JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[krakauerka]

Jak humor dziewczyny? Ja miałam dobre kilka dni, a dzisiaj dół mariański ? 

 

Jutro siostra ma do mnie wpaść, zauważyłam, że jak tylko czeka mnie cokolwiek, co jest związane z domem rodzinnym od razu dostaję anxiety. Nie zrozumcie mnie źle, kocham moją siostrę, ale zawsze dostaje od niej garść informacji o tym, jak to rodzice płaczą nad moją nieporadnością życiową ? 

[Mazek]

20 minut temu, krakauerka napisał:

Jak humor dziewczyny? Ja miałam dobre kilka dni, a dzisiaj dół mariański ? 

 

Jutro siostra ma do mnie wpaść, zauważyłam, że jak tylko czeka mnie cokolwiek, co jest związane z domem rodzinnym od razu dostaję anxiety. Nie zrozumcie mnie źle, kocham moją siostrę, ale zawsze dostaje od niej garść informacji o tym, jak to rodzice płaczą nad moją nieporadnością życiową ? 

Świetnie Cię rozumiem, ja jestem najmłodsza i też muszę nasłuchać w swoim życiu ile to ja cierpienia i zmartwien dodałam...

Ja dzisiaj też mam gorszy nastrój - te grudniowe, coraz krótsze dni są beznadziejne.

[zadluzona89]

Ja mam brata - choleryka strasznego. Takiego, który zawsze ciułał, oszczędzał, zbierał. Ogólnie nigdzie nie chodzi, nie bywa, mało zwiedził. Też ma mnie za niedorajdę życiową, chociaż teoretycznie osiągnęłam więcej od niego.

 

Nie mam z nim żadnej porządnej relacji, żadnej więzi. Widujemy się raz na 3 miesiące na parę h i tyle

 

 

[Natusiakac21]

Godzinę temu, krakauerka napisał:

Jak humor dziewczyny? Ja miałam dobre kilka dni, a dzisiaj dół mariański ? 

 

Jutro siostra ma do mnie wpaść, zauważyłam, że jak tylko czeka mnie cokolwiek, co jest związane z domem rodzinnym od razu dostaję anxiety. Nie zrozumcie mnie źle, kocham moją siostrę, ale zawsze dostaje od niej garść informacji o tym, jak to rodzice płaczą nad moją nieporadnością życiową ? 

Ja kocham moją siostrę, ona wie o długach, wie o kłopotach jednak każdą wizytę/kontakt z nią później odchorowuje. Nie robi mi wyrzutów, ale tak jakoś przestałam się czuć komfortowo. Najgorzej chyba jak szwagier się przewinie w pobliżu, zaraz temat schodzi na kasę i takie "użalanie się" że ja to na nic nie mam. Ogólnie nie potrafię się odstresować. Tak jak pisałam, codziennie coś nowego z portalu sądów, przed samymi świętami sprawa w sądzie (prowadzi kancelaria Pana Łukasza) i dobija mnie to bo nie wiem co i jak dalej. 

Poza tym na szczęście już prawie weekend, więc będzie względny spokój 

[Mazek]

Ja też kocham moje siostry, ale przy nich zawsze czuje się gorsza i mniej zaradna... Mimo, że to ja odważyłam się niedawno zmienić pracę i pracuje dodatkowo weekendami, mam głowę pełną pomysłów i udało mi się wygrać bombonierkę RMF FM ?

[krakauerka]

Ja jestem najstarsza więc wyobraźcie sobie. TAKIE ROZCZAROWANIE. Mój brat w pracy tylko awansuje, właśnie kupił mieszkanie, też jest typem, który oszczędza każdy grosz ? Siostra jest w klasie maturalnej, także to jeszcze dzieciak, ona mi w dobrej wierze powtarza to co starzy lamentują, ale autentycznie nie mam siły tego słuchać. Zawsze jak przyjeżdża czuję się tak, jakby mnie ktoś rozjechał. 

 

Najgorsza jest strategia mojej matki. Za każdym razem podrzuca siostrze pieniądze dla mnie - stwówa, dwie - nie jest to jakiś majątek, ale obyłabym się bez. Po czym jeździ i lamentuje jak to ona się dla mnie nie poświęca ? 

[KlimaT]

Nas była piątka i mama nas sama wychowywała, pracowała na 3 etaty, ja w wieku 12 lat sprzątałam już administracje na osiedlu, całe gimnazjum pracowałam i tak to trwa. Ciągła praca najpierw by pomóc mamie, a teraz na długi. Nie stresuję się opinią rodzeństwa i rodziny bo można powiedzieć, że teraz wszyscy mamy luksus w porównaniu do tego co było.

 

4 godziny temu, krakauerka napisał:

Jak humor dziewczyny? Ja miałam dobre kilka dni, a dzisiaj dół mariański ? 

Jest dół ale w grudniu dorobię na szyciu... póki co 100zł ale zawsze to do przodu.

[krakauerka]

13 minut temu, KlimaT napisał:

Nas była piątka i mama nas sama wychowywała, pracowała na 3 etaty, ja w wieku 12 lat sprzątałam już administracje na osiedlu, całe gimnazjum pracowałam i tak to trwa. Ciągła praca najpierw by pomóc mamie, a teraz na długi. Nie stresuję się opinią rodzeństwa i rodziny bo można powiedzieć, że teraz wszyscy mamy luksus w porównaniu do tego co było.

Mój ojciec miał epizody alkoholowe, mama przez długi czas nie pracowała. Pamiętam momenty, kiedy gdyby nie babcia nie mielibyśmy co do garnka włożyć. Tym bardziej denerwują mnie te komentarze i hipokryzja. Była dużo starsza ode mnie, miała dzieci i była w sytuacji relatywnie o wiele gorszej. Tym bardziej nie rozumiem, dlaczego ocenia mnie w ten sposób... ? 

[KlimaT]

@krakauerka Może ma wyrzuty sumienia i je zagłusza dając te kase i mówiąc o poświęceniu wkoło?

[krakauerka]

1 minutę temu, KlimaT napisał:

@krakauerka Może ma wyrzuty sumienia i je zagłusza dając te kase i mówiąc o poświęceniu wkoło?

W sumie ma to sens ?  Niewiarygodne, ile kasy utopiłam w terapię, żeby nauczyć się nie przejmować tym, co myślą inni. Z rodzicami to jakoś nie działa ? 

[KlimaT]

30 minut temu, krakauerka napisał:

W sumie ma to sens ?  Niewiarygodne, ile kasy utopiłam w terapię, żeby nauczyć się nie przejmować tym, co myślą inni. Z rodzicami to jakoś nie działa ? 

To nie jest trudne. Albo wybaczyć im to wszystko, albo najpierw zrozumieć ich motywy, a później wybaczyć. Potrwa to może z miesiąc, ale człowiek lżejszy na duchu.

Trzeba sobie też uświadomić: czemu nie chcę wybaczyć- zrozumieć motywy, oraz: po co mi te negatywne emocje, co z nimi robię.

W końcu chowanie urazy do kogoś jest negatywne.

------------------------------- dodano 1 minutę później -------------------------------

A co do tego: co myślą inni to niska samoocena, kompleksy. Nic więcej, jak sama zaakceptujesz siebie i swoje słabości innych zdania nie będziesz szukać.

[krakauerka]

Ja nie szukam zdania innych i nie mnie ono nie interesuje  

Natomiast w kwestiach relacji z rodzicami to jest bardziej skomplikowane.

[BiałyM]

W dniu 1.12.2020 o 10:37, agula82 napisał:

To polecam Wam napisać do Pabi ze sprawę zglaszacie na policje. Nie wiem czy to pomoże, ale mozna spróbować. Jeśli było to przez allegro, możecie wytoczyć spór,-bynajmniej kiedyś coś takiego było.

Ja jak mialam zamówinie na zaproszenia komunijne, brałam 10% wartości, ale nie było to wymagane. Staram się ufać osobom które coś zamawiaja. 

Zamawialiśmy za pośrednictwem fb.
Pani jakby się zapadła pod ziemię.

-----------------------------------------------------------------------------------
Wiecie co jest najgorsze? Człowiek najlepsze lata swojego życia marnuje na to, aby się czegoś dorobić, albo coś spłacić.
Popełniamy w swoim życiu błędy za które płacimy latami... i nigdy nie zrozumie tego ten, który nigdy w życiu nie miał problemu z płatnością.

[LuckyLooser]

11 godzin temu, krakauerka napisał:

Ja jestem najstarsza więc wyobraźcie sobie. TAKIE ROZCZAROWANIE. Mój brat w pracy tylko awansuje, właśnie kupił mieszkanie, też jest typem, który oszczędza każdy grosz ? Siostra jest w klasie maturalnej, także to jeszcze dzieciak, ona mi w dobrej wierze powtarza to co starzy lamentują, ale autentycznie nie mam siły tego słuchać. Zawsze jak przyjeżdża czuję się tak, jakby mnie ktoś rozjechał. 

 

Najgorsza jest strategia mojej matki. Za każdym razem podrzuca siostrze pieniądze dla mnie - stwówa, dwie - nie jest to jakiś majątek, ale obyłabym się bez. Po czym jeździ i lamentuje jak to ona się dla mnie nie poświęca ? 

Mimo ze sie nie udzielam, to czytam akurat w tym watku kazdy wpis

 

Nie latwiej jest powiedziec siostrze, ze niekoniecznie chcesz akurat o tym rozmawiac? 

Ja wiem, ze kazdy jest co prawda inny, u mnie brat i rodzice wiedza o dlugach, ale wiedza tez, ze nie jest to temat ktory musi byc poruszony za kazdym dosłownie razem. 

Z mama rozmawiaj moze czasem sama co i jak z dlugami, jaki plan na kilka najblizszych miesiecy i jak wyglada sytuacja ogólnie, powinno pomoc. N o i powiedz ze nie chcesz od niej pieniedzy

[KlimaT]

7 godzin temu, krakauerka napisał:

Ja nie szukam zdania innych i nie mnie ono nie interesuje  

Natomiast w kwestiach relacji z rodzicami to jest bardziej skomplikowane.

Mi dużo dają afirmacje, medytacja i joga.

[mavvka]

Jak Was czytam, zwłaszcza niektóre z kobiet, to Wy chyba macie jaja ze stali. Podziwiam siłę, którą w sobie macie. Mnie dopadł COVID i nie umiem się pozbierać. Jestem już po, ale dalej walczę z okrutnym fizycznym zmęczeniem. Wszystkie moje plany finansowe legły w gruzach. Nie ogarnęłam wielu rzeczy, które mogłam (wszystkie zwroty, wyprzedaż rzeczy, wysłanie papierów do p. Łukasza etc) a wyrobienie premii w pracy odeszło w zapomnienie. Żyję niemalże w trybie praca - spanie/snucie się jak zombie a i to nie zawsze, bo zdarza mi się nie wyjść nawet do pracy.

 

[Natusiakac21]

18 minut temu, mavvka napisał:

Jak Was czytam, zwłaszcza niektóre z kobiet, to Wy chyba macie jaja ze stali. Podziwiam siłę, którą w sobie macie. Mnie dopadł COVID i nie umiem się pozbierać. Jestem już po, ale dalej walczę z okrutnym fizycznym zmęczeniem. Wszystkie moje plany finansowe legły w gruzach. Nie ogarnęłam wielu rzeczy, które mogłam (wszystkie zwroty, wyprzedaż rzeczy, wysłanie papierów do p. Łukasza etc) a wyrobienie premii w pracy odeszło w zapomnienie. Żyję niemalże w trybie praca - spanie/snucie się jak zombie a i to nie zawsze, bo zdarza mi się nie wyjść nawet do pracy.

 

Ja np. latami nauczyłam się oddzielać swoje prywatne problemy od pracy, jak mam iść do pracy, to wykonuje swoje obowiązki i nie myślę, ale jak tylko przekroczę próg domu to już jestem innym człowiekiem. Mnie też wszystko dobija, stresuję się tym co mnie czeka, wiem że będzie ciężko i jakoś nie umiem sobie wyobrazić jak to będzie wyglądało. 

 

[mavvka]

Ja się tego ciągle uczę, chociaż aktualna sytuacja to u mnie raczej typowe skutki korony. Tzn nie powiem, trzy tygodnie zamknięcia zupełnie samej w czterech ścianach zresetowały mi wszystkie systemy i to się może nakładać...

Ja po prostu zasypiam ze zmęczenia, dosłownie. Mam tyle szczęścia, że koledzy na mnie "donieśli", że niemal ciągle siedzę, ziewam i ledwo kontaktuję. Lekarz prowadzący uprzedzał, że tak się może zdarzyć. Szef wziął na rozmowę, przydzielił mi osobę do pomocy i mam przychodzić do pracy tylko w te dni i na tyle godzin, ile czuję się na siłach z gwarancją otrzymania pełnej pensji. Nie chcę nawet myśleć co by było, gdybym pracowała gdzie indziej...

[krakauerka]

5 godzin temu, mavvka napisał:

Ja się tego ciągle uczę, chociaż aktualna sytuacja to u mnie raczej typowe skutki korony. Tzn nie powiem, trzy tygodnie zamknięcia zupełnie samej w czterech ścianach zresetowały mi wszystkie systemy i to się może nakładać...

Ja po prostu zasypiam ze zmęczenia, dosłownie. Mam tyle szczęścia, że koledzy na mnie "donieśli", że niemal ciągle siedzę, ziewam i ledwo kontaktuję. Lekarz prowadzący uprzedzał, że tak się może zdarzyć. Szef wziął na rozmowę, przydzielił mi osobę do pomocy i mam przychodzić do pracy tylko w te dni i na tyle godzin, ile czuję się na siłach z gwarancją otrzymania pełnej pensji. Nie chcę nawet myśleć co by było, gdybym pracowała gdzie indziej...

Od maja do sierpnia pracowałam tyle, że dorobiłam się zapalenia jelit na tle stresowym, wypadły mi prawie wszystkie włosy. Spłaciłam połowę długów, ale to były trzy najgorsze miesiące mojego życia ? Teraz już staram się podchodzić do tego bardziej realistycznie i zgodnie ze swoimi możliwościami ?

 

Covida nie miałam, ale mam depresję, to co opisujesz to mój stan permanentny ?‍♀️

[kkk253]

Od jakiegoś czasu czytam, to forum i naprawdę jestem pod wrażeniem, że tak sobie dobrze z tym wszystkim radzicie, bardzo was wszystkich podziwiam, ja z natury jestem otwarta osoba i ludzie w moim otoczeniu nie widzą po mnie, że mam tak ogromne problemy finansowe, mam ogromne długi i wczoraj napisałam maila do Pana Łukasza z prośbą o pomoc, bo nie wiem jak z tym wszystkim sobie radzic:( jeszcze nie odpisał i czekam. Rodzinie nic nie mowilam, bo wiem, że zostanę z linczowana i boję się, że się odwrócą ode mnie, jak ostatnio opowiedziałam swoim dwóm koleżankom o moich problemach, to dosłownie je wrylo w siedzenia, bo nic po mnie nie widać ja po prostu taka jestem duszę wszystko w sobie. Pracuje na dwa etaty i jestem w trakcie szukania pracy na trzeci etat, ale mega ciężko jest coś znalezdz, nie wiem sama co to będzie, ale staram się myśleć pozytywnie i działać w taki sposób jak radzicie, czyli spłacać wszystko w swoim tempie z tym, że z millenium będę miała problem i tego najbardziej się boję. Oczywiście windykacja wydzwania non stop, ale wszystkie numery dodaje do czarnej listy, bo już nie mam siły do nich. To jest dramat dla mnie jakiś, a najgorsze jest to, że kolejne lata takie będę miala.

 

 

 

Edytowane 5 Grudnia 2020 przez kkk253

[krakauerka]

1 godzinę temu, kkk253 napisał:

Od jakiegoś czasu czytam, to forum i naprawdę jestem pod wrażeniem, że tak sobie dobrze z tym wszystkim radzicie

Ja bym nie powiedziała, że sobie dobrze radzę, to już chyba kwestia przyzwyczajenia do dramatu ?

[kkk253]

3 minuty temu, krakauerka napisał:

Ja bym nie powiedziała, że sobie dobrze radzę, to już chyba kwestia przyzwyczajenia do dramatu ?

Chyba też powoli powinnam się do tego przyzwyczajać, chociaż jestem na początku tego koszmaru, ale sama nie wiem jak sobie z tym wszystkim poradzić.:(

[mavvka]

2 godziny temu, krakauerka napisał:

Od maja do sierpnia pracowałam tyle, że dorobiłam się zapalenia jelit na tle stresowym, wypadły mi prawie wszystkie włosy. Spłaciłam połowę długów, ale to były trzy najgorsze miesiące mojego życia ? Teraz już staram się podchodzić do tego bardziej realistycznie i zgodnie ze swoimi możliwościami ?

 

Covida nie miałam, ale mam depresję, to co opisujesz to mój stan permanentny ?‍♀️

No dokładnie tak mi się to skojarzyło, dlatego miałam takie "WTF, jak?!"  Ja się totalnie kompletnie nie mogę ogarnąć, nie tylko w kwestii pracy i finansów, ale życia ogółem. Dlatego szacunek! Ale powoli widzę światełko w tunelu, mój czas zdatności do użycia na dobę wzrasta.

 

2 godziny temu, kkk253 napisał:

Od jakiegoś czasu czytam, to forum i naprawdę jestem pod wrażeniem, że tak sobie dobrze z tym wszystkim radzicie, bardzo was wszystkich podziwiam, ja z natury jestem otwarta osoba i ludzie w moim otoczeniu nie widzą po mnie, że mam tak ogromne problemy finansowe, mam ogromne długi i wczoraj napisałam maila do Pana Łukasza z prośbą o pomoc, bo nie wiem jak z tym wszystkim sobie radzic:( jeszcze nie odpisał i czekam. Rodzinie nic nie mowilam, bo wiem, że zostanę z linczowana i boję się, że się odwrócą ode mnie, jak ostatnio opowiedziałam swoim dwóm koleżankom o moich problemach, to dosłownie je wrylo w siedzenia, bo nic po mnie nie widać ja po prostu taka jestem duszę wszystko w sobie. Pracuje na dwa etaty i jestem w trakcie szukania pracy na trzeci etat, ale mega ciężko jest coś znalezdz, nie wiem sama co to będzie, ale staram się myśleć pozytywnie i działać w taki sposób jak radzicie, czyli spłacać wszystko w swoim tempie z tym, że z millenium będę miała problem i tego najbardziej się boję. Oczywiście windykacja wydzwania non stop, ale wszystkie numery dodaje do czarnej listy, bo już nie mam siły do nich. To jest dramat dla mnie jakiś, a najgorsze jest to, że kolejne lata takie będę miala.

Długi mam przeogromne, bo ostatnia jazda bez trzymanki nie była pierwszą. Kilka lat głupoty to koszt, za który kupiłabym jakieś małe mieszkanie. Poszłam drogą, za którą dostałam na forum baty (konsolidacja bankowa). Czas pokaże czy to dobra decyzja, ale na chwilę obecną cieszę się, że nie muszę się dobijać psychicznie windykacjami, sądami etc. Bo u mnie problemów jest więcej niż finanse, to tylko jeden z objawów. Na szczęście dorosłam do tego by sięgnąć po fachową pomoc i zapisałam się do psychiatry. 

Ja staram się myśleć o tym, że czeka mnie kilkadziesiąt lat życia. Długi to najbliższe lata. Mogłabym się tłumaczyć różnymi sytuacjami, ale prawda jest taka, że od dziecka beznadziejnie zarządzałam finansami i to mnie przede wszystkim zaprowadziło tu gdzie jestem. Co prawda torebki za kilka tysięcy to nie moja bajka, ale nauczyłam się już jak wielu rzeczy nie potrzebuję. Że na jedzenie można wydać 3 razy mniej i nie jechać na słynnych vifonach. Może dzięki temu za 20 lat będę miała oszczędności zamiast żyć od wypłaty do wypłaty jak to "miałam w naturze" 

 

[myszo2]

1 minutę temu, mavvka napisał:

No dokładnie tak mi się to skojarzyło, dlatego miałam takie "WTF, jak?!"  Ja się totalnie kompletnie nie mogę ogarnąć, nie tylko w kwestii pracy i finansów, ale życia ogółem. Dlatego szacunek! Ale powoli widzę światełko w tunelu, mój czas zdatności do użycia na dobę wzrasta.

 

Długi mam przeogromne, bo ostatnia jazda bez trzymanki nie była pierwszą. Kilka lat głupoty to koszt, za który kupiłabym jakieś małe mieszkanie. Poszłam drogą, za którą dostałam na forum baty (konsolidacja bankowa). Czas pokaże czy to dobra decyzja, ale na chwilę obecną cieszę się, że nie muszę się dobijać psychicznie windykacjami, sądami etc. Bo u mnie problemów jest więcej niż finanse, to tylko jeden z objawów. Na szczęście dorosłam do tego by sięgnąć po fachową pomoc i zapisałam się do psychiatry. 

Ja staram się myśleć o tym, że czeka mnie kilkadziesiąt lat życia. Długi to najbliższe lata. Mogłabym się tłumaczyć różnymi sytuacjami, ale prawda jest taka, że od dziecka beznadziejnie zarządzałam finansami i to mnie przede wszystkim zaprowadziło tu gdzie jestem. Co prawda torebki za kilka tysięcy to nie moja bajka, ale nauczyłam się już jak wielu rzeczy nie potrzebuję. Że na jedzenie można wydać 3 razy mniej i nie jechać na słynnych vifonach. Może dzięki temu za 20 lat będę miała oszczędności zamiast żyć od wypłaty do wypłaty jak to "miałam w naturze" 

 

Ja zacząłem mniej wydawać na jedzenie odkąd wykupiłem sobie plan dietetyczny. Nie jakiś cudowny keto czy inne cuda. Problem jest tylko taki że jest na tyle dobrze ułożona dieta że nie mogę już patrzeć na jedzenie bo ciągle się na niej je ?

[krakauerka]

39 minut temu, mavvka napisał:

prawda jest taka, że od dziecka beznadziejnie zarządzałam finansami i to mnie przede wszystkim zaprowadziło tu gdzie jestem.  

 

Mhm, tak, to jest, myślę problem sporej części z nas. Ja w dzieciństwie w ogóle nie miałam żadnych pieniędzy. Niczego. Nie dostawałam kieszonkowego, nie dostawałam pieniędzy "na okazje" nie miałam żadnych swoich finansów, moja matka uważała, że "dwa złote na śniadanie do szkoły" (przy czym to było naprawdę dwa złote, ja nie generalizuję) powinno wystarczyć i jak bym chciała to bym sobie z tego coś odłożyła. Byłam tym dzieciakiem, który nigdy nie miał pieniędzy na kino, nigdy nie składał się na prezenty, nie mógł sobie spontanicznie iść gdziekolwiek. Nie wynikało to z biedy, w żadnym wypadku, po prostu moja matka miała taki styl ?  Dlatego potem wszystkie stypendia, wypłaty rozpieprzałam na rzeczy, które nie były mi potrzebne, ale patologicznie tkwiło we mnie przekonanie, że mam pieniądze w tym momencie i nie będę miała nigdy więcej, więc trzeb KORZYSTAĆ, DOPÓKI NIE ZNIKNIE. 

 

To się musiało skończyć w ten sposób, musiałam dojść do ściany. Brutalnie, ale jednak dostałam za swoje.