak to zacząć... Może jednak zdać się na los i jak już będę musiała, bo się mąż sam dowie (co pewnie niedługo się stanie) z nim porozmawiać... wiem, że nie powinnam czekać.... no ale taka już beznadziejna jestem. Robię "postępy" małymi krokami. Najpierw jakiś czas mi zajęło uświadomienie swoich błędów i ogromu zniszczeń jakie wyrządziłam własną głupotą... później oddanie części w profesjonalne ręce i chociaż to może nie do uwierzenia to nawet z tym miałam wahania... teraz zebrać się i przyznać. Ciągle o tym myślę, czuję, że ciężar byłby mniejszy, ale z kolei wtedy jego część przerzucę na męża. Z drugiej strony to uczciwe i tak powinno być bo on chociaż nieświadomy to też w tym w jakiś sposób jest.

 

Mam 5 spraw po terminie a więc 5 windykacji. W sumie narazie 4 aktywne, ostatnia pewnie po niedzieli zacznie atakować. Przecież tego nie da się ukryć. Mam już poblokowane smsy i połączenia, awizo prosto do skrzynki, troszkę mnie to chociaż psychicznie odciąża, że mój telefon nie pali się od windykacji ale przecież to sprawy nie załatwia.

[andrekost]

Wiem, że jedyne i uczciwe wyjście to przyznać się ale ten strach mnie paraliżuje... Z jednej strony boję się, że odejdzie, z drugiej tak czuję, że jednak nie, tym bardziej, że maleństwo w drodze. Wiem, że mąż mnie kocha, ale czy to, że tyle czasu trzymałam go w niewiedzy tego nie przekreśli.... przecież to oszustwo bo trzeba to nazwać po imieniu. Oczywiście nazywam to tym, że nie chciałam go obarczać problemami, ranić itp.... ale on tego w ten sposób raczej nie uzna. Chciałam dobrze, wyszło jak zawsze.... Mój mąż ostatnio trochę się zmienił bo zaczęłam go uświadamiać co ile kosztuje. Może gdyby zawsze tak było nie byłoby problemu. Kiedyś wydawało mu się, że jestem rozrzutna, on w delegacji, ja w domu, a wszystkie opłaty i zakupy na mojej głowie. Nieraz wyrzuty, że jestem rozrzutna, ale ja nigdy nie żyłam ponad stan. Owszem żyliśmy na poziomie ale bez szaleństw, nie było zagranicznych wczasów, raz do roku albo i nie wypad nad jezioro czy polskie morze, góra na 5 dni... Dużo inwestycji w dom, który w sumie jest moim osobistym majątkiem, no ale razem włożyliśmy w niego dużo pieniędzy, które właściwie mąż zarobił bo ja zajmowałam się dzieckiem. Sama nie wiem czy szukam usprawiedliwienia dla siebie czy jak... ale patrząc na to ta było. Mąż długo myślał, że da się to wszystko utrzymać i zrobić za niewiele a ja może pieniądze trwonie na przyjemności. Dopiero kiedy zaczęłam uświadamiać go ile kosztuje utrzymanie domu, opłaty etc. zmienił swoje podejście. Ale ja już wpakowałam się w spiralę z której nie umiem się wykręcić. Ogólnie mam prawie 70 tyś zobowiązań, ale o bankowych mąż wie. Sam mnie z resztą namówił na kredyt na jego wymarzone auto, chciałam spełnić to marzenie. Szkoda, że nie poczekaliśmy jednak aż odłożymy te pieniądze bo od tego czasu się zaczęło a po kilku miesiącach mąż zaczął mieć problem z pracą. Nie chciałam żeby czuł się przez to źle i zaczęłam kombinować kiedy brakowało na opłaty czy moje studia. Wam mogę się wygadać nie wiem kiesy się zdobędę na to żeby powiedzieć męzowi. To trudne. On nie pochodzi z zamożnej rodziny ale robi co może i jest bardzo uczciwym człowiekiem.

 

 

Chciałaś na pewno dobrze, a wyszło jak wyszło. Z miłości popełniłaś kilka strategicznych błędów finansowych, pewnie jakoś to miało być, rozumiem Cię aż dobrze. Miało się udać ale zwykle nie jest tak jakbyśmy tego chcieli

No ale mleko się wylało-trzeba jakoś żyć, i podejść do tego. Dziecko niebawem się urodzi, zwiększą się wydatki, a z pieniędzmi może być różnie- więc mimo wszystko spróbuj porozmawiać o tym, bo to wspólnie będziecie musieli ustalić priorytety. Wiesz że windykacje nie próżnują, i pewnie jeszcze nad tym jakoś panujesz , ale wystarczy że raz jakiś telefon trafi do niego i konsultant okaże się niezbyt dyskretny, nieopatrznie otworzy list z windykacji, bądź przyjdzie jakiś agresywny gość z windykacji do Ciebie, to wtedy będzie klops. Trzeba przez to przejść wspólnie.

 

- - - Uaktualniono - - -

 

Ja wiem, że muszę to zrobić. Tylko nie wiem jak to zacząć... Może jednak zdać się na los i jak już będę musiała, bo się mąż sam dowie (co pewnie niedługo się stanie) z nim porozmawiać... wiem, że nie powinnam czekać.... no ale taka już beznadziejna jestem. Robię "postępy" małymi krokami. Najpierw jakiś czas mi zajęło uświadomienie swoich błędów i ogromu zniszczeń jakie wyrządziłam własną głupotą... później oddanie części w profesjonalne ręce i chociaż to może nie do uwierzenia to nawet z tym miałam wahania... teraz zebrać się i przyznać. Ciągle o tym myślę, czuję, że ciężar byłby mniejszy, ale z kolei wtedy jego część przerzucę na męża. Z drugiej strony to uczciwe i tak powinno być bo on chociaż nieświadomy to też w tym w jakiś sposób jest.

 

Nie jesteś beznadziejna. Strach to naturalny odruch ludzki, a w tym przypadku jest i strach, problemy finansowe, obawa o związek, a dodatkowo jeszcze dziecko w drodze. Będzie dobrze - zobaczysz. Za dwa lata będziesz już to inaczej wspominała.

[Heimdala]

Ja w sumie powiedziałam, bo już jeden koleś przyszedł, nawet nie wiem z jakiej firmy. Powiedział tylko, że w sprawie pożyczki. No to od razu powiedziałam o wszystkim. Niestety jak dziecko przyjdzie to wydatki sporo większe będą. Więc warto sobie to jakoś rozplanować, żeby jednak dzieciom nic nie zabrakło.

[Gość]

Otwwarłam w ciągu ostatnich dni kilka wezwań do zapłat,w tym przedsądowe, chodze rozkojarzona,i nie wiem co ze sobą zrobić,terminy ostateczne mam na za chwilę,albo przyszły tydzień,jak nie to sąd,już bez wezwań...

[smutna86]

U mnie najgorszy problem to właśnie powiedzieć mężowi co narobiłam... Chciałam dobrze, chciałam nas ratować a pogrążyłam. Wiem, że gdybym od początku mu powiedziała nie byłoby tych problemów. Teraz nie wiem czy jak się przyznam to nie zostanę sama ze wszystkim... chociaż z drugiej strony wierzę w męża i w to, że nie zostawi mnie bez pomocy, ale tak ciężko zebrać się i porozmawiać. Dziś 2 polecone... na szczęście udało mi się je osobiście odebrać. Jestem u kresu wytrzymałości. Ukrywam długi na ponad 40 tyś... większość to ratalne na które wydaję całą swoją wypłatę, z chwilówkami już nie dałam rady, oddałam w profesjonalne ręce... O bankowych mąż wie, bo były wzięte zanim wplątałam się w to bagno... a po części wplątałam się właśnie bo mieliśmy kryzys a zobowiązań dużo, moje studia itp... a rachunki trzeba było płacić. Mam nadzieję, że uda się ten dług zbić chociaż o te prawie 11 tyś refinansowań bo inaczej to jestem pogrążona.... Zbieram się i zebrać się nie mogę do tego wyznania prawdy. Strasznie mnie to dużo kosztuje.

Boję się, że zaczną wydzwaniać po rodzinie. Chociaż nie wiem jak oni to robią. Nr mamy pozastrzegane teoretycznie w książce operatora.

Czasami nie mam siły.... i wtedy myśle że może lepiej by było gdyby Bóg mnie zabrał z tego świata... ale noszę pod sercem wyczekane i wystarane maleństwo dla którego muszę żyć... mam też starsze dziecko. Wiem, że nawaliłam na całej linii... szkoda, że tak późno sobie to uświadomiłam. Gdybym zrobiła to chociaż kilka miesięcy wcześniej byłoby tego mniej. Samo to, że np nie chcąc mieć problemów robiłam te śmieszne refinansowania, a teraz miesiąc po terminie. W Lendonie przez ten czas miałabym ponad 2 tyś mniej gdybym napisała chociaż w tytule, że to na spłatę kapitału. Głowa mała... w ogóle to gdzie ja ją miałam...

 

Masz tylko 40 tysiecy i tak przezywasz? Kobieto ja gdybym miala tyle to bylabym szczęśliwa. Ogarnij się bo to nie są duże długi,pozdrawiam

[mmm4202]

Dokładnie, 40 tysięcy to nie jest sytuacja bez wyjścia. Polecam pisać dużo listów a nawet umówić się w banku na rozmowę z kierownikiem. Jesteś w ciąży więc sytuacja jest na twoja korzyść. Dogadaj się z bankami na jak najniższe raty i ogarniaj chwilówki. Zacznij od tych z największym oprocentowaniem. Zapisz sobie w których miejscach masz pożyczone pieniądze i sama do nich dzwon raz w tygodniu. Z każdej sytuacji da się wyjść. A uwierz że te 70 tysięcy to nie koniec świata. Pisz też dużo do nich. A najważniejsze powiedz mężowi. Powodzenia. Trzymam kciuki.

[smutnyy]

Otwwarłam w ciągu ostatnich dni kilka wezwań do zapłat,w tym przedsądowe, chodze rozkojarzona,i nie wiem co ze sobą zrobić,terminy ostateczne mam na za chwilę,albo przyszły tydzień,jak nie to sąd,już bez wezwań...

 

Na moim przykładzie widać, że sąd nie tak szybko a prawie każda chwilówka o nim mówi. Ponad 30 wierzycieli i tak sobie z nimi, już głównie z windykacją rozmawiam. Chwilówki nie dzwonią oprócz Wonga. I tak walczę już 4,5 miesiąca a do sądu na dzień dzisiejszy podało tylko SMART,PLUS (DeltaWise) i MoneyMan. Tylko te bo w EPU nic się nie dzieje a w SR jest tylko MoneyMan i też tylko leży bo dziś dzwoniłem, żeby się dowiedzieć, czy aby ktoś nie podał do SR to by trochę mniej do spłaty było.

 

- - - Uaktualniono - - -

 

Do tego wszystkiego straszą detektywem, windykacją terenową a jeszcze nikogo nie było oprócz windykatora z Aliora, który nawet nie wszedł na górę. Ba nawet nie chciał, żeby domofonem drzwi otworzyć a i tak jakoś musiał wejść bo rano patrzę a tam trzy listy wrzucił. Na drugi dzień telefon od niego i mi się żali, że z nim rozmawiać nie chciałem. Może i nawet i ten by nie przyszedł bo dzwonił tylko jeden raz rano i akurat tego połączenia nie odebrałem. A przecież mogą podjechać bo dużo tych windykacji jest na rzut beretem ode mnie.

[Gość]

A u minie sytuacja wygląda następująco, po pierwszych 14 dniach opóźnień:

- Lendon jako pierwszy napisał mi o postępowaniu przedsądowym, kilka chwilówek

wysłało wezwania do zapłąty,z datą ok 5 listopada, dotarły po kilku dniach,a w nich w sumie

zostało mi 2-5dni do ostatecznego terminu spłaty,jak nie to więcej wezwań nie będzie i sąd.

Via sms dopiero dzisiaj e-mailem wiadomość:

 

"W dalszym ciągu Twoja pożyczka jest niespłacona. Niestety, brak jakichkolwiek działań z Twojej strony zmusza nas do przygotowania dokumentów i skierowania umowy na etap przed sądowy. "

 

A będzie tylko gorzej, już dostawałam sms-y o wizytacji terenowej, ani daty,ani godziny,ani kto...

Piszecie,że niektórzy z was sąd mieli dopiero po paru miesiącach,a ja mam ledwo po 2 tygodniach...

Nie wiem co otym wszystkim myśleć, najchętniej refinansowałabym wszystkie te ktore zaciągną mnie jako pierwsze przed sąd,ale co to da...tylko długi mi sie zwiększą,aż do momentu w którym prawdziwa pętla to bedzie jedyne wyjście ;/

[smutnyy]

Piszecie,że niektórzy z was sąd mieli dopiero po paru miesiącach,a ja mam ledwo po 2 tygodniach...

 

Gdzie masz ten sąd, w listach?. Do sądu jeszcze daleka droga.

[marek31]

A u minie sytuacja wygląda następująco, po pierwszych 14 dniach opóźnień:

- Lendon jako pierwszy napisał mi o postępowaniu przedsądowym, kilka chwilówek

wysłało wezwania do zapłąty,z datą ok 5 listopada, dotarły po kilku dniach,a w nich w sumie

zostało mi 2-5dni do ostatecznego terminu spłaty,jak nie to więcej wezwań nie będzie i sąd.

Via sms dopiero dzisiaj e-mailem wiadomość:

 

"W dalszym ciągu Twoja pożyczka jest niespłacona. Niestety, brak jakichkolwiek działań z Twojej strony zmusza nas do przygotowania dokumentów i skierowania umowy na etap przed sądowy. "

 

A będzie tylko gorzej, już dostawałam sms-y o wizytacji terenowej, ani daty,ani godziny,ani kto...

Piszecie,że niektórzy z was sąd mieli dopiero po paru miesiącach,a ja mam ledwo po 2 tygodniach...

Nie wiem co otym wszystkim myśleć, najchętniej refinansowałabym wszystkie te ktore zaciągną mnie jako pierwsze przed sąd,ale co to da...tylko długi mi sie zwiększą,aż do momentu w którym prawdziwa pętla to bedzie jedyne wyjście ;/

 

Te firmy będą do Ciebie wysyłały pisma o tym, że już cię pozwały, już był wyrok, już jedzie do ciebie komornik, yeti, święty Mikołaj i papież.

 

Biorąc pod uwagę że piszesz tutaj na forum zakładam że i tak nie masz pieniędzy na spłatę. W związku z tym, powinnaś opracować swój własny plan spłaty i się go trzymać.

[zadluzona24]

A u minie sytuacja wygląda następująco, po pierwszych 14 dniach opóźnień:

- Lendon jako pierwszy napisał mi o postępowaniu przedsądowym, kilka chwilówek

wysłało wezwania do zapłąty,z datą ok 5 listopada, dotarły po kilku dniach,a w nich w sumie

zostało mi 2-5dni do ostatecznego terminu spłaty,jak nie to więcej wezwań nie będzie i sąd.

Via sms dopiero dzisiaj e-mailem wiadomość:

 

"W dalszym ciągu Twoja pożyczka jest niespłacona. Niestety, brak jakichkolwiek działań z Twojej strony zmusza nas do przygotowania dokumentów i skierowania umowy na etap przed sądowy. "

 

A będzie tylko gorzej, już dostawałam sms-y o wizytacji terenowej, ani daty,ani godziny,ani kto...

Piszecie,że niektórzy z was sąd mieli dopiero po paru miesiącach,a ja mam ledwo po 2 tygodniach...

Nie wiem co otym wszystkim myśleć, najchętniej refinansowałabym wszystkie te ktore zaciągną mnie jako pierwsze przed sąd,ale co to da...tylko długi mi sie zwiększą,aż do momentu w którym prawdziwa pętla to bedzie jedyne wyjście ;/

 

Via SMS tez po dwóch tyg ?

[dluzniczka11]

Via SMS tez po dwóch tyg ?

 

No via sms spłacilam po 1.5miesiaca. Teraz mam zablokowane konto na rok i bardzo dobrze.

[ona1309]

Gabrysiu jeszcze nie jedno takie "ostateczne" wezwanie dostaniesz.