JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Ewka00]

10 minut temu, M3223S napisał(a):

Dokładnie. Stres ogromny był ale już lepiej. ?

------------------------------- dodano 5 minut później -------------------------------

 

 

Mój mąż już rozmawia ze mną trochę i zapłacił mi też rachunek za telefon ?

 

 

No kochana...To goń do tej kuchni. ? ?

[M3223S]

7 minut temu, Ewka00 napisał(a):

No kochana...To goń do tej kuchni. ? ?

Lecę ?

[Ewka00]

4 minuty temu, M3223S napisał(a):

Lecę ?

???

[Nor22]

14 godzin temu, M3223S napisał(a):

Wątpię, trochę to potrwa. Nie wiem jak ja bym się zachowała na miejscu mojego męża, na pewno ciężko byłoby mi wybaczyć takie postępowanie. Ale ogromny ciężar spadł mi z serca.

 Będzie dobrze, u mnie jak powiedziałam mężowi o swoich długach to w gniewie wykrzyczał rozwód z tym że ja nie miałam innego wyjścia i musiałam ogłosić upadłość.Byly ciche dni osobne spanie ale nie trwało to długo.Teraz dopiero doceniłam jakim człowiekiem jest mój mąż .Bardzo jestem mu za to wdzięczna. Oboje zrozumieliśmy co jest w życiu ważne.

(Mąż jest jedynakiem ?)

[M3223S]

4 godziny temu, Nor22 napisał(a):

 Będzie dobrze, u mnie jak powiedziałam mężowi o swoich długach to w gniewie wykrzyczał rozwód z tym że ja nie miałam innego wyjścia i musiałam ogłosić upadłość.Byly ciche dni osobne spanie ale nie trwało to długo.Teraz dopiero doceniłam jakim człowiekiem jest mój mąż .Bardzo jestem mu za to wdzięczna. Oboje zrozumieliśmy co jest w życiu ważne.

(Mąż jest jedynakiem ?)

Ci nasi mężowie nie są tacy najgorsi jednak. ? Jak policzyłam te wszystkie długi to też się zaczęłam nad upadłością zastanawiać aczkolwiek u nas jest wspólne mieszkanie i to niestety mnie dyskwalifikuje.

[M3223S]

Mój mąż przysłał mi rano sms-a , że będzie trudno ale jakoś sobie poradzimy z tym wszystkim....nie wierzę- jak po tym wszystkim można kochać taką zołzę jak ja... bardzo dziękuję wszystkim ,którzy namawiali mnie na rozmowę z mężem. Było warto ❤️

[Nor22]

2 godziny temu, M3223S napisał(a):

Mój mąż przysłał mi rano sms-a , że będzie trudno ale jakoś sobie poradzimy z tym wszystkim....nie wierzę- jak po tym wszystkim można kochać taką zołzę jak ja... bardzo dziękuję wszystkim ,którzy namawiali mnie na rozmowę z mężem. Było warto ❤️

I super ? takie postawy mężów uskrzydlają ?

[opolka12]

Hej, muszę trochę z siebie wyrzucić. 

Przez obecną sytuację z zadłużeniem niestety czuję się jak nieudacznik. Nikt z mojego otoczenia póki co nie wie o moich problemach,  spotkałoby się to z ogromnym niezrozumieniem i jrdną wielką awanturą, a nie potrzebuję już więcej wrażeń. Nabawiłam się już z tego powodu małych problemów z sercem, ale za sprawą leków jest całkiem nieźle.

Z jednej strony tłumaczę sobie że to tylko pieniądze (jak większość osób ratowałam się chwilówkami żeby nie robić sobie zaległości, a później zamiast spłacać robiłam refinansowania więc pieniądze szły w błoto.. ). Pociesza mnie tylko to, że mam stałą i stabilną pracę więc jakoś z tego wyjdę i za kilka lat będzie to niemiłym wspomnieniem. Ale jednak codzienność przytłacza - listy, telefony .. aktualnie poszukuję dodatkowej pracy żeby zwiekszyć dochód i się z tym wszystkim uporać nieco szybciej. 

Jak sobie radzicie psychicznie tak na codzień? Co wam pozwala przetrwać i nie myśleć o sobie aż tak źle? 

Najzwyczajniej w świecie jest mi okropnie wstyd komukolwiek powiedzieć o tym co się u mnie tak naprawdę dzieje .. muszę do tego dojrzeć i poukładać to sobie w głowie- ale myślę że każdy miał taki etap przed przynaniem się bliskiej osobie. 

[M3223S]

W dniu 16.01.2025 o 21:34, opolka12 napisał(a):

Hej, muszę trochę z siebie wyrzucić. 

Przez obecną sytuację z zadłużeniem niestety czuję się jak nieudacznik. Nikt z mojego otoczenia póki co nie wie o moich problemach,  spotkałoby się to z ogromnym niezrozumieniem i jrdną wielką awanturą, a nie potrzebuję już więcej wrażeń. Nabawiłam się już z tego powodu małych problemów z sercem, ale za sprawą leków jest całkiem nieźle.

Z jednej strony tłumaczę sobie że to tylko pieniądze (jak większość osób ratowałam się chwilówkami żeby nie robić sobie zaległości, a później zamiast spłacać robiłam refinansowania więc pieniądze szły w błoto.. ). Pociesza mnie tylko to, że mam stałą i stabilną pracę więc jakoś z tego wyjdę i za kilka lat będzie to niemiłym wspomnieniem. Ale jednak codzienność przytłacza - listy, telefony .. aktualnie poszukuję dodatkowej pracy żeby zwiekszyć dochód i się z tym wszystkim uporać nieco szybciej. 

Jak sobie radzicie psychicznie tak na codzień? Co wam pozwala przetrwać i nie myśleć o sobie aż tak źle? 

Najzwyczajniej w świecie jest mi okropnie wstyd komukolwiek powiedzieć o tym co się u mnie tak naprawdę dzieje .. muszę do tego dojrzeć i poukładać to sobie w głowie- ale myślę że każdy miał taki etap przed przynaniem się bliskiej osobie. 

Porozmawiaj z bliskimi. Koniecznie. Ja ukrywałam przed mężem prawie półtora roku swoje kłopoty. Raz już miałam przygodę z chwilówki i strasznie się wkurzył jak mu wtedy powiedziałam. Ale za 3 dni było ok. Doszlam do wniosku że drugi raz mi tego nie wybaczy . Kombinowałam, żyłam w dwóch światach, z długami , nieprzespanymi nocami, strachem przed każdym domofonem i listem 

W grudniu zaczęły się problemy w pracy i na koniec wypowiedzenie. Do tego problemy z ciśnieniem, 200/120 , lekarze, szpital był bez silny, dowiedziałam się że moja psychika wygrywa z farmacją. Postawiłam wszystko na jedną kartę i pomimo ogromnego strachu porozmawiałam z mężem tydzień temu. Był w szoku, zły, rozżalony, nie mógł uwierzyć że znów to zrobiłam. Myślałam, że to koniec. Po czym wieczorem zapłacił mi zaległe rachunki ,a rano wysłał smsa, że będzie trudno ale przejedziemy przez to razem. Moje ciśnienie wróciło do normy, śpię w nocy i widzę światełko w tunelu. Obiecałam mu, że nigdy przenigdy go nie oklamię. Jest czasem ciężko ale mam wsparcie w najbliżej osobie. Moja siostra też mi bardzo pomaga w tym trudnym czasie. Też zebrałam odwagę na rozmowę z nią.

Dzięki temu forum i cudownym ludziom stąd , powoli zaczynam wierzyć, że kiedyś będzie normalnie. 

Koniecznie porozmawiaj z kimś z rodziny, komu możesz zaufać. Zobaczysz jaki ogromny ciężar spadnie Ci z serca . Powodzenia ♥️

[opolka12]

8 godzin temu, M3223S napisał(a):

Porozmawiaj z bliskimi. Koniecznie. Ja ukrywałam przed mężem prawie półtora roku swoje kłopoty. Raz już miałam przygodę z chwilówki i strasznie się wkurzył jak mu wtedy powiedziałam. Ale za 3 dni było ok. Doszlam do wniosku że drugi raz mi tego nie wybaczy . Kombinowałam, żyłam w dwóch światach, z długami , nieprzespanymi nocami, strachem przed każdym domofonem i listem 

W grudniu zaczęły się problemy w pracy i na koniec wypowiedzenie. Do tego problemy z ciśnieniem, 200/120 , lekarze, szpital był bez silny, dowiedziałam się że moja psychika wygrywa z farmacją. Postawiłam wszystko na jedną kartę i pomimo ogromnego strachu porozmawiałam z mężem tydzień temu. Był w szoku, zły, rozżalony, nie mógł uwierzyć że znów to zrobiłam. Myślałam, że to koniec. Po czym wieczorem zapłacił mi zaległe rachunki ,a rano wysłał smsa, że będzie trudno ale przejedziemy przez to razem. Moje ciśnienie wróciło do normy, śpię w nocy i widzę światełko w tunelu. Obiecałam mu, że nigdy przenigdy go nie oklamię. Jest czasem ciężko ale mam wsparcie w najbliżej osobie. Moja siostra też mi bardzo pomaga w tym trudnym czasie. Też zebrałam odwagę na rozmowę z nią.

Dzięki temu forum i cudownym ludziom stąd , powoli zaczynam wierzyć, że kiedyś będzie normalnie. 

Koniecznie porozmawiaj z kimś z rodziny, komu możesz zaufać. Zobaczysz jaki ogromny ciężar spadnie Ci z serca . Powodzenia ♥️

W końcu to zrobię, po historiach tutaj widzę że ta opcja wyznania tego przed najbliższymi jednak pomaga człowiekowi. 

Mam nadzieję że i u mnie to się dobrze skończy ?

[M3223S]

23 minuty temu, opolka12 napisał(a):

W końcu to zrobię, po historiach tutaj widzę że ta opcja wyznania tego przed najbliższymi jednak pomaga człowiekowi. 

Mam nadzieję że i u mnie to się dobrze skończy ?

Pomaga, bardzo pomaga ? dasz radę, trzymam kciuki ♥️ jest ciężko, stres, strach ale potem ulga niesamowita . Powodzenia.

[Gość]

Dzień dobry! Tak - z uśmiechem na twarzy jestem w stanie napisać i powiedzieć dzień dobry pomimo sytuacji, która ciąży na moich barkach. Tradycyjne powiedzenie „naważyłeś sobie piwa, to teraz je wypij” ma u mnie 200% pokrycie. Chciałabym przedstawić Wam moją historię, nieco anonimowo, ale przecież liczy się tutaj sens i wskazanie drogi dla tych, którzy błądzą w swoich decyzjach lub zbłądzili i są tu ze mną. 

Obecnie mam prawie 26 lat, zadłużenie z którym walczę w wysokości bliskiej 251 000zł. Posiadam kilka błyskotek, prosty samochód, fajne ciuchy, ale beznadziejne wspomnienia… Otóż mieszkając długo na garnuszku rodziców, bo do 24 roku życia wyprowadziłem się ze swoją partnerką do większego miasta, gdy tylko dostałem w nim pracę. Zarobki nie były porywające jak na moje potrzeby i tutaj zaczynały się pierwsze pokusy skorzystania z pożyczek, ale nie! Najpierw wpadłem na pomysł limitu odnawialnego w koncie bankowym. 11500zł to całkiem niezła suma, więc pan baluje, a karta płaci. Internet dał mi niesamowite możliwości do tego, aby się w nim zgubić, a co za tym idzie zgubić się na swojej drodze dorosłości. Źródło limitu wyschło, wypłata po opłaceniu mieszkania jakaś taka chuda, więc skorzystam z tej chwilówki. Najpierw Provident na kwotę 800zł ze śmieszną ratą. Jednak po kolejnej wypłacie rata spłacona, opłaty zrobione, a wypłata nadal taka chuda zostawała, więc poszedłem po rozum do głowy gdzie? No oczywiście nie do dodatkowej pracy, chociaż miałem taką możliwość, ale po chwilówkę. Wysokie kwoty, ale jak to spłacę? Wracamy do czasów studenckich i grania w gry hazardowe. Tam wygram to spłacę… Dziś się z tego śmieję, bo: nie wygrałem, nie spłaciłem, a straciłem. Jednak przecież skoro jedna firma dała mi kasę to i druga zrobi to łatwo i wiecie co? Zrobiła. Tylko moja chęć posiadania sprawiła, że zamiast kwoty do spłaty dobrałem coś na nowy ciuch, bo wyglądać jakoś trzeba. Nie chcę rozpisywać, bo to oczywiste, że do pierwszego upadku było blisko, gdy chwilówka goniła chwilówkę, gdy przestali mi je dawać, gdy wydzwaniali windykatorzy, gdy przychodziły pisma straszące sądem. 

Znalazłem pomoc w innej strefie, mianowicie w firmach oddłużeniowych. Nawiązanie kontaktu, dokumenty, współpraca podpisana online, czysty BIK, oferta, podpisanie umowy pożyczki, spłacone i wio - czysta karta. Rata niecałe 1600zł przy 1600zł za czynsz i 3800zł wypłaty. Co poszło nie tak? Zamiast szukać drugiej pracy to poszukałem alkoholu na półce sklepowej i rat nie spłacałem. Czysty BIK to przepustka do kolejnej pożyczki, zatem poszło już lawinowo. Profi Credit, KredytOK, inne chwilówki. Blisko 100 tys. zł zadłużenia, zatem drugi upadek. Kolejna firma oddłużeniowa, kolejne zamieszanie w głowie, kolejne dokumenty, współpraca, umowa pożyczki u notariusza, spłacone zaległości, kredyt bankowy i szło naprawdę dobrze, aż do jesieni 2024 roku, kiedy to znów zasięgnąłem po kuszące łatwe oferty i pożyczki. Czy upadnę trzeci raz? Nie wiem. Narazie walczę, czekam, dźwigam. Zarobki mam o wiele większe niż wcześniej. Jednak codziennie się budzę z uśmiechem na twarzy, być może życie jako asceta bardziej mi będzie służyć. Było hulanie, zakłady, alkohol, hazard, wycieczki i inne atrakcje z różowych stron internetowych. Przepadłem, zgubiłem się, zbłądziłem. Po tej historii mam kilka wniosków dla tych, którzy są może na etapie przepaści i nerwowo się wykańczają: 

Walcz tym co masz, a jesteś człowiekiem i masz wartość jaką jest życie, a błędy które popełniłeś nie sprawiają, że stajesz się nikim. 

Nie wstydź się siebie przed lustrem, tylko pomimo tych ran, które nosisz na sobie uśmiechaj się. 

Zajmij się pożytecznymi rzeczami: odrzuć używki, jedzenie na mieście, towarzystwo, chęć posiadania. 

Przeczytaj wartościową książkę. 

Nie karm się historiami ludzi, którym biznesy założyli rodzice, a oni je prawie po prostu stracili. 

Mam nadzieję, że to tylko krótki wstęp do tego, co chcę przekazać i jednocześnie z tego miejsca zaznaczyć, że każdego miesiąca będę opisywał etap swojego wychodzenia z zadłużenia, tego co i jak robię. Jednocześnie, gdy znajdzie się osoba mogąca doradzić coś skutecznego, pożytecznego to proszę o wiadomość prywatną lub odpowiedź pod postem. Dzięki temu na „żywym organizmie” komuś te procesy w przyszłości pomogą. 

[lukaszb]

31 minut temu, EDek65 napisał(a):

Znalazłem pomoc w innej strefie, mianowicie w firmach oddłużeniowych.

Chyba zadłużeniowych?

[Gość]

Nazywanie rzeczy po imieniu jest trafne i owszem - pełna moja zgoda - te firmy generalnie pomagają, jeśli po tym czasie człowiek rzeczywiście chce poprawić swoją sytuację. W przeciwnym wypadku wszystko utonie. 
Nie demonizuję tego typu firm, ale pobieranie pewnych prowizji za prowadzenie sprawy oczywiście jest doliczone do kwoty kredytu i opłacone w pierwszej kolejności. Otwarcie zaznaczyć należy, że to tylko „gwarancja do bramy i się nie znamy”. Wszystko potem zależy od indywidualnego podejścia osoby. Niemniej jednak analizując wszystkie za i przeciw jednoznacznie stwierdzam, że można było to zrobić lepiej, mądrzej, taniej, dlatego tym razem chcę działać na własną rękę. 

[janekdlug]

1 godzinę temu, EDek65 napisał(a):

te firmy generalnie pomagają, jeśli po tym czasie człowiek rzeczywiście chce poprawić swoją sytuację.

Pomagają w czym?

 

Powiększenie długu nazywasz pomocą? Albo napisanie za ciebie emaila "proszę dajcie mu raty"? Nie wiem jak dla ciebie ale dla mnie pomoc to zrobienie z -1000 np. -800 a nie -1500... Oni po prostu naciągają przestraszonych ludzi na kredyt, na który dłużnik nie ma zdolności (nie stać go na to). 

 

Zresztą - sam widzisz jak ci "pomogli". 

[michal4321]

Takie firmy są jak dealer narkotykowy dla narkomana. Problem to trzeba rozwiązać w swojej głowie. Ja to przerabiałem też 3 razy i dopiero bardzo mocno po dupie musiałem dostać żeby się nauczyć, że nie potrzebuję wszystkiego co najnowsze i najlepsze. Pieniądze są od tego, żeby sobie czasem przyjemność robić, ale trzeba znać swoje miejsce. Nie ma znaczenia czy się zarabia minimalną czy 40 tys. na miesiąc. Ja bym powiedział że nawet bardziej trzeba uważać jak się zarabia 40 bo wtedy firmy pożyczkowe to są w stanie przyznawać ogromne kwoty.

 

Pomoc od Habzy przerabiałem, został mi z tego jedynie kredyt który spłacę za kilka lat. Tym razem ciężko wyszedłem z problemów i jestem innym człowiekiem, bardziej odpowiedzialnym.

Edytowane 24 Stycznia 2025 przez michal4321

[Mariusz43]

"Niemniej jednak analizując wszystkie za i przeciw jednoznacznie stwierdzam, że można było to zrobić lepiej, mądrzej, taniej, dlatego tym razem chcę działać na własną rękę. "

 

Składnia tego zdania sugeruje  i ilość twoich postów że dorabiasz w takich firmach:D

[karol985]

W dniu 15.01.2025 o 08:20, M3223S napisał(a):

Mój mąż przysłał mi rano sms-a , że będzie trudno ale jakoś sobie poradzimy z tym wszystkim....nie wierzę- jak po tym wszystkim można kochać taką zołzę jak ja... bardzo dziękuję wszystkim ,którzy namawiali mnie na rozmowę z mężem. Było warto ❤️

Ja tylko nadmienię, jako osoba, która została postawiona w sytuacji Twojego męża - my po prostu musimy mieć czas na dojście do siebie  mi zajęło to ponad dwa miesiące, żeby przetrawić sytuację, przeanalizować wszystko - od wydatków po relację. Czujemy się oszukani, bo przecież hej, jak to? My staramy się być totalnie szczerzy dla osoby którą kochamy, a nagle dostajemy taki dosłownie, strzał na pysk w postaci wiadomości o ogromnych długach... Tracimy plany, marzenia, zaufanie do ukochanej osoby i to są emocje cholernie trudne do strawienia. Ale jednak przychodzi moment opamiętania, że dużo lepiej i łatwiej jest działać razem, iść we wspólnym kierunku i pomóc tej osobie wyjść z tego bagna. Wsparcie zarówno emocjonalne jak i finansowe są mega ważne. Cieszę, że w Pani przypadku też się to tak skończyło i życzę dużo siły w walce z długami! Oby jak najszybciej udało się mieć "czystą kartę"  

[M3223S]

8 minut temu, karol985 napisał(a):

Ja tylko nadmienię, jako osoba, która została postawiona w sytuacji Twojego męża - my po prostu musimy mieć czas na dojście do siebie  mi zajęło to ponad dwa miesiące, żeby przetrawić sytuację, przeanalizować wszystko - od wydatków po relację. Czujemy się oszukani, bo przecież hej, jak to? My staramy się być totalnie szczerzy dla osoby którą kochamy, a nagle dostajemy taki dosłownie, strzał na pysk w postaci wiadomości o ogromnych długach... Tracimy plany, marzenia, zaufanie do ukochanej osoby i to są emocje cholernie trudne do strawienia. Ale jednak przychodzi moment opamiętania, że dużo lepiej i łatwiej jest działać razem, iść we wspólnym kierunku i pomóc tej osobie wyjść z tego bagna. Wsparcie zarówno emocjonalne jak i finansowe są mega ważne. Cieszę, że w Pani przypadku też się to tak skończyło i życzę dużo siły w walce z długami! Oby jak najszybciej udało się mieć "czystą kartę"  

Pięknie i szczerze napisane  wsparcie emocjonalne od ukochanej osoby jest bezcenne i bardzo za to dziękuję mojemu mężowi, ja naprawdę go podziwiam za to jak się zachował. Oczywiście finansowe również jest bardzo potrzebne. Wierzę, że jeszcze kiedyś będzie pięknie i uda nam się zrealizować nasze marzenia  pozdrawiam serdecznie

[did]

7 minut temu, M3223S napisał(a):

Pięknie i szczerze napisane  wsparcie emocjonalne od ukochanej osoby jest bezcenne i bardzo za to dziękuję mojemu mężowi, ja naprawdę go podziwiam za to jak się zachował. Oczywiście finansowe również jest bardzo potrzebne. Wierzę, że jeszcze kiedyś będzie pięknie i uda nam się zrealizować nasze marzenia  pozdrawiam serdecznie

A pamiętam,jak bałaś się powiedzieć mężowi,kurcze... Byłaś sparaliżowana

Miło czyta się takie historie ?

[M3223S]

16 minut temu, did napisał(a):

A pamiętam,jak bałaś się powiedzieć mężowi,kurcze... Byłaś sparaliżowana

Miło czyta się takie historie ?

Oj tak, byłam gotowa skoczyć z mostu niż z nim porozmawiać , paniczny , paraliżujący strach  ale postawiłam wszystko na jedną kartę, dzięki Wam ❤️ oczywiście,  i to była najlepsza decyzja jaką mogłam podjąć. 

Edytowane 30 Stycznia 2025 przez M3223S

[KlimaT]

Fajnie się Was czyta. Wasze słowa otuchy trafiają i do mnie.

 

Ja chyba nawet na forum nigdy prawdy nie napisalam ile mam długów, sama przed sobą się okłamywałam. Cały czas sobie wmawiałam, że jest tego mniej i od 5 lat, każdego roku mówię sobie, że w tym roku to zamknę.  Może ten rok będzie właśnie tym, w którym mówię prawdę.

 

Nie mam żadnej sprawy w sądzie, było tego tyle, w epu to ponad 10, że cały czas się zastanawiam czy czegoś nie przegapiłam, czy gdzieś nie został wydany nakaz, a o tym nie wiem... 

 

[Abrakadabra2]

Godzinę temu, KlimaT napisał(a):

Fajnie się Was czyta. Wasze słowa otuchy trafiają i do mnie.

 

Ja chyba nawet na forum nigdy prawdy nie napisalam ile mam długów, sama przed sobą się okłamywałam. Cały czas sobie wmawiałam, że jest tego mniej i od 5 lat, każdego roku mówię sobie, że w tym roku to zamknę.  Może ten rok będzie właśnie tym, w którym mówię prawdę.

 

Nie mam żadnej sprawy w sądzie, było tego tyle, w epu to ponad 10, że cały czas się zastanawiam czy czegoś nie przegapiłam, czy gdzieś nie został wydany nakaz, a o tym nie wiem... 

 

Ja wierzycieli 25 - spraw w epu nie zliczę w rejonie też- Excel i notatki a w niczym się nie pogubisz. 

[Celestyna]

Dzien dobry.  Ja nie mam żadnego wsparcia od rodziny. Nie staram się być silna. To co mi pomaga to mówienie sobie, że za pół roku od dziś będę w lepszej sytuacji. Mniej kredytu do spłacenia. Styczeń był bardzo ciężki dla mnie. W grudniu zarobiłam trochę więcej i odzyskałam lepszą energię. W styczniu wróciłam do palenia ze stresu. Mam przed sobą ultimo i na pewno zwrocę się do pana Łukasza. Oprocz tego 40 tys Mbank splacam. Skomplikowana sytuacja rodzinna. Zazdroszczę tym ktorzy mają wsparcie to jest budujące. Jestem pewna że wszystkie kłopoty się skończą. Nie pożyczam spłacam kredyty czekam na rejon z ultimo. Nie umiem płakać. Stres odczuwam wewnątrz. Staram się myśleć racjonalnie. Wiem jaka jest przyczyna tego że wylądowałam w długach. Nie obwiniam się o głupotę ale staram się siebie zrozumieć, podejść do siebie z wyrozumiałością jakiej nigdy nie doświadczyłam od nikogo. Wiele problemów bierze się z tego, że nikt we mnie nigdy nie wierzył, dorastałam w bardzo ciężkich warunkach, brak asertywności, udawanie że jest dobrze gdy jest źle. Kilkanascie razy proszenie o wsparcie emocjonalne a po drugiej stronie ściana. Mimo wszystko jestem z siebie dumna, podejmuję się w życiu ciężkich rzeczy, obecnie podnoszę kwalifikacje ktore pozwolą mi zarabiać trzy razy więcej.  Moje problemy się skończą ale wiem, że w życiu mozna liczyć tylko na siebie.  Gdzie zaczynają się problemy finansowe tam kończy miłość i przyjaźń. Nagle robi się pusto i zostajesz sama. Jedno słowo że damy radę naprawdę wiele by znaczyło. Nie przedłużając wiem, że te kłopoty się skończą. To nie jest tak że będzie to trwało wieki. Nie uważam że to jest jakaś lekcja, po prostu takie sytuacje obnażają prawdziwą ludzką naturę. Nie jestem za nic wdzięczna, wiem jak mogłoby potoczyć się moje życie gdyby ktoś wczesniej pokazał mi jak stawiać granice i to że potrafię w życiu coś osiągnąć. Na pewno jest mi lżej dzięki forum i wiem że kancelaria pana Łukasza stanie na wysokości zadania, mimo że może być różnie. Wiem że to wszystko minie,bo mam zasoby i perspektywy, jak to mowią jestem z osób które jak nie drzwiami to oknem, zawsze jest rozwiązanie, potrzeba tylko czasu i cierpliwości. Pozdrawiam wszystkich serdecznie. 

[Mariusz43]

Pamietajcie że dług to tylko papierki a nie wy.

Plan to podstawa, wiem są trudne sytuacje że mieszkanie można stracić itp.

No cóż - i mnie to spotkało ale zawsze można pokój wynająć i iść do przodu.