JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Mariusz43]

Bez Hipoteki 75k

[andrekost]

W dniu 23.08.2025 o 12:47, Mariusz43 napisał(a):

Hej, wszystko już nieaktualne, aktualnie gra się o to toczy czy wogóle będzie mieć kto te długi płacić, mam złe wyniki badań.

Także wszystko przeznaczam na zdrowie a temat długów nie ma już żadnego znaczenia w tej chwili.

Dziwne że tak w parę dni wszystko może się przewartościować.

Mariusz dużo zdrowia Ci życzę, 

[UtraconeLata]

16 godzin temu, Mariusz43 napisał(a):

Jutro cudem udało mi się zarejestrować w innym mieście, w tej sytuacji to każdy dzień to dosłownie być albo nie być dla mnie. Uff

Narazie jestem na L4, trzymajcie kciuki.

 

W tej sytuacji wiadomka, wszystka kasa na zdrowie idzie a długi..narazie jest z czego jak będę mieć na ostrzu to wybiorę życie..logiczne.

Jestem na tym forum od paru miesięcy, czytam regularnie ten wątek, jestem w 2/3. Nie znam Was, nawet nie pisaliśmy, ale przewracam kolejne strony, mając nadzieję na pozytywne zakończenie dla wszystkich bohaterów, a tu taki szok... Również Mariuszu przesyłam dużo zdrowia i siły.

------------------------------- dodano 4 minuty później -------------------------------

W dniu 22.08.2025 o 19:26, martynna napisał(a):

Witajcie.

Ja jestem zadłużona obecnie na 100tys (w tym prawie 50tys odsetek). Spłacam dług niskimi ratami, ale jakoś spłacam. Generalnie od kiedy doszło do porozumienia z wierzycielem(tj w kwietniu br) psychicznie odżyłam przynajmniej pod tym kątem. Lęk przed listonoszem, a przede wszystkim przed tym, żeby polecony nie trafił w ręce męża był koszmarem. Wystawałam w oknie i czekałam, aż listonosz minie mój adres, żebym mogła np. wyjść z domu. Ciągłe drżenie na dźwięk telefonu, odbieranie poleconych z drżącymi rękoma...

Mój mąż dowiedział się ode mnie o długu w 2022r. Zmusiła mnie do tego nijako sytuacja, bo polecony o zajęciu komorniczym jednej z naszych działek trafił na adres zameldowania męża, gdzie mieszka teściowa. A ta otwierała zawsze wszelkie polecone do męża i robiła zdjęcia, żeby przesłać jemu. Chore, ale co tam. Pamiętam jak wszystko się we mnie trzęsło, wyobrażałam sobie już rozwód, a przynajmniej separacje. Nawet mnie ta myśl jakoś hmmm koiła? Mąż przyjął informację o moich długach nad wyraz spokojnie, sam miał w rodzinie dłużników na grube miliony, więc w sumie oswojony. Oczywiście była pogadanka o tym, że mogłam się od razu przyznać itd. No ale jakoś poszło. Wiedziałam jednak, że to zbyt piękne, żeby tak przeszedł nad tym do porządku dziennego. Nie myliłam się. 

Popadłam w obsesję oszczędzania, ale im bardziej dług malał, tym bardziej moje małżeństwo się sypało. Otóż mój mąż zarabia rocznie około 150tys. Ja w 2022r. straciłam pracę. Na życie i na ratę dostaję aktualnie od męża 2000 zł. Nie mam dostępu do jego konta, dostaję goły przelew i koniec. To musi mi wystarczyć za zakupy spożywcze, ratę kredytu i wszelkie wydatki życiowe. Do fryzjera, kosmetyczki, lekarza prywatnie nie chodzę, bo nie mam na to. Ubrania kupuję w lumpeksach. Czuję się jak żebraczka...  Mój mąż mieszka u mnie, nasze opłaty za dom to jakieś 600zł miesięcznie. I teraz sedno, od 2022r. mąż konsekwentnie daje mi do zrozumienia, że gardzi mną, nie szanuje mnie, nie liczy się z moim zdaniem, baaa nawet o to zdanie nie pyta, robi, co mu się podoba, nie dba w ogóle o to, żebym udźwignęła ciężar spłaty swojego długu i rosnących kosztów zakupów. W tym miesiącu kupił sobie najnowszą konsolę, panele solarne do swojej szklarni i tak co miesiąc dziwne wydatki na jego zachcianki. Czuję się gorzej psychicznie niż kiedykolwiek. Niemal co noc śni mi się, że się rozwodzę i czuję w tym śnie tak wielką ulgę. 2 lata brałam antydepresanty, niestety przestały działać.  Wczoraj sprawdzałam, ile wynosi granica ubóstwa w Polsce i ja w sumie po opłaceniu raty mam niewiele więcej, a zakupy robię na nas dwoje. Teraz policzyłam, że gdybym poczekała i zajęto by mu 50% wynagrodzenia, to zostałoby teraz tego długu może 50tys razem z odsetkami. 

Jesteśmy na etapie osobnych pokoi, nic wspólnie nie robimy, nigdzie nie jeździmy, tzn on jeździ sam... Ostatnio wysłał mi zrzut ekranu z rozmowy ze swoimi kolegami z pracy, gdzie mówił jak to ja go wkurzam, że może złoży podanie o pracę w zagranicznym oddziale firmy... Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam. Szukanie pracy kończy się tym, że trafiam albo na krętów, którzy ostatecznie nie wypłacają mi pieniędzy, albo na mobbing, który ze względu na moją kondycję psychiczną jest nie do udźwignięcia. Wszędzie zlecenia, samozatrudnienie, jakiś koszmar.

Tak więc zazdroszczę wam partnerów, którzy mimo początkowej złości nie kończą jako przemocowcy ekonomiczni upajający się swoją wyższością nad dłużnikiem.

 

Bardzo Ci współczuję i wiem, co przeżywasz. Byłem w podobnej sytuacji, kiedy warunki mieszkaniowe zamiast pomagać, to jeszcze bardziej wpychały mnie w bagno i de facto nic się nie ruszyło do przodu oprócz depresji. Na swoim przykładzie mogę powiedzieć, że mieszkając w takiej patologicznej sytuacji nie wyjdziesz z tego... Wiem, że to będzie bolało i może przerażać, ale albo odcinasz się od niego i z czystą głową w tym temacie spłacasz powoli długi, albo stosujesz ten myk z komornikiem. Dużo siły i odwagi dla Ciebie...

[andrekost]

8 minut temu, UtraconeLata napisał(a):

Jestem na tym forum od paru miesięcy, czytam regularnie ten wątek, jestem w 2/3. Nie znam Was, nawet nie pisaliśmy, ale przewracam kolejne strony, mając nadzieję na pozytywne zakończenie dla wszystkich bohaterów, a tu taki szok... Również Mariuszu przesyłam dużo zdrowia i siły.

Ja i Mariusz jesteśmy tu na tym forum od 2012 roku, wiele przeszliśmy obaj . Z piekła do nieba i z powrotem. Ja zdążyłem wyjść z długów, ponownie się zadłużyć, wyjść drugi raz. I  jak już się to wszystko skończyło - to podobnie jak i u Mariusza też nagle zacząłem chorować. Nie wiem czy to brak nieustannego stresu dłużnego (który mi towarzyszył prawie 20 lat) spowodował to, czy coś innego. Ale nagle pewnego dnia  zasłabłem (i wyszło że serce), był długi odpoczynek, a to nagle znów ostatnio przy robocie fizycznej  na urlopie, tak mnie zgięło przy pracy piłą spalinową że po prostu upadłem. I już podniosłem się z potężnym bólem w części lędźwiowej kręgosłupa, przez który wylądowałem u ortopedy. I tak sobie siedzę na zwolnieniu zaglądam na stare forum , a tu Mariusz to samo.... Trzymaj się Mariuszu jeszcze raz. Ty masz syna, masz dla kogo żyć...

[lukaszb]

2 godziny temu, andrekost napisał(a):

Ja i Mariusz jesteśmy tu na tym forum od 2012 roku, wiele przeszliśmy obaj . Z piekła do nieba i z powrotem. Ja zdążyłem wyjść z długów, ponownie się zadłużyć, wyjść drugi raz. I  jak już się to wszystko skończyło - to podobnie jak i u Mariusza też nagle zacząłem chorować. Nie wiem czy to brak nieustannego stresu dłużnego (który mi towarzyszył prawie 20 lat) spowodował to, czy coś innego. Ale nagle pewnego dnia  zasłabłem (i wyszło że serce), był długi odpoczynek, a to nagle znów ostatnio przy robocie fizycznej  na urlopie, tak mnie zgięło przy pracy piłą spalinową że po prostu upadłem. I już podniosłem się z potężnym bólem w części lędźwiowej kręgosłupa, przez który wylądowałem u ortopedy. I tak sobie siedzę na zwolnieniu zaglądam na stare forum , a tu Mariusz to samo.... Trzymaj się Mariuszu jeszcze raz. Ty masz syna, masz dla kogo żyć...

Kiedyś opowiadałem tu historię małżeństwa z Łodzi, któremu skutecznie pomogliśmy. Państwo mieli mnóstwo komorników i nawet zlicytowane mieszkanie. Gdy okazało się, że długi przestały istnieć (stracili cel, którym była spłata długów), Pan już się nie obudził. Poszedł spać i rano nie wstał. Wcześniej wulkan energii do tego stopnia, że mimo tych egzekucji, licytacji i tego wszystkiego potrafili wierzycielom miesięcznie wpłacać dodatkowo 5000 zł wierząc, że to ma jakikolwiek sens. Zdrowie i życie ma się jedno. 

[avelukasyno]

19 minut temu, lukaszb napisał(a):

Kiedyś opowiadałem tu historię małżeństwa z Łodzi, któremu skutecznie pomogliśmy. Państwo mieli mnóstwo komorników i nawet zlicytowane mieszkanie. Gdy okazało się, że długi przestały istnieć (stracili cel, którym była spłata długów), Pan już się nie obudził. Poszedł spać i rano nie wstał. Wcześniej wulkan energii do tego stopnia, że mimo tych egzekucji, licytacji i tego wszystkiego potrafili wierzycielom miesięcznie wpłacać dodatkowo 5000 zł wierząc, że to ma jakikolwiek sens. Zdrowie i życie ma się jedno. 

Dlatego żyje się z długami a nie dla długów przykre zakończenie 

[lukaszb]

4 minuty temu, avelukasyno napisał(a):

Dlatego żyje się z długami a nie dla długów przykre zakończenie 

Szkoda gadać, a ilu naszych Klientów już zmarło na jakieś raki i inne cuda, ale wręcz targnęli się na własne życie. Jak człowiek pomysli, to naprawdę, słabo się robi...

[avelukasyno]

Teraz, lukaszb napisał(a):

Szkoda gadać, a ilu naszych Klientów już zmarło na jakieś raki i inne cuda, ale wręcz targnęli się na własne życie. Jak człowiek pomysli, to naprawdę, słabo się robi...

Na to niestety wpływu nie mamy gdy nas cos złapie ale wiem jedno ze nie ma co marnować życia zeby splacic szybciej dlug 

[UtraconeLata]

Strasznie się to wszystko czyta. Długi potrafią tyle zabrać, zdrowia, siły i relacji, o czym sam się boleśnie przekonałem. Jeśli nic się po drodze nie wywróci, to wraz z końcem 2025 zamknę wszystko i rozpocznę nowe życie - bez długów, depresji i bez toksycznych ludzi wokół. Boli jednak bardzo poczucie utraconych kluczowych i najlepszych lat życia - w listopadzie skończę 29. Patrzę wokół i widzę znajomych, którzy cieszą się życiem, miłością, zakładają rodziny, a ja te lata straciłem na rzecz długów i problemów psychicznych, dodatkowo tracąc kobietę, z którą chciałem przeżyć życie (a niestety sytuacja matrymonialna 29-latka jest diametralnie gorsza niż takiego 23-25 latka). Ktoś sobie poradził z takimi wyrzutami, że najlepsze lata przeleciały przez palce...?

P.S. Do każdego uczestnika tego wątku i innych - od paru miesięcy terapeutycznie czytam ten wątek jak powieść (w pozytywnym sensie, bez obrazy) z zapartym tchem i nadzieją, że historie skończą się pozytywnie. Jesteście prawdziwymi herosami, pozdrowienia dla wszystkich! 

[andrekost]

59 minut temu, UtraconeLata napisał(a):

Strasznie się to wszystko czyta. Długi potrafią tyle zabrać, zdrowia, siły i relacji, o czym sam się boleśnie przekonałem. Jeśli nic się po drodze nie wywróci, to wraz z końcem 2025 zamknę wszystko i rozpocznę nowe życie - bez długów, depresji i bez toksycznych ludzi wokół. Boli jednak bardzo poczucie utraconych kluczowych i najlepszych lat życia - w listopadzie skończę 29. Patrzę wokół i widzę znajomych, którzy cieszą się życiem, miłością, zakładają rodziny, a ja te lata straciłem na rzecz długów i problemów psychicznych, dodatkowo tracąc kobietę, z którą chciałem przeżyć życie (a niestety sytuacja matrymonialna 29-latka jest diametralnie gorsza niż takiego 23-25 latka). Ktoś sobie poradził z takimi wyrzutami, że najlepsze lata przeleciały przez palce...?

P.S. Do każdego uczestnika tego wątku i innych - od paru miesięcy terapeutycznie czytam ten wątek jak powieść (w pozytywnym sensie, bez obrazy) z zapartym tchem i nadzieją, że historie skończą się pozytywnie. Jesteście prawdziwymi herosami, pozdrowienia dla wszystkich! 

Wszystko przed Tobą młody człowieku.:). My tu z długami kiwamy się tyle lat, że jakbyś nas zapytał o wiek to byś dopiero powiedział, że nam to życie o którym tak myślisz, przetoczyło się na relacjach z windykacjami, komornikami, syndykami - że to prawie jak nasze rodziny :)). Przynajmniej oni do nas słali codzienne tęskne smsy, czułe połączenia, a z "listów miłosnych" z różnych windykacji, e-sądu, kancelarii, sądów - to można by elegie tworzyć. Niejeden z nas miał całe pudła takiej korespondencji- przynajmniej ja to do groma :):), może napiszę kiedyś historię o uciekającym dłużniczym Romeo, którego goniły różne windykacyjne, sądowe i komornicze Julie

Trzymaj się Młody i głowa do góry:)

[UtraconeLata]

Dzięki za słowa otuchy, a książkę o takim Romeo bym przeczytał :)

[pokahontas]

Nie no, nie przesadzajmy. 29 lat na karku to pikuś. Wielu szacownych użytkowników tego forum to osoby grubo po 40 - estce, dla których świat stoi otworem. Mnie natomiast martwi, że nie wystarczy z długów wyjść. Trzeba jeszcze potrafić nie dopuścić do nich ponownie. Co obrazują powyższe wpisy i historie wieloletnich użytkowników tego forum. Najgorsze że dłużnicy, zresztą nie tylko i oni, warunkują swoje szczęście od wielu czynników. "Jak wyjdę z długów, to...", "jak schudnę to...", "jak zarobię więcej, to...". A prawda jest taka, że w miejsce dotychczasowych problemów, zawsze pojawią się nowe. Odsuwanie różnych rzeczy na potem, jak będę bogaty, chudy itd, w ogóle nie ma sensu. Idąc tym torem można niczego w życiu nie doświadczyć. W 2019 roku większość z nas wypatrywała z nadzieją roku 20...któregoś tam. Mieliśmy być bogaci, szastać kasą i podróżować dookoła świata. Właśnie mamy 2025 i co? Nadaj tu siedzimy, nieszczęśliwi z powodu długów lub innych czynników. Na przykład zdrowia. Życie to nieustanna walka jak widać. Albo problem tkwi w nas samych i, co gorsza, nie potrafimy sobie przez lata z nim poradzić. Jak dojdę do jakichś optymistyczniejszych wniosków, to się podzielę ?. Jak widać mi, w miejsce długów, wskoczyło overthinking.

Edytowane 25 Sierpnia 2025 przez pokahontas

[Mariusz43]

hej, byłem dzisiaj w innym mieście u specjalisty, mam jeszcze zrobić jakieś dodatkowe badania.

Narazie jestem na L4.

[andrekost]

49 minut temu, Mariusz43 napisał(a):

hej, byłem dzisiaj w innym mieście u specjalisty, mam jeszcze zrobić jakieś dodatkowe badania.

Narazie jestem na L4.

Trzymaj się kolego. Będzie dobrze.

[avelukasyno]

57 minut temu, Mariusz43 napisał(a):

hej, byłem dzisiaj w innym mieście u specjalisty, mam jeszcze zrobić jakieś dodatkowe badania.

Narazie jestem na L4.

Zdrowie najważniejsze zrób badania i wtedy działaj

[wartes]

W dniu 22.08.2025 o 19:26, martynna napisał(a):

Witajcie.

Ja jestem zadłużona obecnie na 100tys (w tym prawie 50tys odsetek). Spłacam dług niskimi ratami, ale jakoś spłacam. Generalnie od kiedy doszło do porozumienia z wierzycielem(tj w kwietniu br) psychicznie odżyłam przynajmniej pod tym kątem. Lęk przed listonoszem, a przede wszystkim przed tym, żeby polecony nie trafił w ręce męża był koszmarem. Wystawałam w oknie i czekałam, aż listonosz minie mój adres, żebym mogła np. wyjść z domu. Ciągłe drżenie na dźwięk telefonu, odbieranie poleconych z drżącymi rękoma...

Mój mąż dowiedział się ode mnie o długu w 2022r. Zmusiła mnie do tego nijako sytuacja, bo polecony o zajęciu komorniczym jednej z naszych działek trafił na adres zameldowania męża, gdzie mieszka teściowa. A ta otwierała zawsze wszelkie polecone do męża i robiła zdjęcia, żeby przesłać jemu. Chore, ale co tam. Pamiętam jak wszystko się we mnie trzęsło, wyobrażałam sobie już rozwód, a przynajmniej separacje. Nawet mnie ta myśl jakoś hmmm koiła? Mąż przyjął informację o moich długach nad wyraz spokojnie, sam miał w rodzinie dłużników na grube miliony, więc w sumie oswojony. Oczywiście była pogadanka o tym, że mogłam się od razu przyznać itd. No ale jakoś poszło. Wiedziałam jednak, że to zbyt piękne, żeby tak przeszedł nad tym do porządku dziennego. Nie myliłam się. 

Popadłam w obsesję oszczędzania, ale im bardziej dług malał, tym bardziej moje małżeństwo się sypało. Otóż mój mąż zarabia rocznie około 150tys. Ja w 2022r. straciłam pracę. Na życie i na ratę dostaję aktualnie od męża 2000 zł. Nie mam dostępu do jego konta, dostaję goły przelew i koniec. To musi mi wystarczyć za zakupy spożywcze, ratę kredytu i wszelkie wydatki życiowe. Do fryzjera, kosmetyczki, lekarza prywatnie nie chodzę, bo nie mam na to. Ubrania kupuję w lumpeksach. Czuję się jak żebraczka...  Mój mąż mieszka u mnie, nasze opłaty za dom to jakieś 600zł miesięcznie. I teraz sedno, od 2022r. mąż konsekwentnie daje mi do zrozumienia, że gardzi mną, nie szanuje mnie, nie liczy się z moim zdaniem, baaa nawet o to zdanie nie pyta, robi, co mu się podoba, nie dba w ogóle o to, żebym udźwignęła ciężar spłaty swojego długu i rosnących kosztów zakupów. W tym miesiącu kupił sobie najnowszą konsolę, panele solarne do swojej szklarni i tak co miesiąc dziwne wydatki na jego zachcianki. Czuję się gorzej psychicznie niż kiedykolwiek. Niemal co noc śni mi się, że się rozwodzę i czuję w tym śnie tak wielką ulgę. 2 lata brałam antydepresanty, niestety przestały działać.  Wczoraj sprawdzałam, ile wynosi granica ubóstwa w Polsce i ja w sumie po opłaceniu raty mam niewiele więcej, a zakupy robię na nas dwoje. Teraz policzyłam, że gdybym poczekała i zajęto by mu 50% wynagrodzenia, to zostałoby teraz tego długu może 50tys razem z odsetkami. 

Jesteśmy na etapie osobnych pokoi, nic wspólnie nie robimy, nigdzie nie jeździmy, tzn on jeździ sam... Ostatnio wysłał mi zrzut ekranu z rozmowy ze swoimi kolegami z pracy, gdzie mówił jak to ja go wkurzam, że może złoży podanie o pracę w zagranicznym oddziale firmy... Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam. Szukanie pracy kończy się tym, że trafiam albo na krętów, którzy ostatecznie nie wypłacają mi pieniędzy, albo na mobbing, który ze względu na moją kondycję psychiczną jest nie do udźwignięcia. Wszędzie zlecenia, samozatrudnienie, jakiś koszmar.

Tak więc zazdroszczę wam partnerów, którzy mimo początkowej złości nie kończą jako przemocowcy ekonomiczni upajający się swoją wyższością nad dłużnikiem.

 

Czytałem twój post przed snem. Ja nie chciałbym mieć takiego męża. Nie interesuje się on Tobą. Masz jakąś rodzinę?, u której możesz się zatrzymać na twoim miejscu zakończyłbym związek z mężem natychmiast.  Może praca opiekunki osób starszych w Niemczech?

[korzenny]

W dniu 25.08.2025 o 14:37, UtraconeLata napisał(a):

 Boli jednak bardzo poczucie utraconych kluczowych i najlepszych lat życia - w listopadzie skończę 29. Patrzę wokół i widzę znajomych, którzy cieszą się życiem, miłością, zakładają rodziny, a ja te lata straciłem na rzecz długów i problemów psychicznych,

zaciekawił mnie ten wpis. Gdybyś to napisał w wieku 90 swoich lat, to bym CI potaknął. 

Nie oceniaj swojego życia z perspektywy 29 lat. Lata 20-30 to wcale nie są najlepsze lata życia. Możę są najzdrowsze i pełne biologicznej energii, ale wcale nie najlepsze. 

Najlepsze lata są właśnie przed Tobą. 

 

a co do straconych lat, to idź na koncert heavy metalowej grupy Iron Maiden, tam usłyszysz, że:

 

"So understand

Don't waste your time

always searching for those wasted years

Face up, make your stand

And realise you're living in the golden years"

 

tak, kolego, żyjesz w swoim najlepszym czasie, właśnie ta aktualnie przeżywana chwila jest najlepsza. 

Nie rozpamiętuj tego, co było - "And realise you're living in the golden years"

 

tyle 

 

 

[UtraconeLata]

13 godzin temu, korzenny napisał(a):

zaciekawił mnie ten wpis. Gdybyś to napisał w wieku 90 swoich lat, to bym CI potaknął. 

Nie oceniaj swojego życia z perspektywy 29 lat. Lata 20-30 to wcale nie są najlepsze lata życia. Możę są najzdrowsze i pełne biologicznej energii, ale wcale nie najlepsze. 

Najlepsze lata są właśnie przed Tobą. 

 

a co do straconych lat, to idź na koncert heavy metalowej grupy Iron Maiden, tam usłyszysz, że:

 

"So understand

Don't waste your time

always searching for those wasted years

Face up, make your stand

And realise you're living in the golden years"

 

tak, kolego, żyjesz w swoim najlepszym czasie, właśnie ta aktualnie przeżywana chwila jest najlepsza. 

Nie rozpamiętuj tego, co było - "And realise you're living in the golden years"

 

tyle 

 

 

Oczywiście wbrew wszystkiemu mam nadzieję, że najlepsze jeszcze przede mną, inaczej walka nie miałaby sensu... Jednak wiedząc, że lata 20-te są bardzo ważne w kwestii budowania dorosłego życia, niezależności finansowej, mieszkania, poznania kogoś i co gorsza WIDZĄC wokół, jak moi znajomi robią te wszystkie rzeczy, ciężko mi się z tym pogodzić i pozbyć myśli o utracie tych ważnych, młodych i pięknych lat na rzecz długów, depresji i tkwieniu w chorych relacjach rodzinnych z toksykami. Do tego dochodzi utrata przez to wszystko 4-letniego związku z, jak mi się wydawało, miłością życia. Ogólnie jak patrzę na swoje życie i porównuję z rówieśnikami, to jestem do tyłu tak właśnie z 5 lat w wielu kwestiach i nie wiem, czy będzie się dało to nadrobić... No nic, byłem w końcu u psychiatry, dostałem leki wspomagające, długi według planu mają się skończyć w grudniu 2025, więc może 2026 będzie pierwszym prawdziwie radosnym rokiem od ok. 10 lat... Dziękuję Wam za pokrzepiające wpisy

[Ewka00]

31 minut temu, UtraconeLata napisał(a):

Oczywiście wbrew wszystkiemu mam nadzieję, że najlepsze jeszcze przede mną, inaczej walka nie miałaby sensu... Jednak wiedząc, że lata 20-te są bardzo ważne w kwestii budowania dorosłego życia, niezależności finansowej, mieszkania, poznania kogoś i co gorsza WIDZĄC wokół, jak moi znajomi robią te wszystkie rzeczy, ciężko mi się z tym pogodzić i pozbyć myśli o utracie tych ważnych, młodych i pięknych lat na rzecz długów, depresji i tkwieniu w chorych relacjach rodzinnych z toksykami. Do tego dochodzi utrata przez to wszystko 4-letniego związku z, jak mi się wydawało, miłością życia. Ogólnie jak patrzę na swoje życie i porównuję z rówieśnikami, to jestem do tyłu tak właśnie z 5 lat w wielu kwestiach i nie wiem, czy będzie się dało to nadrobić... No nic, byłem w końcu u psychiatry, dostałem leki wspomagające, długi według planu mają się skończyć w grudniu 2025, więc może 2026 będzie pierwszym prawdziwie radosnym rokiem od ok. 10 lat... Dziękuję Wam za pokrzepiające wpisy

Spłacisz długi, popatrzysz wstecz i powiesz - "było ciężko jak cholera, ale było warto". Pamiętaj, że w im większe bagno wpadniesz - tym piękniej pachnie zwycięstwo ✌️. 

To wszystko, co teraz wydaje Ci się utraconymi latami - niech będzie w przyszłości Twoją siłą, a to co teraz boli najbardziej - Twoją dumą. 

 

 

Edytowane 28 Sierpnia 2025 przez Ewka00

[UtraconeLata]

16 minut temu, Ewka00 napisał(a):

Spłacisz długi, popatrzysz wstecz i powiesz - "było ciężko jak cholera, ale było warto". Pamiętaj, że w im większe bagno wpadniesz - tym piękniej pachnie zwycięstwo ✌️. 

To wszystko, co teraz wydaje Ci się utraconymi latami - niech będzie w przyszłości Twoją siłą, a to co teraz boli najbardziej - Twoją dumą. 

 

 

Mam nadzieję, że tak to się właśnie ułoży  i jakiś sens w tym wszystkim jest.

[Ewka00]

Teraz, UtraconeLata napisał(a):

Mam nadzieję, że tak to się właśnie ułoży  i jakiś sens w tym wszystkim jest.

 Życzę Ci tego z całego serducha ✊ ?. 

[UtraconeLata]

9 minut temu, Ewka00 napisał(a):

 Życzę Ci tego z całego serducha ✊ ?. 

Dzięki i szacunek za to, co tutaj robisz od wielu lat?

[Ewka00]

Teraz, UtraconeLata napisał(a):

Dzięki i szacunek za to, co tutaj robisz od wielu lat?

Twoje słowa- to jak miód na moje kołatane serce ?. Dziękuję ?. Wszystkiego dobrego ?. 

[inezz36009]

W dniu 28.08.2025 o 12:38, UtraconeLata napisał(a):

Oczywiście wbrew wszystkiemu mam nadzieję, że najlepsze jeszcze przede mną, inaczej walka nie miałaby sensu... Jednak wiedząc, że lata 20-te są bardzo ważne w kwestii budowania dorosłego życia, niezależności finansowej, mieszkania, poznania kogoś i co gorsza WIDZĄC wokół, jak moi znajomi robią te wszystkie rzeczy, ciężko mi się z tym pogodzić i pozbyć myśli o utracie tych ważnych, młodych i pięknych lat na rzecz długów, depresji i tkwieniu w chorych relacjach rodzinnych z toksykami. Do tego dochodzi utrata przez to wszystko 4-letniego związku z, jak mi się wydawało, miłością życia. Ogólnie jak patrzę na swoje życie i porównuję z rówieśnikami, to jestem do tyłu tak właśnie z 5 lat w wielu kwestiach i nie wiem, czy będzie się dało to nadrobić... No nic, byłem w końcu u psychiatry, dostałem leki wspomagające, długi według planu mają się skończyć w grudniu 2025, więc może 2026 będzie pierwszym prawdziwie radosnym rokiem od ok. 10 lat... Dziękuję Wam za pokrzepiające wpisy

Czas, który spędziłeś na walce z długami, depresją i toksykami to nie jest czas stracony. To czas, w którym uczyłeś się, jak przetrwać, jak sobie radzić i jak dojrzewać. To, że byłeś w stanie podjąć leczenie, to ogromny krok naprzód, który pokazuje Twoją siłę i determinację. Nie każdy jest w stanie to zrobić. Nawet jeśli czujesz, że jesteś 5 lat "do tyłu", pamiętaj, że możesz iść naprzód w swoim własnym tempie. Wiele osób startuje od nowa po trzydziestce, czterdziestce, a nawet później. Ważne, żebyś teraz skupił się na tym, co możesz zrobić, by poczuć się lepiej i budować przyszłość, o jakiej marzysz. Trzymam kciuki za Ciebie!

[Beata43]

W dniu 28.08.2025 o 12:38, UtraconeLata napisał(a):

Oczywiście wbrew wszystkiemu mam nadzieję, że najlepsze jeszcze przede mną, inaczej walka nie miałaby sensu... Jednak wiedząc, że lata 20-te są bardzo ważne w kwestii budowania dorosłego życia, niezależności finansowej, mieszkania, poznania kogoś i co gorsza WIDZĄC wokół, jak moi znajomi robią te wszystkie rzeczy, ciężko mi się z tym pogodzić i pozbyć myśli o utracie tych ważnych, młodych i pięknych lat na rzecz długów, depresji i tkwieniu w chorych relacjach rodzinnych z toksykami. Do tego dochodzi utrata przez to wszystko 4-letniego związku z, jak mi się wydawało, miłością życia. Ogólnie jak patrzę na swoje życie i porównuję z rówieśnikami, to jestem do tyłu tak właśnie z 5 lat w wielu kwestiach i nie wiem, czy będzie się dało to nadrobić... No nic, byłem w końcu u psychiatry, dostałem leki wspomagające, długi według planu mają się skończyć w grudniu 2025, więc może 2026 będzie pierwszym prawdziwie radosnym rokiem od ok. 10 lat... Dziękuję Wam za pokrzepiające wpisy

Weź...ja już grubo po 40, mąż po 50

Ja narobiłam długów...które jak nie odrzuca spadku będą spłacać dzieci. Niby trochę wygranych w sądzie ale...Jeszcze połowa drogi przede mną. 

Nadal na wynajmie...Więc nie pitol Młody ? Do roboty i będzie git. Ja przy 4 dzieci nawet nie mam jak wziąć 2 etatu...