JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Gość]

Coś dajemy innym coś bierzemy od innych. 

 

Jak, pracą, spłacaniem tego co przegrane było plus banki. Miałem zasadę płacę banki reszta sąd, tak w skrócie. 

Edytowane 28 Maja 2023 przez mariuszd31

[Zagubiona27]

1 godzinę temu, monisia1985 napisał:

Hmm

Myślę że jeśli się dowiedzą bracia to niech spadają na drzewo skoro nie są w stanie zrozumieć w.jakiej jesteś sytuacji i docenić tego że sobie radzisz w nie małej sprawie....

Podziwiam bardzo, 

Wiesz ja wiedziałam że ludzie się zadłużają z różnych powodów ale nie wiedziałem że jest nas tak dużo...

Godzinę temu, mariuszd31 napisał:

Coś dajemy innym coś bierzemy od innych. 

 

Jak, pracą, spłacaniem tego co przegrane było plus banki. Miałem zasadę płacę banki reszta sąd, tak w skrócie. 

.

Trzymam za nas wszystkich kciuki mocno

Jest nas zdecydowanie więcej niż ja też byłam w stanie sobie wyobrazić.

Zmagam się z tym sama od pół roku i naprawdę czasem jest bardzo ciężko.  Nawet najlepsza przyjaciółka, która znam od 12 lat o tym nie wie  ani mój narzeczony. Po prostu bardzo się boję i wstydzę przyznać przed kimkolwiek.

Najgorsze jest ocenianie, że jak mogło się do tego doprowadzić itp. 

 

Podziwiam ja mam Ok 40 tys, pracuje za granicą więc jakieś możliwości oszczędzania są a i tak się czasem boję czy sobie poradzę. 

[Zagubiona27]

4 godziny temu, Jejejej napisał:

Wstyd to otwierać cudze listy. Wstyd to jazdy innym robić o rzeczy, które ich nie dotyczą. 

Nie no u mnie nie było takiej sytuacji, że ktoś otwiera listy, ale człowiek panikując widzi różne scenariusze.

Dziś dzwonil brat i powiedział że przyszły 2 listy z sądu. Powiedziałam,  że wiem co to i to nic ważnego i żeby odłożył do mojego pokoju. 

Sprzeciwy złoże elektronicznie.

[Gość]

22 godziny temu, Zagubiona27 napisał:

Nie no u mnie nie było takiej sytuacji, że ktoś otwiera listy, ale człowiek panikując widzi różne scenariusze.

Dziś dzwonil brat i powiedział że przyszły 2 listy z sądu. Powiedziałam,  że wiem co to i to nic ważnego i żeby odłożył do mojego pokoju. 

Sprzeciwy złoże elektronicznie.

U mnie mama otwiera listy, póki co nic  nie przychodzi ,ale ja mam dziś chwilę załamania.  Chyba nie mogę mieć wolnego dnia w pracy. A od przyszłego tygodnia 2 tygodnie urlopu to chyba zwariuje

[miroslaw1905]

dlaczego nie zalozysz sobie konta online w esadzie?

[KlimaT]

Ja jeszcze trochę walczę...

Do końca roku, chce być na 0. Ale czy się uda, nigdy nic nie wiadomo.

[andrekost]

W dniu 28.05.2023 o 23:37, Zagubiona27 napisał:

Jest nas zdecydowanie więcej niż ja też byłam w stanie sobie wyobrazić.

Zmagam się z tym sama od pół roku i naprawdę czasem jest bardzo ciężko.  Nawet najlepsza przyjaciółka, która znam od 12 lat o tym nie wie  ani mój narzeczony. Po prostu bardzo się boję i wstydzę przyznać przed kimkolwiek.

Najgorsze jest ocenianie, że jak mogło się do tego doprowadzić itp. 

 

Podziwiam ja mam Ok 40 tys, pracuje za granicą więc jakieś możliwości oszczędzania są a i tak się czasem boję czy sobie poradzę. 

Czasami do długów nie doprowadza konsumpcjonizm czy inny ..holizm. Ja właściwie najwięcej pożyczonej kasy wydałem na ratowanie życia zdrowia rodziców.

Niestety w pożyczaniu kasy obowiązują twarde reguły bez sentymentów. I choćbym się złościł czasami że to prawo bywa zdecydowane gdy  chodzi o małego i maluczkiego dłużnika. To i tak stwierdzam, że teraz prawo stoi zdecydowanie po stronie konsumenta a te windykacje to w 90 % wysoka kultura i teraz jest naprawdę dużo lepiej niż to co pamiętam z 2005 czy choćby 2008 roku gdy odwiedzal mnie jakiś totalnie pokopany gość z Eurobanku i drżałem przed typami z Providenta. 

[Gość]

Pamiętasz jak bolo jeździli z łańcuchami na szyi? 

[andrekost]

2 godziny temu, mariuszd31 napisał:

Pamiętasz jak bolo jeździli z łańcuchami na szyi? 

Pamiętam?..albo te wielkie kartki na drzwiach..DŁUŻNIKU!!!

[Gość]

Czerwona czciona bądź na skrzynce pocztowej teraz to plażę mają. 

[gwiezdnypyl]

Mam 37 lat, do moich zobowiązań wróciłam po 13 latach. Jak sobie poradziłam psychicznie? Wyparłam je i bardzo żałuje. Już nawet nie pamiętam jak było te ponad 10 lat temu. Poszłam po rozum do głowy. Ostatnio zaczęłam odwiedzać tatę i dużo się o sobie dowiedziałam. Także według niego jestem: alkoholiczką, narkomanką, hazardzistką, złodziejką bo na pewno kradnę (mam tatuaże więc to jest wyznacznik ehh), jestem jak najlepsza partia polityczna w naszym kraju i mój tata mnie do nich porównuje, bo przecież kradnę. Jest pewny, że mam naje**ne długów po sam koreczek. I co jest najlepsze, że nic z tego nie jest o mnie, po za tatuażami(<3), ale nieważne bo ja lubię kłamać. Długów nie jest dużo, dla mnie do ogarnięcia w 2 lata i wątpię, że jeśli nadejdzie ten piękny dzień, że zacznę żyć na plusie i tak dalej będzie tak o mnie myślał... Niech myśli, że jestem zła. Mam to w nosie. A on zafundował mi cudowne dzieciństwo tłukąc pasem bez opamiętania. Cudowne młodzieńcze lata, gdzie wykańczał mnie psychicznie całonocnymi monologami. Jak zdałam maturę i technika, to nie mam pojęcia skoro ciągle ledwo żyłam. Nawet wolałam się rozstać z narzeczonym, moją największą miłością, bo bałam się powiedzieć rodzicom, że się zaręczyliśmy i wychodzę za mąż. Bo wiedziałam co będzie...W wieku 24 lat w zasadzie uciekłam z domu, bo dość miałam roli popychadła. Żałuje tylko, że olałam zobowiązania. Poznając kogoś nie myślałam, że coś gdzieś tam za mną się ciągnie. Myślałam tylko o tym, że nie potrafię stworzyć cudownej relacji z nikim, bo przerażał mnie fakt, że kiedyś będzie trzeba rozmawiać o poważnych sprawach o przyszłości o planach. Jak tylko słyszę poważny ton mam łzy w oczach, pustkę w głowie, ciśnienie 200, serce wali jak przed zawałem no dramat. Wróciłam do moich zobowiązań, pragnienie przed 40 mieć wszystko z głowy i nawet mnie to tak nie stresuje. Stresowało mnie drukowanie dokumentów, bo tatuś chce się przekonać jaka jestem... Pojechałam na rozmowę wyjaśniająca i jak usłyszałam co o mnie myśli nie dostał wglądu w moje dokumenty. Przez moment liczyłam, że może pomoże i coś pożyczy. Cieszę się, że zmieniłam zdanie i psychicznie czuję się lepiej, że nikt w rodzinie nie ma pojęcia ile tych zobowiązań mam. Daję radę sama i dam radę sama do końca. Chociaż sądzę, że moje życie i podejście się nie zmieni jeśli zapomnę w końcu o tym, że miałam długi. 

Poczułam nagłą potrzebę wywalenia tego z głowy. Jeśli ktoś doczytał do końca - dziękuję. ☺️☺️

[andrekost]

25 minut temu, gwiezdnypyl napisał:

Mam 37 lat, do moich zobowiązań wróciłam po 13 latach. Jak sobie poradziłam psychicznie? Wyparłam je i bardzo żałuje. Już nawet nie pamiętam jak było te ponad 10 lat temu. Poszłam po rozum do głowy. Ostatnio zaczęłam odwiedzać tatę i dużo się o sobie dowiedziałam. Także według niego jestem: alkoholiczką, narkomanką, hazardzistką, złodziejką bo na pewno kradnę (mam tatuaże więc to jest wyznacznik ehh), jestem jak najlepsza partia polityczna w naszym kraju i mój tata mnie do nich porównuje, bo przecież kradnę. Jest pewny, że mam naje**ne długów po sam koreczek. I co jest najlepsze, że nic z tego nie jest o mnie, po za tatuażami(<3), ale nieważne bo ja lubię kłamać. Długów nie jest dużo, dla mnie do ogarnięcia w 2 lata i wątpię, że jeśli nadejdzie ten piękny dzień, że zacznę żyć na plusie i tak dalej będzie tak o mnie myślał... Niech myśli, że jestem zła. Mam to w nosie. A on zafundował mi cudowne dzieciństwo tłukąc pasem bez opamiętania. Cudowne młodzieńcze lata, gdzie wykańczał mnie psychicznie całonocnymi monologami. Jak zdałam maturę i technika, to nie mam pojęcia skoro ciągle ledwo żyłam. Nawet wolałam się rozstać z narzeczonym, moją największą miłością, bo bałam się powiedzieć rodzicom, że się zaręczyliśmy i wychodzę za mąż. Bo wiedziałam co będzie...W wieku 24 lat w zasadzie uciekłam z domu, bo dość miałam roli popychadła. Żałuje tylko, że olałam zobowiązania. Poznając kogoś nie myślałam, że coś gdzieś tam za mną się ciągnie. Myślałam tylko o tym, że nie potrafię stworzyć cudownej relacji z nikim, bo przerażał mnie fakt, że kiedyś będzie trzeba rozmawiać o poważnych sprawach o przyszłości o planach. Jak tylko słyszę poważny ton mam łzy w oczach, pustkę w głowie, ciśnienie 200, serce wali jak przed zawałem no dramat. Wróciłam do moich zobowiązań, pragnienie przed 40 mieć wszystko z głowy i nawet mnie to tak nie stresuje. Stresowało mnie drukowanie dokumentów, bo tatuś chce się przekonać jaka jestem... Pojechałam na rozmowę wyjaśniająca i jak usłyszałam co o mnie myśli nie dostał wglądu w moje dokumenty. Przez moment liczyłam, że może pomoże i coś pożyczy. Cieszę się, że zmieniłam zdanie i psychicznie czuję się lepiej, że nikt w rodzinie nie ma pojęcia ile tych zobowiązań mam. Daję radę sama i dam radę sama do końca. Chociaż sądzę, że moje życie i podejście się nie zmieni jeśli zapomnę w końcu o tym, że miałam długi. 

Poczułam nagłą potrzebę wywalenia tego z głowy. Jeśli ktoś doczytał do końca - dziękuję. ☺️☺️

Powodzenia. Na pewno się uda?. Za kilka lat uwolnisz się od długów. Teraz rób wszystko, żeby być szczęśliwą i nie dać się ogarniać wizji że długi to cały sens Twojego życia. To jeden z elementów, który trzeba po prostu uporządkować. 

[Zagubiona27]

4 godziny temu, gwiezdnypyl napisał:

Mam 37 lat, do moich zobowiązań wróciłam po 13 latach. Jak sobie poradziłam psychicznie? Wyparłam je i bardzo żałuje. Już nawet nie pamiętam jak było te ponad 10 lat temu. Poszłam po rozum do głowy. Ostatnio zaczęłam odwiedzać tatę i dużo się o sobie dowiedziałam. Także według niego jestem: alkoholiczką, narkomanką, hazardzistką, złodziejką bo na pewno kradnę (mam tatuaże więc to jest wyznacznik ehh), jestem jak najlepsza partia polityczna w naszym kraju i mój tata mnie do nich porównuje, bo przecież kradnę. Jest pewny, że mam naje**ne długów po sam koreczek. I co jest najlepsze, że nic z tego nie jest o mnie, po za tatuażami(<3), ale nieważne bo ja lubię kłamać. Długów nie jest dużo, dla mnie do ogarnięcia w 2 lata i wątpię, że jeśli nadejdzie ten piękny dzień, że zacznę żyć na plusie i tak dalej będzie tak o mnie myślał... Niech myśli, że jestem zła. Mam to w nosie. A on zafundował mi cudowne dzieciństwo tłukąc pasem bez opamiętania. Cudowne młodzieńcze lata, gdzie wykańczał mnie psychicznie całonocnymi monologami. Jak zdałam maturę i technika, to nie mam pojęcia skoro ciągle ledwo żyłam. Nawet wolałam się rozstać z narzeczonym, moją największą miłością, bo bałam się powiedzieć rodzicom, że się zaręczyliśmy i wychodzę za mąż. Bo wiedziałam co będzie...W wieku 24 lat w zasadzie uciekłam z domu, bo dość miałam roli popychadła. Żałuje tylko, że olałam zobowiązania. Poznając kogoś nie myślałam, że coś gdzieś tam za mną się ciągnie. Myślałam tylko o tym, że nie potrafię stworzyć cudownej relacji z nikim, bo przerażał mnie fakt, że kiedyś będzie trzeba rozmawiać o poważnych sprawach o przyszłości o planach. Jak tylko słyszę poważny ton mam łzy w oczach, pustkę w głowie, ciśnienie 200, serce wali jak przed zawałem no dramat. Wróciłam do moich zobowiązań, pragnienie przed 40 mieć wszystko z głowy i nawet mnie to tak nie stresuje. Stresowało mnie drukowanie dokumentów, bo tatuś chce się przekonać jaka jestem... Pojechałam na rozmowę wyjaśniająca i jak usłyszałam co o mnie myśli nie dostał wglądu w moje dokumenty. Przez moment liczyłam, że może pomoże i coś pożyczy. Cieszę się, że zmieniłam zdanie i psychicznie czuję się lepiej, że nikt w rodzinie nie ma pojęcia ile tych zobowiązań mam. Daję radę sama i dam radę sama do końca. Chociaż sądzę, że moje życie i podejście się nie zmieni jeśli zapomnę w końcu o tym, że miałam długi. 

Poczułam nagłą potrzebę wywalenia tego z głowy. Jeśli ktoś doczytał do końca - dziękuję. ☺️☺️

U mnie jest troszkę podobnie pod pewnym względem. Ja niedawno będąc w domu usłyszałam jak tata o innej bliskiej osobie mającej długi mówi, że jest oszustem,bo pożycza i nie oddaje. Dlatego nic mu nie powiem,  bo nie chce by mnie tak postrzegał.  Chociaż myślę, że  gdyby wiedział to na pewno by mnie wspierał i jakoś pomógł,bo mamy dobre relacje. Jednak również wychodzę z założenia,że muszę sama się z tym uporać tak jak sama zaciągnęłam długi. Mam już plan co spłacać, z czym czekać na sąd,  odkładam pieniądze i myślę że będzie dobrze.

Trzymam za Ciebie kciuki, dasz sobie radę. 

[pokahontas]

To normalne, że wyłapujemy z otoczenia to, co nas dotyczy. Jak słowa mojego Brata, który będąc pracodawcą i potrącając z wynagrodzenia pracowników zajęcia twierdził, że nie rozumie jak można dopuścić do tego, żeby z mandatu na 200 zł nagle z kosztami komorniczymi zrobiło się 1500 do spłaty. Albo słowa mojej Przyjaciółki, która dziwiła się ludziom jak mogą dopuścić do tego, żeby nie mieć żadnej rezerwy finansowej i nie mieć za co przeżyć do następnej wypłaty. A pamiętam, że wtedy siedziałam z nią i miałam do przyszłej wypłaty równo 20 zł. Możecie mówić co chcecie, ale brak pieniędzy, długi, to dla mnie ogromny wstyd pomimo, że mam pełną świadomość, że nie powinien.  

Edytowane 2 Czerwca 2023 przez pokahontas

[Lazik123]

9 minut temu, pokahontas napisał:

To normalne, że wyłapujemy z otoczenia to, co nas dotyczy. Jak słowa mojego Brata, który będąc pracodawcą i potrącając z wynagrodzenia pracowników zajęcia twierdził, że nie rozumie jak można dopuścić do tego, żeby z mandatu na 200 zł nagle z kosztami komorniczymi zrobiło się 1500 do spłaty. Albo słowa mojej Przyjaciółki, która dziwiła się ludziom jak mogą dopuścić do tego, żeby nie mieć żadnej rezerwy finansowej i nie mieć za co przeżyć do następnej wypłaty. A pamiętam, że wtedy siedziałam z nią i miałam do przyszłej wypłaty równo 20 zł. Możecie mówić co chcecie, ale brak pieniędzy, długi, to dla mnie ogromny wstyd pomimo, że mam pełną świadomość, że nie powinien.  

Mam to samo. Ale rozumiem tych ludzi, bo ja "przed długami" też tak myślałem...

[pokahontas]

Ja bym sugerowała, aby powstał tu dział z czynnym udziałem psychologa w roli experta....

[andrekost]

2 godziny temu, pokahontas napisał:

To normalne, że wyłapujemy z otoczenia to, co nas dotyczy. Jak słowa mojego Brata, który będąc pracodawcą i potrącając z wynagrodzenia pracowników zajęcia twierdził, że nie rozumie jak można dopuścić do tego, żeby z mandatu na 200 zł nagle z kosztami komorniczymi zrobiło się 1500 do spłaty. Albo słowa mojej Przyjaciółki, która dziwiła się ludziom jak mogą dopuścić do tego, żeby nie mieć żadnej rezerwy finansowej i nie mieć za co przeżyć do następnej wypłaty. A pamiętam, że wtedy siedziałam z nią i miałam do przyszłej wypłaty równo 20 zł. Możecie mówić co chcecie, ale brak pieniędzy, długi, to dla mnie ogromny wstyd pomimo, że mam pełną świadomość, że nie powinien.  

Trzeba tu rozdzielić parę kwestii bo sam brak pieniędzy w naszym kraju nie powinien być wstydem. Normalna rzecz, my wciąż mimo wszystko jesteśmy społeczeństwem na dorobku ciągle goniącym ekonomicznie do Zachodu

Wstyd z powodu braku pieniędzy z uwagi na własne długi to coś normalnego dla osoby zadłużonej. Ale z drugiej strony czy wokół nas są sami przedsiębiorczy ogarnięci i tacy finansowo hop siup?. Wiesz doskonale że nie, i nieprzypadkowo rośnie liczba upadłości konsumenckich z roku na rok, a zadłużeń przybywa i będzie przybywać. Z dużą pewnością w Twoim otoczeniu znajdują się ludzie, którzy spłacają różne pożyczki i kredyty i trudno powiedzieć co może się zdarzyć, wypadek, choroba, zdarzenie losowe. Wszystkie te rzeczy mogą położyć temat zobowiązań błyskawicznie

Dlatego ja od zawsze jestem za edukacją ekonomiczną (w tym dużym blokiem o długach) w szkole, nie godzinę tygodniowo przez rok jakiegoś tam podstawy przedsiębiorczości w liceum. Tylko od małego solidnym kształceniem . Wtedy nas będzie tutaj mniej i ludzie będą mądrzejsi

Psycholog oczywiście jak najbardziej tak. Tylko to chyba musiałby być ktoś na zasadzie wolontariatu:).

Na razie wszystkim potrzebującym pozostaje zorientować się w swoich miejscach zamieszkania, przy urzędach, uczelniach, parafiach.

 

[pokahontas]

4 minuty temu, andrekost napisał:

Trzeba tu rozdzielić parę kwestii bo sam brak pieniędzy w naszym kraju nie powinien być wstydem. Normalna rzecz, my wciąż mimo wszystko jesteśmy społeczeństwem na dorobku ciągle goniącym ekonomicznie do Zachodu

Wstyd z powodu braku pieniędzy z uwagi na własne długi to coś normalnego dla osoby zadłużonej. Ale z drugiej strony czy wokół nas są sami przedsiębiorczy ogarnięci i tacy finansowo hop siup?. Wiesz doskonale że nie, i nieprzypadkowo rośnie liczba upadłości konsumenckich z roku na rok, a zadłużeń przybywa i będzie przybywać. Z dużą pewnością w Twoim otoczeniu znajdują się ludzie, którzy spłacają różne pożyczki i kredyty i trudno powiedzieć co może się zdarzyć, wypadek, choroba, zdarzenie losowe. Wszystkie te rzeczy mogą położyć temat zobowiązań błyskawicznie

Dlatego ja od zawsze jestem za edukacją ekonomiczną (w tym dużym blokiem o długach) w szkole, nie godzinę tygodniowo przez rok jakiegoś tam podstawy przedsiębiorczości w liceum. Tylko od małego solidnym kształceniem . Wtedy nas będzie tutaj mniej i ludzie będą mądrzejsi

Psycholog oczywiście jak najbardziej tak. Tylko to chyba musiałby być ktoś na zasadzie wolontariatu:).

Na razie wszystkim potrzebującym pozostaje zorientować się w swoich miejscach zamieszkania, przy urzędach, uczelniach, parafiach.

 

No właśnie ja nie znam nikogo w takiej sytuacji jak moja, tylko Was tutaj. A wstyd jest właśnie dlatego, że się przez własną głupotę wpadło, bo gdyby to była odpukać choroba, utrata pracy itp, to stanowiłoby to rozsądne wytłumaczenie.  Ale że się brało chwilówkę za chwilówką nie mając na spłatę, to już nie za bardzo. Oczywiście ja nie mam co narzekać, mam wiele wyroków oddalających i jestem na końcówce, ale refleksje pozostają.

[monisia1985]

W dniu 28.05.2023 o 23:37, Zagubiona27 napisał:

Jest nas zdecydowanie więcej niż ja też byłam w stanie sobie wyobrazić.

Zmagam się z tym sama od pół roku i naprawdę czasem jest bardzo ciężko.  Nawet najlepsza przyjaciółka, która znam od 12 lat o tym nie wie  ani mój narzeczony. Po prostu bardzo się boję i wstydzę przyznać przed kimkolwiek.

Najgorsze jest ocenianie, że jak mogło się do tego doprowadzić itp. 

 

Podziwiam ja mam Ok 40 tys, pracuje za granicą więc jakieś możliwości oszczędzania są a i tak się czasem boję czy sobie poradzę. 

Właśnie najgorsze jest to duszenie w sobie -człowiek ma wrażenie że za chwile się udusi jak nie powie czegoś 

Ja jeszcze nie powiedziałam mężowi - ale zrobię to niebawem .

A ty Kobietko powiedziałaś komuś? 

------------------------------- dodano 18 minut później -------------------------------

W dniu 31.05.2023 o 23:26, KlimaT napisał:

Ja jeszcze trochę walczę...

Do końca roku, chce być na 0. Ale czy się uda, nigdy nic nie wiadomo.

A jak wyglądała twoja sprawa i oczywiście jak sobie poradziłaś i od czego zaczęłaś?

[Abrakadabra2]

5 minut temu, Jejejej napisał:

Santander ma nam zwrócić kasę za niewykorzystane ubezpieczenie w ciągu 30 dni, czy ktoś z Was dostawał taki zwrot i po ilu dniach? Nie ukrywam, chcemy tym spłacić pozostałe małe zobowiązania i trochę się niecierpliwimy. 

Ja szybko dostałam. Do tygodnia.

[KlimaT]

W dniu 2.06.2023 o 19:36, monisia1985 napisał:

A jak wyglądała twoja sprawa i oczywiście jak sobie poradziłaś i od czego zaczęłaś?

Ja nigdy nie wiedziałam ile tego mam, na forum też nie pisałam wszystkiego bo było mi wstyd. Ale +/- może i z 60 tys było.

Samych z telekomunikacji miałam z 30 tys.

Dużo wygrałam, spłacałam tak jak na forum pisali, jedną do końca. Ale ja spłacałam najmniejsze zadłużenia.

Teraz mi zostało provident 1300 już po wyroku, spłacę w tym mscu.

Santander 4500 Ale bardzo bym chciała epu

CA mam w rejonie tam jakieś 4 tys

I ultimo 2 tys w rejonie.

 

Na resztę zacznę kasę zbierać.

Też dostałam podwyżkę w pracy i będzie mi łatwiej.

Mam też drugi etat na zlecenie, miesięcznie mam w końcu ponad 5tys.. na spłatę mogę przeznaczyć 1500.

Ale wcześniej miałam bardzo, a bardzo dużo zobowiązań.

 

 

------------------------------- dodano 0 minut później -------------------------------

I ja nikomu nigdy nie mówiłam o długach. Nie ma po co, są moje i tyle.

[KlimaT]

W epu mam nową sprawę. Od byłego pracodawcy.

 

Dziwne, bo jak zgłosiłam sprawę do pip to nie mogli mi naliczać tych potrąceń, ale mniejsza.

 

Nakaz przyjdzie na adres i wtedy sprzeciw tak samo? Miał ktoś podobną sprawę?

[robert2023]

Cześć wszystkim 

Mam podobne problemy jak Wy, i mimo że ułożyłem jakiś plan naprawy (w zasadzie wczoraj po kilku dobach myslenia i przeczytania tu setek spraw), i pomimo że mam szansę się wyprostować jak się zepnę w powiedzmy 2,3 lata , to to co się dzieje ze mną, to jest jakaś masakra.Kilka godzin jest ok, a następnie się włącza taki dół, depresja, że stracę pracę, że coś że zdrowiem znowu ( obecnie jestem po operacji na l4) ,mam taki natłok złych myśli  że myślę o psychologu, ale Żal mi kasy której zostało bardzo mało a na fundusz to chyba za pół roku.Jak przestawić głowę że to tylko kasa ? Ciężko mi cholernie.Fajnie że jest gdzie się wyżalić.

[teoretyk]

Przyznam wam się, że od grudnia rolowałem co miesiąc chwilówkę na kwotę około 1000 zł, ponieważ nie mogłem się opanować z wydatkami na bieżące potrzeby. Zaproponowali mi sami, gdzieś tam dane były w systemie i zadzwonili w grudniu z ofertą. Cztery razy oddałem z prowizją, dwa razy odstąpiłem na czas od umowy, ogólnie około 250 zł w plecy jestem na tym interesie. Teraz złapałem dodatkową fuchę i mam na koncie około 700 zł po opłatach, za 2 tygodnie wpadnie dodatkowa wypłata, więc piszę to jako rachunek sumienia, żeby nie brać więcej, ale jak coś się wydarzy, to w ostateczności mam tą brzytwę, której mogę się schwytać na 30 dni.

[Ania63]

Ten post nie ma na celu nikogo obwiniać. Mogę siebie obwiniać za głupotę. Czuję ogromną porażkę. Przegrałam 3 sprawę w sądzie. Reprezentowana byłam przez profesjonalnego pełnomocnika. Wiedziałam,że w sądzie jest różnie. Można przegrać, wygrać.Jednak miałam nadzieję,że raz będzie na wozie,raz pod wozem. Jednak nie. Musiałam,gdzieś się wyżalić. Poprawie koronę i dalej będę wychodzić z długów.