JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[kredytowyuse]

Podpisuje się obiema rękami pod tym postem. Mój mąż ukrywał przede mną swoje długi i właśnie przez to całkowicie stracił moje zaufanie. Będzie musiał naprawdę dłuuuugo się starać bym mogła mu ponownie zaufać. Teraz jestem bardzo podejrzliwa i strasznie źle mi z tym. Cały czas mu powtarzam ,że nie mam pretensji o same długi, stało się. Nie wydał tego na zachcianki, nie kupił sobie nowej fury. Zaufał nie odpowiednim ludziom, podpisał zły kontrakt i się posypało. Jednak fakt, że dowiedziałam się dopiero jak już komornik zajął mi konta był dla mnie ciosem w plecy. Próbuje zrozumieć co nim kierowało, przecież gdybym wiedziała wcześniej pomogłabym. Jestem typem zadaniowca, staram się od razu działać, czytać. Gdybym widziała wcześniej nie doszłoby do komorników i nie potrzebnych wizyt w domu, oraz tylu łez i nerwów. Teraz jesteśmy w czarnej d...e, odkręcanie tego wszystko zajmuje sporo czasu, codziennie nerwówka. Mam żal do męża, dlatego też przestrzegam, aby nie ukrywać sytuacji przed bliskimi, bo najbardziej boli kłamstwo nie sam problem.

 

Po prostu kierował nim zwykły strach - który jest na tyle silny i duży że nie był w stanie powiedzieć i robił wszystko żeby z tego wybrnąć bez twojej wiedzy. a to co robił zaprowadziło go do ślepego zaułka. Również fakt że jest mężczyzną i czuje zapewne że jego zadaniem jest zapewnić byt żony, rodziniy pogorszył sytuację.

Nie chcę go bronić bo źle zrobił - ale rozumiem go.

A ta osoba po drugiej stronie zapewne nigdy do końca nie zrozumie co czuje ta osoba która dopuściła się do takich długów.

I oby nie musiała....

[Inez06]

Po prostu kierował nim zwykły strach - który jest na tyle silny i duży że nie był w stanie powiedzieć i robił wszystko żeby z tego wybrnąć bez twojej wiedzy. a to co robił zaprowadziło go do ślepego zaułka. Również fakt że jest mężczyzną i czuje zapewne że jego zadaniem jest zapewnić byt żony, rodziniy pogorszył sytuację.

Nie chcę go bronić bo źle zrobił - ale rozumiem go.

A ta osoba po drugiej stronie zapewne nigdy do końca nie zrozumie co czuje ta osoba która dopuściła się do takich długów.

I oby nie musiała....

 

Teraz to wiem, czytałam trochę na ten temat i dlatego chyba jestem w stanie normalnie z nim rozmawiać, aczkolwiek nie ukrywam ,że czasami bywam złośliwa. Natomiast wiem już ,że zachował się jak większość w podobnej sytuacji. Zastosował metodę wyparcia, chciał przeczekać , liczył ,że sam sobie poradzi jak tylko skończy ten niefartowny kontrakt. Niestety wyszło inaczej.

[kredytowyuse]

Teraz to wiem, czytałam trochę na ten temat i dlatego chyba jestem w stanie normalnie z nim rozmawiać, aczkolwiek nie ukrywam ,że czasami bywam złośliwa. Natomiast wiem już ,że zachował się jak większość w podobnej sytuacji. Zastosował metodę wyparcia, chciał przeczekać , liczył ,że sam sobie poradzi jak tylko skończy ten niefartowny kontrakt. Niestety wyszło inaczej.

 

On ma szczęście że ma taką żonę jak ty.

Największa kara dla niego to to że zawiódł nie siebie ale Ciebie właśnie.

Nie jest to łatwy czas ani dla Ciebie ani dla niego ale niestety miłość i małżeństwo to nie tylko różowe chwile Najważniejsze żeby on wyciągnął z tego najważniejszą naukę - żeby już nigdy nic nie zatajać i uważał na to co robi. No i nie zadłużał się dalej....

[Karolajna925]

Podpisuje się obiema rękami pod tym postem. Mój mąż ukrywał przede mną swoje długi i właśnie przez to całkowicie stracił moje zaufanie. Będzie musiał naprawdę dłuuuugo się starać bym mogła mu ponownie zaufać. Teraz jestem bardzo podejrzliwa i strasznie źle mi z tym. Cały czas mu powtarzam ,że nie mam pretensji o same długi, stało się. Nie wydał tego na zachcianki, nie kupił sobie nowej fury. Zaufał nie odpowiednim ludziom, podpisał zły kontrakt i się posypało. Jednak fakt, że dowiedziałam się dopiero jak już komornik zajął mi konta był dla mnie ciosem w plecy. Próbuje zrozumieć co nim kierowało, przecież gdybym wiedziała wcześniej pomogłabym. Jestem typem zadaniowca, staram się od razu działać, czytać. Gdybym widziała wcześniej nie doszłoby do komorników i nie potrzebnych wizyt w domu, oraz tylu łez i nerwów. Teraz jesteśmy w czarnej d...e, odkręcanie tego wszystko zajmuje sporo czasu, codziennie nerwówka. Mam żal do męża, dlatego też przestrzegam, aby nie ukrywać sytuacji przed bliskimi, bo najbardziej boli kłamstwo nie sam problem.

 

Właśnie. To samo usłyszałam od rodziców. To ich najbardziej zabolało bo mamy naprawdę dobre relacje... Cóż, czasu nie cofnę, postawiłam sobie jedynie za punkt honoru nie tyle że spłacę kredyt, co też jest dla mnie zadaniem mega priorytetowym, ale oddać to, co włożyli że swoich oszczędności. Jest ciężko, nie powiem, praca 5 dni w tygodniu po 12 h naprawdę daje w kość, nieraz wkurzam się na siebie i ryczę, ale potem wstaję, otrzepuję się i idę dalej. Poznałam świetnego faceta, który wie o moich długach, był moment że go to przeraziło, ale dodaje mi otuchy, ja sama dla siebie chcę z tego wyjść, ale wizja przyszłości z nim też dodaje mi kopa, jestem młoda, nie mogę sobie całkiem wszystkiego spaprać, po prostu nie mogę. Wielu ludzi mi pomogło, było ciężko mówić komuś że się znalazło w takiej sytuacji, traktowałam to jako porażkę, ale naprawdę było warto. Tylko najczęściej słyszę "dlaczego nie powiedziałaś wcześniej" chyba właśnie ze wstydu, z głupiego wstydu, poza tym każdy ma swoje problemy a ja mam taki charakter że nie lubię kogoś obarczać. Teraz przynajmniej śpię o tyle o ile spokojnie, ale nigdy nie zapomnę tego, jak rankami ledwo otworzyłam oczy i nie mogłam już dalej spać bo z łóżka zganiała mnie wizja komornika...

[myszo2]

Napisz coś więcej na temat wychodzenia z długów?

Nie mam jakiegoś magicznego sposobu zaciskanie pasa, oszczędzanie, brak wakacji i praca. Tylko zamiast szukać dodatkowej pracy to ten czas poświęciłem na rozwój, szkolenia i szukanie lepiej płatnej pracy. Zaczynałem moja podróż z długami pracując w gastronomii za 1200, a kończę te podróż jako programista z 3x większą pensja. Psychicznie było ciężko bo wiadomo presja zewnętrzna, plus oszczędzanie dosłownie na wszystkim. Pierwszy raz od jakiś 4 lat kupiłem sobie w końcu nowe spodnie

[smutna86]

Nie mam jakiegoś magicznego sposobu zaciskanie pasa, oszczędzanie, brak wakacji i praca. Tylko zamiast szukać dodatkowej pracy to ten czas poświęciłem na rozwój, szkolenia i szukanie lepiej płatnej pracy. Zaczynałem moja podróż z długami pracując w gastronomii za 1200, a kończę te podróż jako programista z 3x większą pensja. Psychicznie było ciężko bo wiadomo presja zewnętrzna, plus oszczędzanie dosłownie na wszystkim. Pierwszy raz od jakiś 4 lat kupiłem sobie w końcu nowe spodnie

 

Super! Gratulacje jednak faceci chyba lepiej znoszą psychicznie to wychodzenie z długów...a można wiedzieć ile miałeś do spłaty na początku?

[Miłka]

To nie zależy od płci tylko konstrukcji psychicznej i oczywiście wielu jeszcze czynników zewnętrznych tj. rodzina!

[smutna86]

No właśnie ale nie kazedy ma oparcie w rodzinie,ja jestem sama

[Miłka]

Ale masz jeszcze nas. Możesz pisać co Cię dręczy i przeraża i nikt nie będzie się naśmiewał, dokuczał. Wszyscy jedziemy na jednym wózku.

[grabien]

No właśnie ale nie kazedy ma oparcie w rodzinie,ja jestem sama

 

Nie dobrze, że Twoje myśli idą w kierunku załamania - przy długach trzeba być silnym i się nie poddawać, myśleć za dwoje a działać za trzeciego.

[smutna86]

Ale masz jeszcze nas. Możesz pisać co Cię dręczy i przeraża i nikt nie będzie się naśmiewał, dokuczał. Wszyscy jedziemy na jednym wózku.

 

Tak przeraza to ,ze spier.....sobie życie:/

[AnowiB]

Smutna nie bądź smutna.To są tylko pieniądze.Przyjdzie taki dzień,że będziemy bez długów.Narobiliśmy głupstw,teraz trzeba za nie płacić.Najważniejsze,żeby było zdrowie a reszta wcześniej czy później się wyprostuje.Na początku też się trzęsłam,a teraz luz.Dosyć szybko sobie uświadomiłam,że nie ma co się stresować bo to nic nie zmieni.Pieniędzy od tego nie przybędzie,długi się nie zmniejszą a siądzie psychika.Odda mnie ktoś do sądu,to i to przeżyję.Powoli sobie spłacam,telefonów nie odbieram.

Głowa do góry.

[kredytowyuse]

Tak przeraza to ,ze spier.....sobie życie:/

 

Kochana z każdego dna mozna się odbić.

Naprawdę. Będzie cięzko ale chcieć to móc.

 

Wczoraj obejrzałam program Rinke. Na krawędzi - program o ludziach żyjących na ulicy, bezdomnych.

Ci ludzie mają problem na każdej mozliwej płaszczyźnie. Z takiego bagna ciężko się wydostać.

A my, dłużnicy póki mamy zdrowie to musimy zakasać rękawy i walczyć o swoje !

[kamilka1985]

Pamiętaj ze nawet jeśli masz duże długi tak jak ja to jeśli pracujesz i masz umowę o prace komornik zabierze Ci polowe. Wynagrodzenie możesz przelewać na konto osoby trzeciej. Nigdy nie zostaniesz bez środków do życia. A oszczędnie można żyć - wiem po sobie mam kilkunastu wierzycieli w tym dwa duże kredyty bankowe i nie załamuje się. Na windykacje to się uodporniłam , na listy z sądu tez. Trzeba gdzie się da bronić poza tym u nas odkąd rodzina wie jest naprawdę lżej.

[smutna86]

Dziekuję za wsparcie ale ja już jestem w takim marazmie ,ze już mam dość wszystkiego,codziennie to samo,inni ida do przodu zakladają rodziny,a ja ciagle w tym samym miejscu ehh

[Nat33]

My wczoraj byliśmy z mężem u radcy prawnego. Mamy naprawdę duży dług na ok 250 tys w bankach i chwilowkach. Radca doradzil nam że w naszej sytuacji najlepszym wyjściem będzie jak przestaniemy płacić chwilówki i mamy czekać na sąd. Nie mamy majątku tylko pensje a jeśli komornik wejdzie na nasze wynagrodzenie to tak będziemy w lepszej sytuacji niż teraz. W obecnej chwili zostają nam zaledwie grosze na przeżycie a komornik zabierze nam 50% wynagrodzenia. A na początku przyszłego roku będziemy się starać z mężem o upadłość konsumencka. Boże jaka bym chciała żyć bez długów i liczenia grosz do grosza. Mam nadzieję że kiedyś nam się uda wyjść z tych długów

 

- - - Uaktualniono - - -

 

Mąż jeszcze sobie jakoś radzi ale ja już psychicznie wysiadam. Ciągłe telefony smsy maile od windykacji. Potwornie się boję windykacji terenowej. A ciągle piszą że przyjadą.

[lukaszb]

My wczoraj byliśmy z mężem u radcy prawnego. Mamy naprawdę duży dług na ok 250 tys w bankach i chwilowkach. Radca doradzil nam że w naszej sytuacji najlepszym wyjściem będzie jak przestaniemy płacić chwilówki i mamy czekać na sąd. Nie mamy majątku tylko pensje a jeśli komornik wejdzie na nasze wynagrodzenie to tak będziemy w lepszej sytuacji niż teraz. W obecnej chwili zostają nam zaledwie grosze na przeżycie a komornik zabierze nam 50% wynagrodzenia. A na początku przyszłego roku będziemy się starać z mężem o upadłość konsumencka. Boże jaka bym chciała żyć bez długów i liczenia grosz do grosza. Mam nadzieję że kiedyś nam się uda wyjść z tych długów

 

Czy czekać, czy nie czekać na sąd to nie jest takie oczywiste. Nie znam Waszej sytuacji, ale ja uważam, że jeżeli jest możliwość finansowa zamknięcia jednej drugiej, piątej chwilówki zanim sprawa trafi do sądu to należy to zrobić. Wiesz dlaczego? Dlatego, że nie jesteś w stanie wygrać wszystkich spraw w sądzie. Nie ma mowy. I żeby się później nie okazało, że czekasz ślepo na sąd, a później jest wyrok zasądzający i po sprawie. Dochodzą dodatkowe koszty procesu, odsetki itd itd. Z mojego doświadczenia, jedna, czy dwie przegrane sprawy często kładą wszystko. Pozostawiam więc pod rozwagę.

[myszo2]

Super! Gratulacje jednak faceci chyba lepiej znoszą psychicznie to wychodzenie z długów...a można wiedzieć ile miałeś do spłaty na początku?

 

W najgorszym momencie to było coś koło 30-40 tysięcy. Ja mialem o tyle łatwiej, że nie mam rodziny na utrzymaniu, więc budżet na utrzymanie też był odpowiednio mniejszy. Plus do tego nie ukrywałem przed rodziną i znajomymi że mam kłopoty finansowe. To też dużo pomogło bo nie stresowałem się listami i ewentualną wizyta w domu, a przed znajomymi nie szukałem wymówek z droższych wyjść tylko mówiłem wprost, że nie mam kasy. Także od strony rodziny i przyjaciół też miałem wsparcie. Dodatkowym plusem było też to że potem zamiast siedzieć w barach z przyjaciółmi to spotykaliśmy się w parkach, przy jeziorach itd. i tak w sumie już zostało. Także pomimo że to było ciężkie to widzę teraz też bardzo dużo pozytywów które wynikły z tego że wpadłem w długi

[smutna86]

W najgorszym momencie to było coś koło 30-40 tysięcy. Ja mialem o tyle łatwiej, że nie mam rodziny na utrzymaniu, więc budżet na utrzymanie też był odpowiednio mniejszy. Plus do tego nie ukrywałem przed rodziną i znajomymi że mam kłopoty finansowe. To też dużo pomogło bo nie stresowałem się listami i ewentualną wizyta w domu, a przed znajomymi nie szukałem wymówek z droższych wyjść tylko mówiłem wprost, że nie mam kasy. Także od strony rodziny i przyjaciół też miałem wsparcie. Dodatkowym plusem było też to że potem zamiast siedzieć w barach z przyjaciółmi to spotykaliśmy się w parkach, przy jeziorach itd. i tak w sumie już zostało. Także pomimo że to było ciężkie to widzę teraz też bardzo dużo pozytywów które wynikły z tego że wpadłem w długi

 

Eee 40 tysięcy to pikuś ;)

[myszo2]

Eee 40 tysięcy to pikuś ;)

 

To poproszę taką kwotę na konto jak to tylko pikuś

[smutna86]

To poproszę taką kwotę na konto jak to tylko pikuś

 

40 tysięcy to spokojnie mozna spłacić w kilka lat gorzej jak jest 100 lub więcej to wtedy perspektywa 10 lub więcej lat spłacania nie napawa optymizmem . Punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia;)

[Paulina2018]

Witajcie. Postanowiłam napisać bo też jestem w bardzo ciężkiej sytuacji.Spisalam na kartce wszystkie moje dlugi.Mam dług ok. 90 000 z samych chwilówek. Planuję o tym powiedzieć narzeczonemu bo nie wie o tym, ciągle bałam się o tym powiedzieć, bo bałam się, wstydziłam się I dalej się wstydzę. Zrobiłam ogromną głupotę z tymi chwilówkami. Zaczęło się niewinnie, zabrakło wypłaty, stówka pożyczona, stówka oddana, super. Teraz zrobiło sie 90 000. Do tej pory starałam sie to splacac w terminie. Na chwile obecna nie mam jak tego splacic. Juz tydzien nie splacam, zaczely sie telefony, ktorych nie odbieram bo nie wiem jak to rozwiazac. Boje sie co bedzie dalej. Nie wiem jak zareaguje moj narzeczony...bardzo sie boje. Wiem ze jest nas tu duzo w podobnej sytuacji. Nie oczekuje od nikogo pomocy. Po prostu chcialam sie wygadac komus, bo nikt o tym problemie nie wie. Mam nadzieje że jakos to bedzie. Pozdrawiam.

[myszo2]

40 tysięcy to spokojnie mozna spłacić w kilka lat gorzej jak jest 100 lub więcej to wtedy perspektywa 10 lub więcej lat spłacania nie napawa optymizmem . Punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia;)

 

Masz rację chciałbym tylko zaznaczyć że nie zstępuje tu niczym anioł ze złotymi poradami tylko padły konkretne pytania o moją historię i napisałem jak ja w moim przypadku sobie poradziłem. Może komuś się przyda, może kogoś zainspiruje. Ja życzę każdemu żeby mógł jak najszybciej napisać takiego podsumowującego posta, że to już koniec

[smutna86]

Masz rację chciałbym tylko zaznaczyć że nie zstępuje tu niczym anioł ze złotymi poradami tylko padły konkretne pytania o moją historię i napisałem jak ja w moim przypadku sobie poradziłem. Może komuś się przyda, może kogoś zainspiruje. Ja życzę każdemu żeby mógł jak najszybciej napisać takiego podsumowującego posta, że to już koniec

 

Nie dziekuję zeby nie zapeszyć tak to chyba wymarzony dzień wszystkich zadłużonych móc napisać "nie mam długów"

[bela80]

Witam

Krótko kazdy ma długi ja mam 330 000 boli mnie to że moi rodzice musza placic za moja glupote. Wzieli kredyt 97 000

Moj konkubent pracuje teraz ale w 2016 mogla. wyjsc na prosta czyli byla bym na zero tylko posluchalam tego faceta i teraz moje sumienie nie wie co zrobic???

Córke mamy 4lata