JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[krakauerka]

Teraz, Mazek napisał:

Czyli jesteśmy w podobnym wieku ? ja teraz zużywam swoje zapasy kosmetyków, ubrań w zasadzie nie kupuje.. sprzedaję to co można i co wiem że mi się nie przyda. Gotuję tak jak Ty - samodzielnie, a do pracy kanapka, owoc i jest taniej niż danie na wynos.

Mam kilka spraw w Epu, rejon na razie milczy..

U mnie podobnie, ale z tego co widzę, jesteśmy na podobnym etapie. Ja przestałam refinansować na przełomie kwietnia i maja ?  Dzięki dodatkowej pracy, oszczędnościom i sprzedawaniu zbędnych gratów spłaciłam największe pożyczki. Przede mną jeszcze około 15 k.  

[Gambler]

1 godzinę temu, krakauerka napisał:

Jedną z najważniejszych lekcji, jaką dostałam od chwilówek i pandemii było nauczenie się gospodarowania pieniędzmi. Całe życie zakupoholizmu, rozpieprzania wszystkiego, co zarobiłam, kupowania zbędnych rzeczy... Wszystko wyprzedałam, spłacając największe chwilówki. Gdybym inwestowała i odkładała w momencie, kiedy miałam hajsu po uszy, byłabym dzisiaj w innym miejscu. Ale nie, tylko więcej, więcej, wszystkiego więcej, nie zamykały się drzwi za kurierem... ?  I gdzie mnie to zaprowadziło? 

 

I co? Nie biegam do paczkomatu. Zużywam kosmetyki, zanim kupię nowe. Sama gotuję, nie zamawiam na wynos. To są niby małe rzeczy, ale pomagają uporządkować głowę. Jeszcze kiedyś będzie lepiej, ale to wszystko musiało się zdarzyć, żebym w wieku prawie 30 lat w końcu dorosła ? 

------------------------------- dodano 1 minutę później -------------------------------

 

 

 

U mnie na razie EPU, ale to, co mi zostało sypie się jak grzyby po deszczu ?  

------------------------------- dodano 6 minut później -------------------------------

 

 

Ktoś tu wspomniał o tym, żeby powiedzieć rodzinie, że pomocą etc. 

 

 

Może moje zdanie jest kontrowersyjne, ale to jest chyba najgorsza rzecz jaką można zrobić tuż po dalszym zadłużaniu się. Wiecie, teoretycznie moi rodzice mogliby zlikwidować jaką lokatę i zapłacić moje długi. Tylko że to są MOJE długi. Moje zobowiązania. Ja je zrbiłam, nie oni. Dlaczego mieliby poświęcać na to oszczędności, na które pracowali przez lata? 

Jeżeli będę całkowicie pod ścianą to pewnie mi pomogą, ale czasy są ciężkie dla wszystkich i jak się spie*rzyło, to trzeba w pierwszej kolejności samemu pracować na swoje zaległości ?  Zobaczyłabym jakieś badania na ten, temat, ale bardzo widać prawidłowość, że jeżeli długi są spłacane przez kogoś z zewnątrz, to dana osoba prędzej czy później tu wróci w identycznej sytuacji. Dopóki się nie zapieprza na własne błędy, to będzie się je powtarzać w nieskończoność. 

Tu nie chodzi o to żeby uzyskać pomoc od rodziny, chodzi o spokój przede wszystkim  jeśli rodzina nie wie o długach to robi się wszystko żeby się nie dowiedzieli - wypatrywanie listonosza, ukradkiem odbieranie poczty itp, a to jest dodatkowy, niepotrzebny stres. Jak już ktoś z siebie wyrzuci cały problem, nawet jak nie dostanie żadnego wsparcia na początku (bo nie jest to łatwa sytuacja do zaakceptowania dla rodziny) to ulga jaką się czuje jest bezcenna

[krakauerka]

26 minut temu, Gambler napisał:

Tu nie chodzi o to żeby uzyskać pomoc od rodziny, chodzi o spokój przede wszystkim  jeśli rodzina nie wie o długach to robi się wszystko żeby się nie dowiedzieli - wypatrywanie listonosza, ukradkiem odbieranie poczty itp, a to jest dodatkowy, niepotrzebny stres. Jak już ktoś z siebie wyrzuci cały problem, nawet jak nie dostanie żadnego wsparcia na początku (bo nie jest to łatwa sytuacja do zaakceptowania dla rodziny) to ulga jaką się czuje jest bezcenna

Ale ja się nie odnoszę do tego, tylko do stwierdzenia, że rodzina pokrzyczy, pokrzyczy a potem pomoże fiansowo ? 

[korzenny]

Godzinę temu, Gambler napisał:

Tu nie chodzi o to żeby uzyskać pomoc od rodziny, chodzi o spokój przede wszystkim  jeśli rodzina nie wie o długach to robi się wszystko żeby się nie dowiedzieli - wypatrywanie listonosza, ukradkiem odbieranie poczty itp, a to jest dodatkowy, niepotrzebny stres. Jak już ktoś z siebie wyrzuci cały problem, nawet jak nie dostanie żadnego wsparcia na początku (bo nie jest to łatwa sytuacja do zaakceptowania dla rodziny) to ulga jaką się czuje jest bezcenna

100% podpisuję się, chodzi o spokój w głowie, wtedy spokojnie można działać, a nie skupiać się na wątkach pobocznych 

[KlimaT]

Mój się dowiedział, przypadkiem.

Zaczął się śmiać ze mnie (pozytywnie). Nie liczę na pomoc, ale super, że się nie muszę z tym kryć i obeszło się bez krytyki.

[krakauerka]

Cieszę się

Klepnęli nakaz za Miloan w tydzień, ale żeby ogarnąć kwestię mojego sprzeciwu i umorzyć sprawę to czekam już trzy tygodnie ? 

[lukaszb]

4 minuty temu, KlimaT napisał:

Mój się dowiedział, przypadkiem.

Zaczął się śmiać ze mnie (pozytywnie). Nie liczę na pomoc, ale super, że się nie muszę z tym kryć i obeszło się bez krytyki.

No i widzisz, a tyle było strachu. Uwierz mi, że co do głowy to nie jedna i będzie Ci dużo łatwiej, zwłaszcza psychicznie.

[agula82]

22 godziny temu, krakauerka napisał:

Ale ja się nie odnoszę do tego, tylko do stwierdzenia, że rodzina pokrzyczy, pokrzyczy a potem pomoże fiansowo ? 

Wszystko zależy od rodziny. Nie każdemu za głupote ktoś ot tak da kase. Druga sprawa, czy nawet jeśli się dostanie, to ta kasa za jakis czas nie okaże się sporem rodzinnym. 

Ja mam taka rodzine że nawet zlotówki by mi nie dali gdybym na jedzenie nie miała. Każdy sam sobie. Może z pomocą kancelarii jakoś to się ogarnie☺

------------------------------- dodano 3 minuty później -------------------------------

42 minuty temu, KlimaT napisał:

Mój się dowiedział, przypadkiem.

Zaczął się śmiać ze mnie (pozytywnie)

I dobrze że wie. Latwiej dla Ciebie. Ja też sie balam powiedzieć ile mam. Owszem pierwsze dni były tragiczne, bo gdzie mój rozum sie podział w chwilach brania tego dziadostwa, ale jak zaczęły przychodzić tony listów, było dużo łatwiej. Nie musiałam uciekać przed każdyn dzwonkiem do drzwi i mówić wszystkim, cicho siedzcie, nie ma nas w domu?. Jakoś trzeba dalej funkcjonować?

[Mazek]

2 minuty temu, agula82 napisał:

Wszystko zależy od rodziny. Nie każdemu za głupote ktoś ot tak da kase. Druga sprawa, czy nawet jeśli się dostanie, to ta kasa za jakis czas nie okaże się sporem rodzinnym. 

Ja mam taka rodzine że nawet zlotówki by mi nie dali gdybym na jedzenie nie miała. Każdy sam sobie. Może z pomocą kancelarii jakoś to się ogarnie☺

Otóż to. Ja oprócz Męża nie mam na kogo liczyć i nawet nie chce - nasłuchać się potem ile to się komuś zawdzięcza to ja dziękuję... Mam nadzieję, że damy radę wszyscy jak tu jesteśmy. 

[krakauerka]

1 minutę temu, Mazek napisał:

Otóż to. Ja oprócz Męża nie mam na kogo liczyć i nawet nie chce - nasłuchać się potem ile to się komuś zawdzięcza to ja dziękuję... Mam nadzieję, że damy radę wszyscy jak tu jesteśmy. 

Mój chłopak ma podobnie ?  Ma mieszkanie po dziadkach i nawet pomimo tego, że jego rodzice nie mieli z tym nic wspólnego, zachowują się tak, jakbyśmy mieli bić im za to pokłony do końca życia. 

[lukaszb]

11 minut temu, krakauerka napisał:

Mój chłopak ma podobnie ?  Ma mieszkanie po dziadkach i nawet pomimo tego, że jego rodzice nie mieli z tym nic wspólnego, zachowują się tak, jakbyśmy mieli bić im za to pokłony do końca życia. 

To taka mentalność z poprzedniego systemu. „Tylko nie mów nikomu” bo brudy pierze się we własnych czterech ścian. Wszyscy ogólnie mają podobnie, ale udają, że mają inaczej, że są lepsi. Dla mnie to dramat.

[krakauerka]

7 godzin temu, lukaszb napisał:

To taka mentalność z poprzedniego systemu. „Tylko nie mów nikomu” bo brudy pierze się we własnych czterech ścian. Wszyscy ogólnie mają podobnie, ale udają, że mają inaczej, że są lepsi. Dla mnie to dramat.

Jak zaczęłam mówić głośno o moich długach (mam taki charakter, że lubię normalizować różne kwestie), to nagle się okazało, że kuzyn w sądach walczy z chwilówkami, że taka ciotka ma komornika, inny wujek się buja z bankiem od lat ?  Ale tak to wszystko cacy, wszyscy sobie świetnie radzą. 

 

Miałam nawet dzisiaj taką refleksję - ciekawe z iloma znajomymi/rodziną mijamy się na tym forum nawet o tym nie wiedząc ?

[Dana61]

W dniu 23.11.2020 o 18:12, krakauerka napisał:

Jedną z najważniejszych lekcji, jaką dostałam od chwilówek i pandemii było nauczenie się gospodarowania pieniędzmi. Całe życie zakupoholizmu, rozpieprzania wszystkiego, co zarobiłam, kupowania zbędnych rzeczy... Wszystko wyprzedałam, spłacając największe chwilówki. Gdybym inwestowała i odkładała w momencie, kiedy miałam hajsu po uszy, byłabym dzisiaj w innym miejscu. Ale nie, tylko więcej, więcej, wszystkiego więcej, nie zamykały się drzwi za kurierem... ?  I gdzie mnie to zaprowadziło? 

 

I co? Nie biegam do paczkomatu. Zużywam kosmetyki, zanim kupię nowe. Sama gotuję, nie zamawiam na wynos. To są niby małe rzeczy, ale pomagają uporządkować głowę. Jeszcze kiedyś będzie lepiej, ale to wszystko musiało się zdarzyć, żebym w wieku prawie 30 lat w końcu dorosła ? 

 

 

Jakbym siebie cytowała. Teraz już wiem, że nawet w dużym niedostatku nigdy, przenigdy nie należy zaciągać pożyczek - zwłaszcza w instytucjach pozabankowych.  Trzymajcie się ?

[krakauerka]

Już bym wolala chodzić w worku pokutnym i jeść Vifona do końca życia ?

[lukaszb]

12 minut temu, krakauerka napisał:

jeść Vifona do końca życia ?

Nie przesadzajmy, dobry Vifon nie jest zły

[Dana61]

11 minut temu, krakauerka napisał:

Już bym wolala chodzić w worku pokutnym i jeść Vifona do końca życia ?

Dokładnie. Gdyby dzisiaj ktoś zapytał mnie co bym wolała;  pożyczkę w - dajmy na to - Providencie (na bardzo, ale to bardzo "atrakcyjnych" warunkach oczywiście), czy postać nago na 30-stopniowym mrozie, to z całą pewnością i wielką radością wybrałabym drugą opcję. Ale póki co, idę lepić pierożki. ?

[Mazek]

Godzinę temu, krakauerka napisał:

Już bym wolala chodzić w worku pokutnym i jeść Vifona do końca życia ?
 

Można też jest tosty na śniadanie, obiad i kolację - jak się kupi duże opakowanie chlebka ? dobre na oszczędzanie też jest stworzenie salonu fryzjerskiego w swojej łazience ?

[korzenny]

Żeby psychicznie poradzić sobie z długami przekraczającymi nasze siły potrzeba:

 

1.)    pokory,

2.)    refleksji nad własnym nierozsądnym postępowaniem,

3.)    planu działania,

4.)    zaplanowanego budżetu (np. na 12 najbliższych miesięcy),

5.)     konsekwencji w działaniu (spójne działanie),

6.)    czasu.

 

Absolutnym ABC wyjścia z długów jest dobrze zaplanowany budżet na okres jednego miesiąca (w szczegółach!) i takiego mniej więcej w dłuższym okresie (trzeba wiedzieć ilu Vifonów potrzebujemy, by przeżyć do następnej wypłaty).  

 

Jeśli nieprawidłowo zaplanujemy budżet to:

1.)    umrzemy,

2.)    albo (co gorsze) znowu powiększymy dług (a to jest sprzeczne z punktem 5).

 

Pomaga w tym okresie:

1)      wygadanie się zaufanej osobie  (posiadanie przyjaciela, ew. zamienniki:  psa/kota),

2)      twarda d* ( to przychodzi z czasem ),

3)      pogodne usposobienie .

 

Podsumowując, nawet nie myślcie, że poradzicie sobie z długiem i psychiką jeśli nie zrobicie dobrego planu, a zacząć należy od policzenia „ilu Vifonów potrzebuję (?) i zapewnienia sobie (i kotu) ciepłego kąta”

 

Spójne działanie!

[Gość]

U mnie niestety 3 lata temu zawalił się cały świat choroba dopadła konkretnie. moja eks postanowiła wymienic na starszy model.... jakoś po tym wszystkim  doszedłem do siebie, i zaczeły się brania kerdytów..  w tej chwili jestem sam rodzina szkoda gadać, jedynie co mnie trzyma to że kiedyś ten los się odwróci

[krakauerka]

2 godziny temu, Marek0001 napisał:

U mnie niestety 3 lata temu zawalił się cały świat choroba dopadła konkretnie. moja eks postanowiła wymienic na starszy model.... jakoś po tym wszystkim  doszedłem do siebie, i zaczeły się brania kerdytów..  w tej chwili jestem sam rodzina szkoda gadać, jedynie co mnie trzyma to że kiedyś ten los się odwróci

IMHO chwilówkowanie (zakładając oczywiście, że nie bierzesz kredytów na umierające na raka dziecko, czy coś takiego) to jest zawsze trochę odreagowanie jakichś kryzysów wewnętrznych. Niewiele się to różni od innych uzależnień. Jak ja patrzę na siebie sprzed roku (bo mniej więcej rok temu zaczęłam tę wątpliwa przygodę) to naprawdę nie mogę zrozumieć co ja sobie myślałam. Tak jakby ktoś wziął mój mózg, wyjął i wyłączył ? 

 

 

8 godzin temu, lukaszb napisał:

Nie przesadzajmy, dobry Vifon nie jest zły

Teraz mam ochotę na Vifona, a sklep zamknęli przed sekundą xD

[lukaszb]

1 minutę temu, krakauerka napisał:

Teraz mam ochotę na Vifona, a sklep zamknęli przed sekundą xD

Osobiście lubię jeszcze kaszki na mleku Nestle, no i te Vifony. 

[Mazek]

7 minut temu, lukaszb napisał:

Osobiście lubię jeszcze kaszki na mleku Nestle, no i te Vifony. 

I jeszcze pomidorowa amino zabielana śmietaną ?

[lukaszb]

2 minuty temu, Mazek napisał:

I jeszcze pomidorowa amino zabielana śmietaną ?

Tego rarytasa to nie znam ? 

[agula82]

18 godzin temu, krakauerka napisał:

Ale tak to wszystko cacy, wszyscy sobie świetnie radzą.

Jak dostałam pierwsze powiadomienie, że wystawiają mnie na giełdę długów panikowałam. Dzięki forum się uspokoiłam, i wiedziałam że gdybym sama tam nie trafiła, nawet bym o niej nie wiedziała. Ha przejrzałam nawet, kto z okolicy na niej też jest. Nie tylko ja tam wylądowałam, wiele osób mi znanych już wcześniej tam się pojawiło. 

Pewnie, że w mieście łatwiej niż w jakiejś małej miejscowości, gdzie wszyscy się znają. Cóź maja najwyżej o czym gadać, jeśli listonosze" chlapią dziobem na lewo i prawo"

[korzenny]

a) tanio,

b) dużo

c) szybko

d) łatwo

e) pożywnie (syto) 

...

 

polecam creme de la creme czasu kryzysu

 

czyli: 

 

makaron do rosołu (jeszcze niedawno 1,10 zł za paczkę) posypany łyżką cukru (ew. exclusive - szczyptą cynamonu) 

 

 mniam!