JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Biedronka 24]

Lendon również wystawił mój dług jakiś czas temu.

Musisz spłacić, inaczej będziesz tam "wisiała" nawet klika lat-przynajmniej tak znajomy ma.

Ja nazbieram do całości po czym zapłaciłam, i poprosiłam o usunięcie moich danych z tej strony. Zrobili to po kilku dniach.

 

Przeraża mnie to, ja mam ponad 7 tyś do spłaty, jak to uzbierać...

[Gość]

Biedronka ja miałam 4500, i trochę to trwało zanim zapłaciłam, ale ostatecznie i tak trzeba to zrobić.

A jak Twoje sprawy? Coś się polepszylo?

[Biedronka 24]

Biedronka ja miałam 4500, i trochę to trwało zanim zapłaciłam, ale ostatecznie i tak trzeba to zrobić.

A jak Twoje sprawy? Coś się polepszylo?

 

Nie za wiele, uregulowałam raty bankowe i chcę spłacić dwie chwilówki najmniejsze. Poza tym telefony non stop, SMSy, na szczęście nie odbieram bo nie mam siły z nimi rozmawiać . Za to zaczynają dzwonić do zakładu pracy, ehh

[Gość]

Nie za wiele, uregulowałam raty bankowe i chcę spłacić dwie chwilówki najmniejsze. Poza tym telefony non stop, SMSy, na szczęście nie odbieram bo nie mam siły z nimi rozmawiać . Za to zaczynają dzwonić do zakładu pracy, ehh

Uważam, że to już poniżej pasa, takie praktyki aby dzwonić do pracodawcy. I co, nagle ma kasę wyciągnąć za Ciebie, albo zabrać połowę wypłaty aby im oddać?

Szczęście w nieszczęściu u mnie, że pracuję "na czarno" więc nawet gdyby chcieli, to nie mają kogo dręczyć telefonami.

[Dorti1985]

Uważam, że to już poniżej pasa, takie praktyki aby dzwonić do pracodawcy. I co, nagle ma kasę wyciągnąć za Ciebie, albo zabrać połowę wypłaty aby im oddać?

Szczęście w nieszczęściu u mnie, że pracuję "na czarno" więc nawet gdyby chcieli, to nie mają kogo dręczyć telefonami.

 

Do mnie do pracy dzwonila delta wise, lime kredyt i vex( raz). A mam wszystkie mozliwe windykacje.

[Biedronka 24]

Uważam, że to już poniżej pasa, takie praktyki aby dzwonić do pracodawcy. I co, nagle ma kasę wyciągnąć za Ciebie, albo zabrać połowę wypłaty aby im oddać?

Szczęście w nieszczęściu u mnie, że pracuję "na czarno" więc nawet gdyby chcieli, to nie mają kogo dręczyć telefonami.

 

No niestety, trzeba płacić za swoje błędy.

[kredytowyuse]

Do mnie dzwoniła babka z filarum z Estonii ;) Jak już widziałam długaśny numer na komórce to wiedziałam że to oni, jak nie odebrałam to za 3 sekundy telefon do pracy

[Biedronka 24]

Do mnie dzwoniła babka z filarum z Estonii ;) Jak już widziałam długaśny numer na komórce to wiedziałam że to oni, jak nie odebrałam to za 3 sekundy telefon do pracy

 

To mnie Berlin dzwonił wczoraj dwa razy , też może jakaś windykacja.

[Karolajna925]

Witam Wszystkich,

Jestem tu oficjalnie nowa, a nieoficjalnie dobrych kilka miesięcy obserwuję to forum. Właściwie założyłam tu sobie konto, aby opisać swoją historię, bo mam nadzieję, będzie ona budująca dla wszystkich zadłużonych. Będzie długo ????Mam 26 lat, w tym momencie myślę, że mogę już spać spokojnie, ale dopiero od niedawna. Nie będę tu opisywać całej historii, ale generalnie wyglądało to tak, że moja przygoda z chwilówkami i kredytami rozpoczęła się w czasie trwania mojego małżeństwa (teraz pan mąż się "ulotnił"). Co do kredytów nie będę się tu rozwodzić, ale co by nie mówić, mój były mąż miał do tego świetne podejście, że jest fajnie, że dodatkowa kaska na przyjemności i niestety i ja temu też uległam, nie widziałam w tym problemu do pewnego momentu. Ja się w porę ogarnęłam, natomiast jemu to lekkie podejście nie wyszło na dobre(przez to że korzystał z mojego emaila wiem, że ma windykację na karku) Zaczęło się od niewinnego wzięcia 200 zł w Wondze. To było tak głupie, bo choć było to parę lat temu pamiętam, że wypłata miała być w poniedziałek a w sobotę wzięłam tę cholerną wongę. I od tego się zaczęło - branie, spłacanie, znowu branie. W międzyczasie moje małżeństwo zaczęło się sypać, mój mąż też niestety nie bardzo uznawał wspólnotę majątkową, mimo, że byliśmy razem, on twierdził, że każdy ma swoją kasę, poza tym on płaci rachunki, a ja zarabiam więc powinnam mieć na swoje "zachcianki" Zarabiałam wtedy nędzną kasę, bo pracowałam na zleceniu i prawie wszystko ładowałam w ukończenie studiów, potem poszłam do normalnej pracy, ale miałam już wtedy kredyt i wiadomo, niewiele zostawalo. W każdym razie rozeszliśmy się, ja byłam zmuszoną się wyprowadzić i zaraz po tym straciłam pracę... Chciałam być honorowa i nie prosić o nic rodziców, zresztą nie chciałam ich martwić, bo i tak byli zrozpaczeni, że mąż mnie zostawił. Wzięłam więc kolejną chwilówkę, bo miałam widok na pracę. Niestety, chwilówka wzięta a praca niewypał. Potem oczywiście dostałam pracę i myślałam jakoś to będzie.Nie martwiłam się tym zbytnio około pół roku,bo mniej więcej tyle zajęło mi dojście do ściany. Brałam większość możliwych chwilówek dostępnych na rynku, ratalnych i na 30 dni. Spłacałam jedne drugimi, klasyka, co tu dużo mówić. W kulminacyjnym momencie miałam prawie 70 tysięcy długu wobec chwilówek! Oczywiście dorobiłem się tym że miałam kilka ratalnych, one najczęściej są połowę więcej do spłaty... Przychodziły terminy spłat a ja nie miałam skąd wziąć i dalej przedłużałam agonię o miesiąc, refinansujac, bądź zaciągając nowe pożyczki. Ale w pewnym momencie możliwości się skończyły i nastała panika. Mnóstwo telefonów od wierzycieli, straszenie windykacją, miliony maili, byłam tak spanikowana, że nie mogłam normalnie funkcjonować. Jedynie moja przyjaciółka i dobra koleżanka wiedziały jaka jest sytuacja i namawiały żeby pogadać z rodziną. A ja tak nie chciałam ich martwić... W końcu psychicznie wykończona zaczęłam ryczeć do słuchawki koleżance, nie mogłam się opanować, bo nie wiedziałam co ze mną będzie. Nagle napisała do mnie siostra, że ona o wszystkim wie i jest w ciężkim szoku... Koleżanki się martwiły i znalazły na fejsie moją siostrę... Potem wszystko poszło, musiałam, wtedy już musiałam o wszystkim powiedzieć rodzicom. Bałam się, bardzo, mam do rodziców 150 km, wyobraźcie sobie jak wyglądała moja podróż... Ale weszłam do domu, pojechałam niespodziewanie i od progu rodzice widzieli że coś jest nie tak. Rozwyłam się jak dziecko i jak na spowiedzi wszystko powiedziałam. Bardzo ich wtedy zawiodłam, mój tato płakał, choć może dwa razy w życiu go takiego widziałam. Mnie się zdawało że chce ich ochronić nie mówiąc o sytuacji, a oni to odebrali że byłam egoistką i nie myślałam że mogą ich zlicytować, jeśli sprawa poszłaby dalej do komornika... Mieli rację, było mi tak źle i nadal jest, bo tak się cieszyli, zawsze zylismy skoromnie, choć niczego mi i siostrom nie brakowało, rodzice sprzedali działkę po dziadkach i cieszyli się że będą mieć trochę grosza na czarną godzinę, ale powiedzieli ze będą mnie ratować władowali całą kasę zaoszczędzoną we mnie za co będę im do końca życia dozgonnie wdzięczna, mama nawet mówiła że może dziadkowie czuwali nade mną że akurat udało się te działkę spłacić, dobrali kredyt, a ja aby ani grosza nie musieli płacić, wzięłam się w garść, znalazłam dodatkową pracę, co teraz człowiek z perspektywy czasu myśli, że przecież mogło się wcześniej znaleźć, uniknęłoby się tej sytuacji... Nie jest lekko, pracuję już od pół roku codziennie po 12 godzin, jestem umordowana, na własne życzenie, ale nie poddaję się, patrzę w ten sposób, że cieszę się że mam na tę ratę rodzicom, że w końcu przecież z tego wyjdę... co mnie nauczyła ta sytuacja i co mogę poradzić Wam Kochani, po pierwsze zawsze zawsze mówcie rodzinie, znajomym, to ciężkie, ja wiem, ale unikniecie bagna większego niż wam się wydaje że jesteście obecnie, dodatkowa praca to priorytet, ja pracuje w biurze, a popołudniami latam z mopem, nie czuję że mi to jakoś uwłacza. Czytajcie to forum, mi baaardzo bardzo naprawdę pomogło. Przeczytałam chyba wszystkie wątki i dlatego teraz jestem w miejscu, gdzie jestem już na prostej. Wiecie ile odzyskałam z chwilówek dzięki forum?! 10 tysięcy złotych! To kolosalna kwota! Wiadomo, od razu poszło to na konto rodziców. Dodatkowo powycofywałam ubezpieczenia z kredytów--kolejna 5 do przodu. Co się trzeba nachodzić, napisać, na dzwonić, ale jak się chce to się da i najważniejsze nie załamujcie się, dzięki forum uświadomiłam sobie w końcu że długi to nie koniec świata! Bardzo przepraszam, że tak długo, ale może to komuś ciut da wiarę na lepsze jutro, pozdrawiam

[smutna86]

Uważam, że to już poniżej pasa, takie praktyki aby dzwonić do pracodawcy. I co, nagle ma kasę wyciągnąć za Ciebie, albo zabrać połowę wypłaty aby im oddać?

Szczęście w nieszczęściu u mnie, że pracuję "na czarno" więc nawet gdyby chcieli, to nie mają kogo dręczyć telefonami.

 

Długo już pracujesz na czarno ? Ja tez od jakiegos czasu pracuje na czarno ale jestem przerażona tym wsxystkim nie odkładam składek emerytalnych i sie zastanawiam czy nie lepiej pracować na umowe i jakoś żyć za najniższą krajową? Poza tym niedlugo ide na zabieg i bede siedziec w domu jakis czas bez pieniedzy ,a z umową jest chociaz chorobowe jakby co ..

[Gość]

Długo już pracujesz na czarno ? Ja tez od jakiegos czasu pracuje na czarno ale jestem przerażona tym wsxystkim nie odkładam składek emerytalnych i sie zastanawiam czy nie lepiej pracować na umowe i jakoś żyć za najniższą krajową? Poza tym niedlugo ide na zabieg i bede siedziec w domu jakis czas bez pieniedzy ,a z umową jest chociaz chorobowe jakby co ..

 

U mnie sprawa wygląda tak, że ubezpieczenie nadal mam z działalności. Nie mogę jej zamknąć dopóki nie pozbędę się zobowiązań w postaci leasingów, a tego nie widze, bo nie ma zainteresowania ani jednym ani drugim samochodem. Jednak będę musiała zaryzykować i w tym miesiącu ją zawiesić, bo co miesiąc leci mi zus, którego nie płacę już rok, bo nie mam z czego. To kolejny dług.

Moje prace, z ktorych się utrzymuję, jakby to napisać, są w ruchomych godzinach, przeważnie umawiam się z pracodawcami kilka dni wcześniej, i tu zawsze pojawia się problem. Gdybym miała stałą pracę, nie wiem czy nie musiałabym pożegnać się z dotychczasowyi bo ciężko byłoby mi to pogodzić, a jednak tylko dzięki nim jeszcze jakoś się utrzymuję na powierzchni. Wiem, że lepiej mieć stałą pracę na umowę, ale powiem szczerze, że nie wybiegam aż tak w przyszłość, co będzie kiedyś, że nie będę mogła wpisac tego w cv, pomijając już emeryturę. Póki co muszę wiązać koniec z końcem, za cenę swojej "kariery" ;).

A pracuję w taki sposób od początku moich długów, czyli już 2,5 roku...

Powiem Ci, że patrząc teraz z perpektywy czasu, uważam, że zus to złodziejstwo, pobierają ogromne opłaty za składki, a potem dostaniesz na emeryturę jakieś ochłapy i staraj się z tego przeżyć cały miesiąc. Już chyba wolę wkładać w skarpetę oszczędnośći(oczywiście po spłacie długów), niż nabijać kabzę tym oszustom. Przynajmniej takie jest moje zdanie. Może dlatego, że znam masę ludzi, którzy całe życie pracowali uczciwie, na umowę, a teraz nie mają za co żyć, bo dostają tak śmieszne pieniądze.

[myszo2]

Ja się tylko pochwałę że po kilku latach walki z długami spłaciłem w tym miesiącu już ostatnie zadłużenie. To jest dziwne uczucie kiedy człowiekowi kilka lat zostawało na miesiąc 200-300 zł do przeżycia, a tu nagle po wszystkich opłatach zostanie jakieś 2500 zł. Polecam wyjście z długów wszystkim

[Rado]

W takim razie gratulacje i obyś już nigdy nie zaglądał tutaj po porady, a tylko od czasu do czasu wpadł dla przyjemności.

[grabien]

Ja się tylko pochwałę że po kilku latach walki z długami spłaciłem w tym miesiącu już ostatnie zadłużenie. To jest dziwne uczucie kiedy człowiekowi kilka lat zostawało na miesiąc 200-300 zł do przeżycia, a tu nagle po wszystkich opłatach zostanie jakieś 2500 zł. Polecam wyjście z długów wszystkim

Tylko, żebyś głupawki nie dostał od takiej ilości kasy (żartuję).

[smutna86]

Ja się tylko pochwałę że po kilku latach walki z długami spłaciłem w tym miesiącu już ostatnie zadłużenie. To jest dziwne uczucie kiedy człowiekowi kilka lat zostawało na miesiąc 200-300 zł do przeżycia, a tu nagle po wszystkich opłatach zostanie jakieś 2500 zł. Polecam wyjście z długów wszystkim

 

Napisz coś więcej na temat wychodzenia z długów?

[Miłka]

Pozazdrościć. Może i my kiedyś taki post napiszemy.Oby!

[Anastazja86]

Napisz coś więcej na temat wychodzenia z długów?

 

Powiedz nam jak sobie poradziles? Jak splacales? I jak psychicznie sobie z tym wszystkim radzić? Gratuluję! Też tak kiedyś napisze:-)

[Heimdala]

Myszo2 super, gratuluję i zazdroszczę.

 

Wyobraźcie sobie, że w sobotę dzwonek do drzwi, mąż otwiera i się koleś pyta o mnie. Wychodzę a tu windykator z invest. Znaleźli kogoś nowego chyba. No i mówi, że przyszedł po pieniądze. Ja mu odpowiadam, że nawet jakbym miała to bym mu nie wpłacił nic do ręki tylko na konto ale nie mam. Dał mi czas tydzień i przesłała numer konta. Swoją drogą to chcą 2200 a brałam 1200 pożyczki.

A dwa to mam opóźnienie na tacie w Santander, jakieś 25 dni. Oni szybko oddają do windykacji i męczy mnie od tygodnia credit express inkasso a dziś dosteje smsa że straszenie o wypowiedzeniu umowy.

Dziś wypłata i nie wiem co mam spłacać a muszę za mieszkanie, bo tu też się zaległość zrobiła.

Tak więc marzę o dniu gdy jak przyjdzie wypłata nie będę musiała się zastanawiać na co przelać, o ile mi jej wcześniej komornik nie zajmie.

[Gość]

O Credit Express Inkaso możesz być spokojna, z nimi można się dogadać i nie są jakoś mega upierdliwi. U mnie wszystko wymyka się spod kontroli.. Nie mam na spłatę, więc dużo stresu, źle się czuję z tego powodu, pracy nadal szukam. Już nawet myślałam o pracy na kamerkach ale nie mogę się przełamać. A jeszcze doszła jedna sprawa nie związana z długami bo pewna pani poczuła się urażona pewnym komentarzem i teraz wszystkich co od nich wynajmują ciąga po policji i sądach bo rzekomo została zniesławiona, więc dodatkowe nerwy...

[kredytowyuse]

Witam Wszystkich,

Jestem tu oficjalnie nowa, a nieoficjalnie dobrych kilka miesięcy obserwuję to forum. Właściwie założyłam tu sobie konto, aby opisać swoją historię, bo mam nadzieję, będzie ona budująca dla wszystkich zadłużonych. Będzie długo ????Mam 26 lat, w tym momencie myślę, że mogę już spać spokojnie, ale dopiero od niedawna. Nie będę tu opisywać całej historii, ale generalnie wyglądało to tak, że moja przygoda z chwilówkami i kredytami rozpoczęła się w czasie trwania mojego małżeństwa (teraz pan mąż się "ulotnił"). Co do kredytów nie będę się tu rozwodzić, ale co by nie mówić, mój były mąż miał do tego świetne podejście, że jest fajnie, że dodatkowa kaska na przyjemności i niestety i ja temu też uległam, nie widziałam w tym problemu do pewnego momentu. Ja się w porę ogarnęłam, natomiast jemu to lekkie podejście nie wyszło na dobre(przez to że korzystał z mojego emaila wiem, że ma windykację na karku) Zaczęło się od niewinnego wzięcia 200 zł w Wondze. To było tak głupie, bo choć było to parę lat temu pamiętam, że wypłata miała być w poniedziałek a w sobotę wzięłam tę cholerną wongę. I od tego się zaczęło - branie, spłacanie, znowu branie. W międzyczasie moje małżeństwo zaczęło się sypać, mój mąż też niestety nie bardzo uznawał wspólnotę majątkową, mimo, że byliśmy razem, on twierdził, że każdy ma swoją kasę, poza tym on płaci rachunki, a ja zarabiam więc powinnam mieć na swoje "zachcianki" Zarabiałam wtedy nędzną kasę, bo pracowałam na zleceniu i prawie wszystko ładowałam w ukończenie studiów, potem poszłam do normalnej pracy, ale miałam już wtedy kredyt i wiadomo, niewiele zostawalo. W każdym razie rozeszliśmy się, ja byłam zmuszoną się wyprowadzić i zaraz po tym straciłam pracę... Chciałam być honorowa i nie prosić o nic rodziców, zresztą nie chciałam ich martwić, bo i tak byli zrozpaczeni, że mąż mnie zostawił. Wzięłam więc kolejną chwilówkę, bo miałam widok na pracę. Niestety, chwilówka wzięta a praca niewypał. Potem oczywiście dostałam pracę i myślałam jakoś to będzie.Nie martwiłam się tym zbytnio około pół roku,bo mniej więcej tyle zajęło mi dojście do ściany. Brałam większość możliwych chwilówek dostępnych na rynku, ratalnych i na 30 dni. Spłacałam jedne drugimi, klasyka, co tu dużo mówić. W kulminacyjnym momencie miałam prawie 70 tysięcy długu wobec chwilówek! Oczywiście dorobiłem się tym że miałam kilka ratalnych, one najczęściej są połowę więcej do spłaty... Przychodziły terminy spłat a ja nie miałam skąd wziąć i dalej przedłużałam agonię o miesiąc, refinansujac, bądź zaciągając nowe pożyczki. Ale w pewnym momencie możliwości się skończyły i nastała panika. Mnóstwo telefonów od wierzycieli, straszenie windykacją, miliony maili, byłam tak spanikowana, że nie mogłam normalnie funkcjonować. Jedynie moja przyjaciółka i dobra koleżanka wiedziały jaka jest sytuacja i namawiały żeby pogadać z rodziną. A ja tak nie chciałam ich martwić... W końcu psychicznie wykończona zaczęłam ryczeć do słuchawki koleżance, nie mogłam się opanować, bo nie wiedziałam co ze mną będzie. Nagle napisała do mnie siostra, że ona o wszystkim wie i jest w ciężkim szoku... Koleżanki się martwiły i znalazły na fejsie moją siostrę... Potem wszystko poszło, musiałam, wtedy już musiałam o wszystkim powiedzieć rodzicom. Bałam się, bardzo, mam do rodziców 150 km, wyobraźcie sobie jak wyglądała moja podróż... Ale weszłam do domu, pojechałam niespodziewanie i od progu rodzice widzieli że coś jest nie tak. Rozwyłam się jak dziecko i jak na spowiedzi wszystko powiedziałam. Bardzo ich wtedy zawiodłam, mój tato płakał, choć może dwa razy w życiu go takiego widziałam. Mnie się zdawało że chce ich ochronić nie mówiąc o sytuacji, a oni to odebrali że byłam egoistką i nie myślałam że mogą ich zlicytować, jeśli sprawa poszłaby dalej do komornika... Mieli rację, było mi tak źle i nadal jest, bo tak się cieszyli, zawsze zylismy skoromnie, choć niczego mi i siostrom nie brakowało, rodzice sprzedali działkę po dziadkach i cieszyli się że będą mieć trochę grosza na czarną godzinę, ale powiedzieli ze będą mnie ratować władowali całą kasę zaoszczędzoną we mnie za co będę im do końca życia dozgonnie wdzięczna, mama nawet mówiła że może dziadkowie czuwali nade mną że akurat udało się te działkę spłacić, dobrali kredyt, a ja aby ani grosza nie musieli płacić, wzięłam się w garść, znalazłam dodatkową pracę, co teraz człowiek z perspektywy czasu myśli, że przecież mogło się wcześniej znaleźć, uniknęłoby się tej sytuacji... Nie jest lekko, pracuję już od pół roku codziennie po 12 godzin, jestem umordowana, na własne życzenie, ale nie poddaję się, patrzę w ten sposób, że cieszę się że mam na tę ratę rodzicom, że w końcu przecież z tego wyjdę... co mnie nauczyła ta sytuacja i co mogę poradzić Wam Kochani, po pierwsze zawsze zawsze mówcie rodzinie, znajomym, to ciężkie, ja wiem, ale unikniecie bagna większego niż wam się wydaje że jesteście obecnie, dodatkowa praca to priorytet, ja pracuje w biurze, a popołudniami latam z mopem, nie czuję że mi to jakoś uwłacza. Czytajcie to forum, mi baaardzo bardzo naprawdę pomogło. Przeczytałam chyba wszystkie wątki i dlatego teraz jestem w miejscu, gdzie jestem już na prostej. Wiecie ile odzyskałam z chwilówek dzięki forum?! 10 tysięcy złotych! To kolosalna kwota! Wiadomo, od razu poszło to na konto rodziców. Dodatkowo powycofywałam ubezpieczenia z kredytów--kolejna 5 do przodu. Co się trzeba nachodzić, napisać, na dzwonić, ale jak się chce to się da i najważniejsze nie załamujcie się, dzięki forum uświadomiłam sobie w końcu że długi to nie koniec świata! Bardzo przepraszam, że tak długo, ale może to komuś ciut da wiarę na lepsze jutro, pozdrawiam

 

Nasze historie są niesamowicie podobne ... (poza rozwodem).

Moi rodzice też bardzo odczuli to co ja zrobiłam na swojej skórze ....

[Katisia]

Oj. Ja to codziennie myślę o tym co kupię jak spłace długi. Niestety u mnie to potrwa dość długo. 3 dzieci to oszczędzać nie bardzo jest na czym. Staram się skromnie żyć. Ale potem któreś przyjdzie z zaproszeniem albo z listą zakupów do szkoły. Mam czasami ochotę walnąć się spać na kilka dni. Ale przedtem upić się do nie przytomność. Tak żebym o niczym nie myślała. Praca dom praca dom. Jeszcze gdyby coś z tej wypłaty mi zostawało.

[Karolajna925]

Nasze historie są niesamowicie podobne ... (poza rozwodem).

Moi rodzice też bardzo odczuli to co ja zrobiłam na swojej skórze ....

I dlatego teraz każdego przestrzegam, aby nie ukrywać sytuacji, w której się znaleźliśmy, bo naprawdę można uniknąć najgorszego--utraty zaufania bliskich☹️ to jest bardzo ciężko odzyskać, rodzice mi wybaczyli, ale samemu sobie ciężko wybaczyć

[kredytowyuse]

I dlatego teraz każdego przestrzegam, aby nie ukrywać sytuacji, w której się znaleźliśmy, bo naprawdę można uniknąć najgorszego--utraty zaufania bliskich☹️ to jest bardzo ciężko odzyskać, rodzice mi wybaczyli, ale samemu sobie ciężko wybaczyć

 

Moi mi też niby wybaczyli ale i tak jak pomyślę ile ich to zdrowia kosztowało już nie mówiąc o pieniądzach to głowa mała.

[Anastazja86]

Też tak macie? Mi się chce wyć. Telefon od rana dzwoni. Freezl sam sobie refinansowal moja pożyczkę A teraz szybka gotówka chce ode mnie ok 500zl. Monedo Now nie odpisali mi na reklamacje. Wzywalam ich do oddania kasy za wcześniejszą spłatę poprzedniej pożyczki. Pewnie mi nie oddadzą ale rak mnie zlali jak głupka. Zero odpowiedzi. W dodatku oparzylam sobie rękę i to mnie pokonało. Przelalo czarę goryczy. Też tak macie? Mała rzecz A wyprowadza z równowagi? Jestem sfrustrowana i ogólnie przestraszona. Boję się tego co będzie jutro, za miesiąc...

[Inez06]

I dlatego teraz każdego przestrzegam, aby nie ukrywać sytuacji, w której się znaleźliśmy, bo naprawdę można uniknąć najgorszego--utraty zaufania bliskich☹️ to jest bardzo ciężko odzyskać, rodzice mi wybaczyli, ale samemu sobie ciężko wybaczyć

 

Podpisuje się obiema rękami pod tym postem. Mój mąż ukrywał przede mną swoje długi i właśnie przez to całkowicie stracił moje zaufanie. Będzie musiał naprawdę dłuuuugo się starać bym mogła mu ponownie zaufać. Teraz jestem bardzo podejrzliwa i strasznie źle mi z tym. Cały czas mu powtarzam ,że nie mam pretensji o same długi, stało się. Nie wydał tego na zachcianki, nie kupił sobie nowej fury. Zaufał nie odpowiednim ludziom, podpisał zły kontrakt i się posypało. Jednak fakt, że dowiedziałam się dopiero jak już komornik zajął mi konta był dla mnie ciosem w plecy. Próbuje zrozumieć co nim kierowało, przecież gdybym wiedziała wcześniej pomogłabym. Jestem typem zadaniowca, staram się od razu działać, czytać. Gdybym widziała wcześniej nie doszłoby do komorników i nie potrzebnych wizyt w domu, oraz tylu łez i nerwów. Teraz jesteśmy w czarnej d...e, odkręcanie tego wszystko zajmuje sporo czasu, codziennie nerwówka. Mam żal do męża, dlatego też przestrzegam, aby nie ukrywać sytuacji przed bliskimi, bo najbardziej boli kłamstwo nie sam problem.