JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Nat33]

Całość na papierku

 

------------------------------- dodano 1 minutę później -------------------------------

Zostaje mi ok 450zl -500zl zależy od miesiąca 

[wietrzyk]

18 godzin temu, Nat33 napisał:

Od trzech miesięcy mam komornika pracuje na umowę zlecenie zabiera mi połowę wynagrodzenia. Dopiero co się oswoilam z tym faktem to dzisiaj dostałam super prezent pod choinkę a mianowicie dwóch kolejnych komorników. Czytałam że to się nazywa zbieg egzekucji i że wszystko trafi do tego komornika co już mam. Martwię się że pieniądze z wynagrodzenia nie wystarcza na ich trzech. Obecnie pracuję na pół etatu  zarabiam ok 900zl. Mam problem z kręgosłupem ból okropny czeka mnie operacja. Obawiam się że zaczną przychodzić do domu. Czy ktoś z was był albo jest w podobnej sytuacji?? 

Nie chcę Ciebie martwić ale jak mnie pamięć nie myli z umowy zlecenia może komornik zabrać całość.A i to przysłowiowe minimum to też z tym róznie bywa.

[Nat33]

Tak wiem, napisałam w wyjaśnieniach że to jest mój jedyny dochód  i jestem już zatrudniona od 4 lat narazie komornik potraktował to  tak jak bym była zatrudniona na umowę opracę. 

 

[Gość]

Miałam podobną sytuację i jedynym rozwiązaniem było poszukanie dodatkowego zajęcia, nie ma innej rady. Jeśli masz problem z kręgosłupem to chociażby poszukaj pracy zdalnej aby zawsze wpadło kilka groszy więcej. 

A tak przy okazji coraz mniej Was tu pisze, więc mam nadzieję, że jest to spowodowane spłata długów. Życzę wszystkim Wesołych Świąt i chwili oddechu chociaż podczas tych dni

[wietrzyk]

W dniu 22.12.2019 o 11:10, Yagna napisał:

Miałam podobną sytuację i jedynym rozwiązaniem było poszukanie dodatkowego zajęcia, nie ma innej rady. Jeśli masz problem z kręgosłupem to chociażby poszukaj pracy zdalnej aby zawsze wpadło kilka groszy więcej. 

A tak przy okazji coraz mniej Was tu pisze, więc mam nadzieję, że jest to spowodowane spłata długów. Życzę wszystkim Wesołych Świąt i chwili oddechu chociaż podczas tych dni

Tez Wam życzę Wesołych Świąt i sił do dalszej walki.Bo to nie  jest tak ,że nie chcemy płacic bo jesteśmy nieuczciwi. Wielu z nas zapłaciło wysokimi prowizjami,refinansowaniami czasami wieloktnie wiecej ponad ludzką miare.

------------------------------- dodano 1 minutę później -------------------------------

W dniu 21.12.2019 o 15:54, Nat33 napisał:

Tak wiem, napisałam w wyjaśnieniach że to jest mój jedyny dochód  i jestem już zatrudniona od 4 lat narazie komornik potraktował to  tak jak bym była zatrudniona na umowę opracę. 

 

No to trafił sie Tobie człowiek nie komornik bo jednak przepisy w tej materii są nieubłagane dla ludzi na zleceniach.

[Artur1_ut]

Ja niedość że mam ogromne długi to jeszcze od 1 stycznia straciłem pracę. W najbliższym czasie widoków na inną nie widzę więc mam coraz bardziej czarne myśli. 

[wietrzyk]

24 minuty temu, Artur1_ut napisał:

Ja niedość że mam ogromne długi to jeszcze od 1 stycznia straciłem pracę. W najbliższym czasie widoków na inną nie widzę więc mam coraz bardziej czarne myśli. 

To jeśli nie masz majątku pomyśl o tym Upadłość konsumencka – redukcja lub umorzenie zobowiązań osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej w przypadku zaistnienia niezawinionej niewypłacalności wprowadzona 31 marca 2009 roku do polskiego prawa upadłościowego i naprawczego.

------------------------------- dodano 0 minut później -------------------------------

Teraz od stycznia czy lutego podobno łatwiej .

[Krystian95]

52 minuty temu, wietrzyk napisał:

To jeśli nie masz majątku pomyśl o tym Upadłość konsumencka – redukcja lub umorzenie zobowiązań osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej w przypadku zaistnienia niezawinionej niewypłacalności wprowadzona 31 marca 2009 roku do polskiego prawa upadłościowego i naprawczego.

------------------------------- dodano 0 minut później -------------------------------

 

 

Teraz od stycznia czy lutego podobno łatwiej .

 

 

Od Marca. 

[wietrzyk]

2 minuty temu, Krystian95 napisał:

Od Marca. 

Ano własnie od marca ,trzeba się zgłosić do prawnika i sprawdzić  Jest to jakieś wyjście dla osób bez majątku .

[FajnyLogin]

Cześć wszystkim. W temacie tego wątku padło pytanie "Jak psychicznie poradzić sobie z długami przekraczajacymi nasze siły"? No dobre pytanie, żebym to ja kiedys znał odpowiedź na nie... Może opowiem w skrócie moją historię,ale w dużym skrócie bo na całą to by tego forum i internetów nie starczyło i pewno Pan Łukasz jako moderator zbanowałby mnie po pierwszych 30 stronach:))) A tak w ogóle to wielki szacun dla Pana Łukasza że tylu ludziom tu pomaga. No dobra do rzeczy. Obecnie mam 35 lat, około roku 2009, mając stałą pracę i wizje tego,że jestem niezniszczalny, w krótkim czasie strasznie się zadłużyłem w swoim banku. kredyt około 30000 na auto( w tamtych czasach to wypas fura była), drugi 7000 na widzimisię. Na tamte czasy i przy moich zarobkach były to dla mnie ogromne pieniądze.Przez kilka miesięcy pracowałem i spłacałem regularnie,żyło sie fajnie, po opłaceniu rat jeszcze zostawało na życie i imprezki. Pomyślałem sobie,że w pracy zarabiam za mało, za to co potrafię powinienem dostawać dużo więcej. Zwolniłem sie i założyłem jednoosobową działalność gospodarczą. Wziąłem kolejne kredyty.Od początku nie szło jak powinno, a jak nastała pierwsza zima,koszmar....brak  zleceń, kasy, opóźnienia w zus. No i się zaczęło. na szczęście kredyty spłacałem na czas, tylko zus mi sie wygrażał, wykopywałem pieniądze spod ziemi...Grozili po 3 miesiącach komornikiem, zajęciem konta,nie spałem,nie myslałem o niczym innym niz długi, nie potafiłem sie cieszyć z niczego, tylko wizja kłopotów,komornika,końca....Zima odeszła, nastała wiosna, zlecenia wróciły, kasa też (działalność sezonowa), ale problemy nie zniknęły, po dwóch latach takiej nerwówki zamknąłem firmę( chyba niepotrzebnie bo wiele winy tu miała moja ciocia księgowa,która wprowadziła mnie w kluczowych sprawach w błąd i przez nią nie mogłem świadczyć usług dla wielu firm, choć to też moja niewiedza była). Podjąłem pracę, sam ułożyłem plan spłaty. Z pensji nie wystarczało na raty do banku, pomyślałem a co tam ręce mam, nogi też, znajdę drugi etat. To było najtrudniejsze,w tamtych czasach tak nieodległych w sumie,znalezienie pracy było sukcesem, a już dwóch....Ale udało się. Przez trzy lata pracowałem na dwóch etatach, żeby jak najszybciej spłacić kredyty. udało się nawet przed czasem. Tak wyczekiwałem kiedy sie uwolnię od rat, że nie zauważyłem kiedy to minęło. Ale wiecie co sobie każdego dnia myslałem....Jak to kiedyś będzie pięknie jak już się pozbędę tych rat, kiedy nie będę miał żadnych długów.Co ja wtedy zrobię... Uwierzcie mi, myślenie o tym jak to będzie kiedys gdy zostane bez długów,na serio pomaga.No mi pomagało. Jak już wszystko popłaciłem,kredyty zamknięte, kilka lat spokoju, bez choćby złotówki długu, myślisz sobie,że te problemy z zadłużeniem to jest nic. Z najgorszej sytuacji da sie wyjść. Najcenniejsze jest samo życie!Zdrowie! Jeśli masz długi_walcz! A wygrasz z nimi. No sporo czasu minie zanim się z nimi wygra, ale jakie to jest ku..a uczucie gdy to sie spełni. No i niezłą szkołę życia daje na przyszłość. Mi w ciężkich chwilach zwątpienia pomagało myslenie jak to będzie kiedyś fajnie gdy ten koszmar się skończy, choć nie chciało mi się w wolnych chwilach (a miałem ich wtedy na prawdę mało) pomagały mi wycieczki rowerowe do lasu, w głuszę gdzie byłem tylko sam, pomagało cieszenie się z najmniejszych rzeczy...dosłownie najmniejszych: fajna burza, dużo śniegu,jazda rowerem po lesie...za dużo by opowiadać... Mając długi trzeba pomyśleć logicznie, spiąć poślady, poradzić się choćby tutaj i działać! Będąc zdrowym i mając siłe do pracy, można to pokonać. Nie mówię o kilku miesiącach i kłopoty miną, ale rok,dwa,kilka....Czas szybko mija a długi maleją. Co to jest kilka lat trudu za cenę spokoju na resztę życia? Po kilku latach spokoju bez żadnego długu,  nawet powiem ,że brakuje tego,to głupie,wiem... ciężko to nazwać,może dreszczyku niepokoju... Znowu wziąłem kredyt w swoim banku,żeby dołożyć do nowego auta, no i roweru:) Jednak tym razem przemyślałem to sto razy, rata jest 1/8 mojej pensji,prędzej  zabezpieczyłem się finansowo oszczędnościami w razie straty pracy, choć teraz ze zmianą pracy nie problem, jeszcze przed zaciagnięciem zobowiazania już miałem plan awaryjny na przyszłość (po cennej lekcji z przeszłości),kredytu niewiele bo raptem łącznie 28 tyś.Teraz jak ciut zmądrzałem,myślę, kredyty są dla ludzi przecież, ale zanim się zdecydujesz to przemyśl sto razy albo i więcej czy Cię na to będzie stać, oraz przeanalizuj najgorsze scenariusze.  Najważniejsze to myśleć pozytywnie, czas leci szybko (niestety), ale w związku z tym długi również maleja szybko jeśli oczywiście podejmie sie odpowiednie kroki ku temu. Nie można się dręczyć i osądzać za swoje błędy,bo każdy je w życiu popełnia, nie można wmawaić sobie,że przegrało się swoje życie,że to koniec przez te długi, ze wszystkich długów da się uwolnić prędzej czy później. Trzeba myśleć jak szybko wyjść z problemów, myśleć o przyszłości, cieszyć się z życia, ze zdrowia, z małych rzeczy na które wcześniej nie zwracało się nawet uwagi, to wszystko pomoże szybko przejść przez ten trudny okres w życiu. Pozdrawiam i wszystkim życzę wytrwałości w dążeniu do celu. I uśmiechu na co dzień?

[Calzedonia]

7 godzin temu, FajnyLogin napisał:

Cześć wszystkim. W temacie tego wątku padło pytanie "Jak psychicznie poradzić sobie z długami przekraczajacymi nasze siły"? No dobre pytanie, żebym to ja kiedys znał odpowiedź na nie... Może opowiem w skrócie moją historię,ale w dużym skrócie bo na całą to by tego forum i internetów nie starczyło i pewno Pan Łukasz jako moderator zbanowałby mnie po pierwszych 30 stronach:))) A tak w ogóle to wielki szacun dla Pana Łukasza że tylu ludziom tu pomaga. No dobra do rzeczy. Obecnie mam 35 lat, około roku 2009, mając stałą pracę i wizje tego,że jestem niezniszczalny, w krótkim czasie strasznie się zadłużyłem w swoim banku. kredyt około 30000 na auto( w tamtych czasach to wypas fura była), drugi 7000 na widzimisię. Na tamte czasy i przy moich zarobkach były to dla mnie ogromne pieniądze.Przez kilka miesięcy pracowałem i spłacałem regularnie,żyło sie fajnie, po opłaceniu rat jeszcze zostawało na życie i imprezki. Pomyślałem sobie,że w pracy zarabiam za mało, za to co potrafię powinienem dostawać dużo więcej. Zwolniłem sie i założyłem jednoosobową działalność gospodarczą. Wziąłem kolejne kredyty.Od początku nie szło jak powinno, a jak nastała pierwsza zima,koszmar....brak  zleceń, kasy, opóźnienia w zus. No i się zaczęło. na szczęście kredyty spłacałem na czas, tylko zus mi sie wygrażał, wykopywałem pieniądze spod ziemi...Grozili po 3 miesiącach komornikiem, zajęciem konta,nie spałem,nie myslałem o niczym innym niz długi, nie potafiłem sie cieszyć z niczego, tylko wizja kłopotów,komornika,końca....Zima odeszła, nastała wiosna, zlecenia wróciły, kasa też (działalność sezonowa), ale problemy nie zniknęły, po dwóch latach takiej nerwówki zamknąłem firmę( chyba niepotrzebnie bo wiele winy tu miała moja ciocia księgowa,która wprowadziła mnie w kluczowych sprawach w błąd i przez nią nie mogłem świadczyć usług dla wielu firm, choć to też moja niewiedza była). Podjąłem pracę, sam ułożyłem plan spłaty. Z pensji nie wystarczało na raty do banku, pomyślałem a co tam ręce mam, nogi też, znajdę drugi etat. To było najtrudniejsze,w tamtych czasach tak nieodległych w sumie,znalezienie pracy było sukcesem, a już dwóch....Ale udało się. Przez trzy lata pracowałem na dwóch etatach, żeby jak najszybciej spłacić kredyty. udało się nawet przed czasem. Tak wyczekiwałem kiedy sie uwolnię od rat, że nie zauważyłem kiedy to minęło. Ale wiecie co sobie każdego dnia myslałem....Jak to kiedyś będzie pięknie jak już się pozbędę tych rat, kiedy nie będę miał żadnych długów.Co ja wtedy zrobię... Uwierzcie mi, myślenie o tym jak to będzie kiedys gdy zostane bez długów,na serio pomaga.No mi pomagało. Jak już wszystko popłaciłem,kredyty zamknięte, kilka lat spokoju, bez choćby złotówki długu, myślisz sobie,że te problemy z zadłużeniem to jest nic. Z najgorszej sytuacji da sie wyjść. Najcenniejsze jest samo życie!Zdrowie! Jeśli masz długi_walcz! A wygrasz z nimi. No sporo czasu minie zanim się z nimi wygra, ale jakie to jest ku..a uczucie gdy to sie spełni. No i niezłą szkołę życia daje na przyszłość. Mi w ciężkich chwilach zwątpienia pomagało myslenie jak to będzie kiedyś fajnie gdy ten koszmar się skończy, choć nie chciało mi się w wolnych chwilach (a miałem ich wtedy na prawdę mało) pomagały mi wycieczki rowerowe do lasu, w głuszę gdzie byłem tylko sam, pomagało cieszenie się z najmniejszych rzeczy...dosłownie najmniejszych: fajna burza, dużo śniegu,jazda rowerem po lesie...za dużo by opowiadać... Mając długi trzeba pomyśleć logicznie, spiąć poślady, poradzić się choćby tutaj i działać! Będąc zdrowym i mając siłe do pracy, można to pokonać. Nie mówię o kilku miesiącach i kłopoty miną, ale rok,dwa,kilka....Czas szybko mija a długi maleją. Co to jest kilka lat trudu za cenę spokoju na resztę życia? Po kilku latach spokoju bez żadnego długu,  nawet powiem ,że brakuje tego,to głupie,wiem... ciężko to nazwać,może dreszczyku niepokoju... Znowu wziąłem kredyt w swoim banku,żeby dołożyć do nowego auta, no i roweru:) Jednak tym razem przemyślałem to sto razy, rata jest 1/8 mojej pensji,prędzej  zabezpieczyłem się finansowo oszczędnościami w razie straty pracy, choć teraz ze zmianą pracy nie problem, jeszcze przed zaciagnięciem zobowiazania już miałem plan awaryjny na przyszłość (po cennej lekcji z przeszłości),kredytu niewiele bo raptem łącznie 28 tyś.Teraz jak ciut zmądrzałem,myślę, kredyty są dla ludzi przecież, ale zanim się zdecydujesz to przemyśl sto razy albo i więcej czy Cię na to będzie stać, oraz przeanalizuj najgorsze scenariusze.  Najważniejsze to myśleć pozytywnie, czas leci szybko (niestety), ale w związku z tym długi również maleja szybko jeśli oczywiście podejmie sie odpowiednie kroki ku temu. Nie można się dręczyć i osądzać za swoje błędy,bo każdy je w życiu popełnia, nie można wmawaić sobie,że przegrało się swoje życie,że to koniec przez te długi, ze wszystkich długów da się uwolnić prędzej czy później. Trzeba myśleć jak szybko wyjść z problemów, myśleć o przyszłości, cieszyć się z życia, ze zdrowia, z małych rzeczy na które wcześniej nie zwracało się nawet uwagi, to wszystko pomoże szybko przejść przez ten trudny okres w życiu. Pozdrawiam i wszystkim życzę wytrwałości w dążeniu do celu. I uśmiechu na co dzień?

Dziękuję Ci za ta budująca wypowiedź! Dała kopa z samego rana. Pozdrawiam

[wietrzyk]

13 godzin temu, FajnyLogin napisał:

Cześć wszystkim. W temacie tego wątku padło pytanie "Jak psychicznie poradzić sobie z długami przekraczajacymi nasze siły"? No dobre pytanie, żebym to ja kiedys znał odpowiedź na nie... Może opowiem w skrócie moją historię,ale w dużym skrócie bo na całą to by tego forum i internetów nie starczyło i pewno Pan Łukasz jako moderator zbanowałby mnie po pierwszych 30 stronach:))) A tak w ogóle to wielki szacun dla Pana Łukasza że tylu ludziom tu pomaga. No dobra do rzeczy. Obecnie mam 35 lat, około roku 2009, mając stałą pracę i wizje tego,że jestem niezniszczalny, w krótkim czasie strasznie się zadłużyłem w swoim banku. kredyt około 30000 na auto( w tamtych czasach to wypas fura była), drugi 7000 na widzimisię. Na tamte czasy i przy moich zarobkach były to dla mnie ogromne pieniądze.Przez kilka miesięcy pracowałem i spłacałem regularnie,żyło sie fajnie, po opłaceniu rat jeszcze zostawało na życie i imprezki. Pomyślałem sobie,że w pracy zarabiam za mało, za to co potrafię powinienem dostawać dużo więcej. Zwolniłem sie i założyłem jednoosobową działalność gospodarczą. Wziąłem kolejne kredyty.Od początku nie szło jak powinno, a jak nastała pierwsza zima,koszmar....brak  zleceń, kasy, opóźnienia w zus. No i się zaczęło. na szczęście kredyty spłacałem na czas, tylko zus mi sie wygrażał, wykopywałem pieniądze spod ziemi...Grozili po 3 miesiącach komornikiem, zajęciem konta,nie spałem,nie myslałem o niczym innym niz długi, nie potafiłem sie cieszyć z niczego, tylko wizja kłopotów,komornika,końca....Zima odeszła, nastała wiosna, zlecenia wróciły, kasa też (działalność sezonowa), ale problemy nie zniknęły, po dwóch latach takiej nerwówki zamknąłem firmę( chyba niepotrzebnie bo wiele winy tu miała moja ciocia księgowa,która wprowadziła mnie w kluczowych sprawach w błąd i przez nią nie mogłem świadczyć usług dla wielu firm, choć to też moja niewiedza była). Podjąłem pracę, sam ułożyłem plan spłaty. Z pensji nie wystarczało na raty do banku, pomyślałem a co tam ręce mam, nogi też, znajdę drugi etat. To było najtrudniejsze,w tamtych czasach tak nieodległych w sumie,znalezienie pracy było sukcesem, a już dwóch....Ale udało się. Przez trzy lata pracowałem na dwóch etatach, żeby jak najszybciej spłacić kredyty. udało się nawet przed czasem. Tak wyczekiwałem kiedy sie uwolnię od rat, że nie zauważyłem kiedy to minęło. Ale wiecie co sobie każdego dnia myslałem....Jak to kiedyś będzie pięknie jak już się pozbędę tych rat, kiedy nie będę miał żadnych długów.Co ja wtedy zrobię... Uwierzcie mi, myślenie o tym jak to będzie kiedys gdy zostane bez długów,na serio pomaga.No mi pomagało. Jak już wszystko popłaciłem,kredyty zamknięte, kilka lat spokoju, bez choćby złotówki długu, myślisz sobie,że te problemy z zadłużeniem to jest nic. Z najgorszej sytuacji da sie wyjść. Najcenniejsze jest samo życie!Zdrowie! Jeśli masz długi_walcz! A wygrasz z nimi. No sporo czasu minie zanim się z nimi wygra, ale jakie to jest ku..a uczucie gdy to sie spełni. No i niezłą szkołę życia daje na przyszłość. Mi w ciężkich chwilach zwątpienia pomagało myslenie jak to będzie kiedyś fajnie gdy ten koszmar się skończy, choć nie chciało mi się w wolnych chwilach (a miałem ich wtedy na prawdę mało) pomagały mi wycieczki rowerowe do lasu, w głuszę gdzie byłem tylko sam, pomagało cieszenie się z najmniejszych rzeczy...dosłownie najmniejszych: fajna burza, dużo śniegu,jazda rowerem po lesie...za dużo by opowiadać... Mając długi trzeba pomyśleć logicznie, spiąć poślady, poradzić się choćby tutaj i działać! Będąc zdrowym i mając siłe do pracy, można to pokonać. Nie mówię o kilku miesiącach i kłopoty miną, ale rok,dwa,kilka....Czas szybko mija a długi maleją. Co to jest kilka lat trudu za cenę spokoju na resztę życia? Po kilku latach spokoju bez żadnego długu,  nawet powiem ,że brakuje tego,to głupie,wiem... ciężko to nazwać,może dreszczyku niepokoju... Znowu wziąłem kredyt w swoim banku,żeby dołożyć do nowego auta, no i roweru:) Jednak tym razem przemyślałem to sto razy, rata jest 1/8 mojej pensji,prędzej  zabezpieczyłem się finansowo oszczędnościami w razie straty pracy, choć teraz ze zmianą pracy nie problem, jeszcze przed zaciagnięciem zobowiazania już miałem plan awaryjny na przyszłość (po cennej lekcji z przeszłości),kredytu niewiele bo raptem łącznie 28 tyś.Teraz jak ciut zmądrzałem,myślę, kredyty są dla ludzi przecież, ale zanim się zdecydujesz to przemyśl sto razy albo i więcej czy Cię na to będzie stać, oraz przeanalizuj najgorsze scenariusze.  Najważniejsze to myśleć pozytywnie, czas leci szybko (niestety), ale w związku z tym długi również maleja szybko jeśli oczywiście podejmie sie odpowiednie kroki ku temu. Nie można się dręczyć i osądzać za swoje błędy,bo każdy je w życiu popełnia, nie można wmawaić sobie,że przegrało się swoje życie,że to koniec przez te długi, ze wszystkich długów da się uwolnić prędzej czy później. Trzeba myśleć jak szybko wyjść z problemów, myśleć o przyszłości, cieszyć się z życia, ze zdrowia, z małych rzeczy na które wcześniej nie zwracało się nawet uwagi, to wszystko pomoże szybko przejść przez ten trudny okres w życiu. Pozdrawiam i wszystkim życzę wytrwałości w dążeniu do celu. I uśmiechu na co dzień?

Dokładnie strach jest złym doradcą.Jak poukładamy sobie w głowie plan to będzie dobrze.Pozdrawiam niepoprawny optymisto.?

[Kado]

W dniu 17.01.2020 o 12:53, wietrzyk napisał:

Dokładnie strach jest złym doradcą.Jak poukładamy sobie w głowie plan to będzie dobrze.Pozdrawiam niepoprawny optymisto.?

Tak jest, trzeba być dobrej myśli, i mieć w głowie ten dzień kiedy przelewasz  ostatnia ratę i jesteś wolny, lekki i szczęśliwy, że koszmar minął, oby bezpowrotnie, razem pokonamy te kłopoty, bo razem jest łatwiej psychicznie?

[Annajoanna]

Cześć, forumowicze!

Od kilku dni czytanie tego forum to mój nowy nałóg, żałuje że nie trafiłam tu wcześniej, może moja sytuacja wyglądałaby dzisiaj trochę bardziej różowo. Ale do rzeczy; postanowiłam dołączyć do grona osób, które tu opowiedziały swoją historię, być może będzie ona dla kogoś pomocna - tak jak historie niektórych z Was okazały się pomocne dla mnie. Gdybym mogła coś powiedzieć młodszej sobie, to szłoby to tak:

 

Mam 25 lat, średnie wykształcenie, średnią pracę i ok 65 tys. długu. Moja przygoda zaczęła się banalnie - studiowałam dziennie, koszty życia i studiów przekraczyały moje dochody  i  tak pojawiły się pierwsze pożyczki. Najpierw kokos, później vivus, a dalej się posypało. Oprócz studiów ciągnełam pełen etat (no może nie etat, bo była  to umowa zlecenie, ale 160h miesięcznie  za 7 zł netto to było minimum). Długo nad tym panowałam, a przynajmniej tak mi się wydawało - bo z perspektywy czasu, widzę jak nieracjonalnie postępowałam- wtedy i później. Mało spałam, dużo się uczyłam i pracowałam, raty zawsze na czas spłacałam, więc czy skoro tak haruje nie mogę sobie pozwolić na kawę na mieście? Gdybym wtedy prowadziła jakiś budżet, wiedziałabym, że nie - no ale cóż.. nie prowadziłam. Były kawy, było jedzenie zamawiane do pracy, wyjścia ze znajomymi na piwo - jakoś to leciało. Oszczędności? Nie znałam tego słowa.

 

3 lata temu mojem mamie nie starczyło na zapłatę rachunków.. z kilku miesięcy - zorientowałam się dopiero jak zobaczyłam jej wezwania do zapłaty. Sama zaproponowałam, że ja zapłacę, a odda mi jak będzie miała. Mama zapewniła mnie, że odda za 2 - 3 miesiące. Oczywiście nie miałam takich pieniędzy (ok 3 tys. zł) - ale tego mamie nie powiedziałam, tylko wziełam kredyt. Pomyślałam, jak mi odda, zapłacę kapitał - a koszty kredytowe pokryje sama (to w końcu mama). Niestety, mama się przeliczyła ze swoimi możliwościami i ja też. Jak się domyślacie, mój dług rósł. Wakacje się skończyły, a razem z nimi możliwość dodatkowego zarobku, 3 miesiące minęły - a moja mama nie ma pieniędzy żeby mi oddać, więc kredyt spłacam sama. Czasami się upominałam, ale widziałam, że chodzi przybita i zestresowana, więc zaciskałam zęby i starałam się szukać dodatkowych sposobów zarobku (inwentaryzacje, dodatkowe zlecenia itp) - wiedziałam, że gdyby miała, toby mi oddała.  I tu moi drodzy.. 

 

 LEKCJA 1. Jeśli bierzesz kredyt dla kogoś, zakładaj że to Ty będziesz go spłacać.

Nie chcę demonizować, ale taka jest prawda, że  coby nie było to Ty składasz podpisz na umowie i to Ty jesteś odpowiedzialny za zwrot tych pieniędzy. Fajnie jak je odzyskasz, ale jak wszyscy dobrze wiemy, życie pisze różne scenariusze, więc dużo rozsądniej zakładać ten mniej optymistyczny scenariusz.

 

Z 3 tysięcy (czyli 4tys do oddania) w banku i  2000 w chwilówkach w ciągu następnego pół roku zrobiło się 12 tys.  Jak? A no siak. Kawki na uczelni, bo przecież po pracy byłam żywym trupem, jedzenie też na uczelni, bo między domem a pracą miałam czas tylko na spanie (teraz wydaje mi się, że to bzdura, po prostu byłam zbyt leniwa żeby wygospodarować czas na zrobienie sobie posiłków). A z inwentaryzacji często wracałam do domu taksówką - "bo przecież po nocy nie będę autobusami jeździć", "wyjdzie tak jakbym pracowała 2h krócej...". Dzisiaj mogę powiedzieć, że jest to 

 

LEKCJA 2. Jeśli jesteś zadłużony, to nie trać pieniędzy na rzeczy, które da się zrobić kilkadziesiąt procent taniej - to jak kolejna pożyczka, z oprocentowaniem większym niż kredyt we frankach! 

 

Byłam już na skraju załamania. Nie miałam windykacji, komornika, wszystko spłacałam na czas - oczywiście jedno drugim, ale zostałam wychowana w takim domu, gdzie nie do pomyślenia było zaleganie z opłatami. Pamiętam jeszcze jak będąc dzieckiem, słyszałam jak rodzice nerwowo dyskutowali, że rata zapłacona 2 dni po terminie. Terminy  to świętość. Tyle, że dłużej nie mogłam ich dotrzymywac... Zdesperowana (naprawdę byłam wtedy kłębkiem nerwów), poszłam do doradcy finansowego.  Zapytał o dochody, formę zatrudnienia i rozłożył ręce. Nikt przy umowie zlecenie nie da studentce z zadłużeniem w chwilówkach 12 tys zł.  na konsolidacje zadłużenia..   Wyszłam raptem po 15 minutach, ale na odchodne usłyszałam żebym spróbowała  w swoim banku - może na podstawie samych operacji  (konto miałam od kilku lat) się zgodzą. W drodze na przystanek zadzwoniłam do banku, a kiedy doszłam na przystanek, miałam już kredyt. Nie macie pojęcia jaka to była ulga!  Zadzwoniłam do doradcy, od którego wyszłam, żeby mu podziekować - nic na mnie nie zarobił - a miałam wrażenie wtedy, że uratował mi życie. 

 

Miałam wrażenie, że wyszłam na prostą. Czasami brałam jeszcze pożyczki - małe kwoty, na krótkie terminy, zawsze spłacałam na czas. Nie powinnam tego robić - ao nle wiadomo.. To może od razu to napisze jako 

 

LEKCJA 3. Kiedy uda Ci się wyplątać z pentli zadłużenia, ani się waż brać kolejnych pożyczek! Chcesz kupić coś droższego? Odłóż! Nie potrafisz odłożyć? A więc: nie -stać-Cię-na-to!!

 

Gdybym wtedy zastosowała się do własnej rady - środki, które wydałam na np. nowy telefon (bo tyram, to mi się należy) i komputer (na czymś muszę się uczyć, poprzedni działał tylko potrzebował czasami czasu do namysłu ? trafiłby na konto oszczędnościowe. Tak jest - oszczędności ratują dupę. Tutaj muszę się przyznać, że w tych momentach, gdzie już nie miałam pomysłu jak sobie z zadłużeniem poradzić, siedziałam w internecie, szukając przepisu na cud. Trafiłam na blog jakoszczędzać pieniądze, czytam go już dobry rok, ale dopiero teraz widzę 

że jego autor nie przesadza, kiedy w co drugim artykule pisze "fundusz awaryjny" lub "poduszka bezpieczeństwa".

 

LEKCJA 4. Jeśli jesteś w momencie, w którym Twoje planowane minimalne wydatki, nie przekraczają dochodów - odłóż nadwyżkę na tzw. fundusz bezpieczeństwa. Na osobne konto, w innym banku, trzymaj te pieniądze jako nietykalne i używaj tylko będąc przypartym do muru.

 

Oczywiście skoro pisze, o tym jako o lekcji, tzn że jest to właśnie ta rzecz, której nie zrobiłam ? I bang! Nagły wypadek, dom, partner na moim utrzymaniu. Dzięki bogu,  moja druga połówka nie jest tak lekkomyślna jak ja i miała oszczędności, które pozwoliły nam przetrwać pierwsze 3 miesiące. Niestety następne 5 to była istna walka o przetrwanie. Wyprzedawałam wszystko co przedstawiało jakąkolwiek wartość - łącznie z tym aparatem, co go dopiero kupiłam. I wiecie co? Nie żałuje, to tylko rzeczy. 

 

LKCJA 5. Wyprzedawaj i sprzedawaj. W perspektywie kilku  miesięcy, strata różnicy w cenie zakupu i sprzedaży np. sprzętów RTV  jest dużo bardziej korzystna, niż spłacanie jednej pożyczki drugą. Najaważniejsze, żęby zamknąć zobowiązania. Kiedyś się odkujesz i kupisz sobie ten aparat. W trakcie wojny z długami, spokój jest o stokroć cenniejszy niż ten aparat, zresztą - sami dobrze wiecie, co mam na myśli...

 

Wracając do mojej historii, to oczywiście samo wyprzedawanie nie pomogło, musiałam rzucić studia, wziąć kolejny etat, a i tak przez zupełny brak zarządzania finansami mój dług urósł do 24 tys. Po kilku miesiącach, sytuacja się unormowała, partner mógł wrócić do pracy (oczywiście nic mu nie powiedziałam o długach, chwilówkach itd. - bo wstyd!), zaczęłam myśleć o przyszłości, ale sytuacja była tak beznadziejna - że w perspektywie miałam jedynie windykacje. Jedyne, co przyszło mi do głowy, to ponowna konsolidacja. Miałam już umowę o pracę, ale raptem na 2 tys zł i umowe zlecenie na 1 tysiąc, a mimo to mój bank mi odmówił. 2 inne również. Zwróciłam się o pomoc do Habzy. Szczerze mówiąc nie liczyłam, na to że się uda. Ale po miesiącu (no niecałym) wymianny mail, załatwiania zaświadczeń i dosyłania kolejnych dokumentów - udało się.  Dostałam konsolidacje - niestety nie na całość, ale pokryła wszystkie chwilówki. Tutaj nikomu nie będę radzić - z mojej perspektywy,  i wtedy i teraz, na tamten czas, to było najlepsze wyjście. Niestety nie byłam na to gotowa. Teraz mogę powiedzieć, że widocznie nie oberwałam dość mocno po dupie, żeby się  nauczyć , że kredyty są bee..

 

LEKCJA 6. Konsolidacja jes ok, kiedy jesteś na nią gotowy. Musisz z pełną świadomością poręczyć hmm.. własną wątrobą? (nie no żartuje;)  że to koniec "życia na kredyt". Konsolidujemy ŻEBY SIĘ ODDŁUŻYĆ, a nie żeby poczuć ulgę i zaraz wziąć kolejną pożyczkę "bo dam radę", "już panuje nad sytuacją", "szybko spłacę", "to nie jest duża kwota" itp. itd.

 

Dlatego nie właśnie nie będę polecać konsolidać, ale nie będę tę odradzać. To jest bardzo dobre wyjście, jeśli jesteście konsekwętni i odpowiedzialni. Ja wtedy jeszcze nie byłam. Natomiast firme habza, mogę polecić - miałam z nimi bardzo dobry kontakt, wszystko przebiegło sprawnie, słono sobie policzyli, ale też dokonali w moim mniemaniu "niemożliwego". Wracając do mojego totalnego braku odpowiedzialności; jak tylko poczułam ulgę. Zaczęłam brać kolejne pożyczki. Nie mam żadnej wymówki. Nie zmusiła mnie sytuacja, nikomu nie pomagałam - tym razem to sama głupota. Czułam że mi się należy - za tą całą walkę, za tyle stresu,  za tą harówkę. Świętowałam jakbym wygrała wojne, kiedy to była tylko jedna bitwa...

 

LKCJA 7. Zadłużenie kończy się, kiedy długu nie ma (ewntualnie jest tylko hipoteka), a na  osobnych kontach masz a) przynajmniej równowartość kosztów życia  przez miesiąc - jako fundusz awaryjny i b) przynajmniej równowartość kosztów życia  przez 3 miesiące - jako "poduszka bezpieczeństwa" - i ani grosza wcześniej.

 

Po 10 miesiącach od konsolidacji, nie dawałam już rady.. zaczeły się telefony, maile, listy. Ogromny wstyd w pracy - nikt nigdy nie zapytał czemu mam wyciszony telefon, a on ciągle dzwoni, ale miałam wrażenie, że wszyscy wiedzą... Do drugiej pracy przyszli pracownicy terenowi, akurat mnie nie było - ale nie wyobrażacie sobie jak się czułam, kiedy kierownik mi o tym mów. Byli też pod adresem mojego zameldowania. Mama się dowiedziała o długu z viusa, strasznie było czuć jak się na mnie zawiodła - nawet nie musiała mówić. Wystarczyło, że opowiedziała mi jak próbowali wejść do domu, wstawiając stopy między drzwi, a framugę - nie dając jej zamknąć drzwi. Odeszli dopiero, kiedy powiedziała, że dzwoni na policję. Co gorsza, wszystko odbyło się na oczach sąsiadów. Wiem, że ktoś mógłby być ciekawy, więc  od razu mówię - windykacja była z vivusa - 50 dni po terminie, nie wpłacona ani złotówka, kwota do spłaty ok 4,5 tys. - nie odbierałam telefonów - bo najzwyczajniej w świcie byłam przerażona.

 

LEKCJA 8. Naważone piwo, trzeba wypić. Odbierajcie kilka pierwszych telefonów - chociaż spróbujcie się dogadać, przelejcie tyle ile możecie. Z tego forum właśnie, dowiedziałam się się że mogłoby to mnie uchronić przed tym całym wstydem.

 

Mówi się że każdy medal ma dwie strony i chyba fktycznie tak jest. Dzisiaj nie czuje już złości, tylko wdzięczność. Dzięki temu, co mnie spotkało, dzisiaj inaczej podchodzę do rzeczy materialnych i pieniędzy. Mam jasno wyznaczone cele, długoterminowy plan. Czuje się stabilnie. W końcu. Ze spłatą tych chwilówek pomogła mi mama - wzięła kredyt na siebie (co za ironia, że zaczęło się od odwrotnej sytuacj). Teraz co miesiąc przelewam jej stałą kwotę i powoli patrzę jak dług maleje. 

Obecnie wszystkie moje raty miesięcznie wynoszą ok 1500 zł, inne koszty stałe ok 300 zł (zrezygnowałam z wynajmowania mieszkania, mieszkamy przy rodzinie), na nadpłatę metodą "śnieżnej kuli" przeznaczam 500 zł miesięcznie. Zarabiam średnio 3300 zł na ręke. Oszczędzam na każdym kroku; kawę pije w domu, do pracy jeżdże autobusem, albo idę na piechotę, jem tylko to, co jest w lodówce. Zostaje mi z tej różnicy jeszcze kilkadziesiąt - kilkaset zł - które przeznaczam na wcześniej wspomniany "fundusz awaryjny".  Powoli wychodzę na prostą, odzyskuje spokój ducha, a wkrótce wracam na studia! Gdybym miała jeszcze, coś dodać do rzeczy których się nauczyłam, to byłaby to 

 

LEKCJA 9. Najpierw długi. Zawsze reguluj długi, jak tylko dostaniesz gotówkę. Moje doświadczenie nauczyło mnie, że kiedy pieniądze są - potrafią rozchodzić się "same", dlatego warto je skierować tam gdzie mają iść, zanim kupisz o 2 zł drożsżą szynkę lub "wyjątkowo" zjesz na mieście.

 

oraz

 

LEKCJA 10. Nie wstydź się odmawiać. Nie bądź zły, że nie uczestniczysz w kosztownym życiu towarzyskim swoich znajomych, ciesz się, tym że każdy jeden wypad na imprezę mniej, to jeden więcej krok do Twojej wolności.

Ja miałam z tym ogromny problem, a dzisiaj nie wiem czemu zależało mi żeby gdzieś być - skoro teraz nawet o tym nie pamiętam, albo czemu przejmowałam się tym, że gdzieś mnie nie ma - dzisiaj nie ma to żadnego znaczenia.

 

 

Na koniec chciałabym się z Wami podzielić małym "mykiem", który bardzo mi pomógł stanąć na nogach. Otóż;

Założyłam osobne konto w innym banku - na tzw opłaty stałe. Na tym nowym koncie zleciłam z automatu wszystkie płatności; raty, telefon; aplikacje. 

Ze starego konta,  co miesiąc, po wypłacie puszczam przelew za 2300 zl, dzięki temu wszytskie opłaty robią się same, nie zaprzątają mi głowy, bo nie widzęich w historii mojego podstawowego ROR, a za to dokładnie wiem, ile pieniędzy zostało mi do końca miesiąca. 

Poza tym używam kilku narzędzi  arkuszach googla (dla takich świrów jak ja, co kochają tabelki):

1. Budżet z bloga jakoszczędzaćpieniądze

2. Bilans roczny - mój własny, przedstawia bilans istotnych rozchodów i przychodów - pozwala przewidzieć koszty w pośzczególnych okresach roku - czyli mówi dokładnie kiedy zacisnąć pasa i obrazuje jakie maksymalne oszczędności możemy wycisnąć -działa motywująco i daje mi poczucie spokoju i panowania nad sytuacją -> mogę udostępnić, jeśli ktoś miałby ochotę ?

3. Plan "kuli śnieżnej" - czyli jak zmienia się moje zadłużenie, przy konkretnych nadpłatach - tu udostępnić ciężko, ale mogę pokazać przykład

4. Arkusz w którym w osobnych kartach zgromadziłam dane wszystkich zaciągniętych do tej pory zobowiązań. Z kosztami, okresem trwania i należnymi zwrotami - również mogę udostępnić szablon dla chętnych

 

Na koniec, chciałabym Wam dordzy forumowicze podziekować, za to że jesteście, za to że walczycie, za to że jesteście tacy otwarci, wyrozumiali, wspierający. Podziwiam Was, za to jak sobie radzicie w tych trudnych sytuacjach i jak pomagacie innym! Tak trzymać, głowa do góry, każdy dzień wychodzenia z długów jest zmianą na lepsze, nawet jeśli nie zawsze czujemy to tu i teraz. Walczycie o lepsze jutro, naprawdę, JESTEŚCIE WIELCY.

 

Ps: Dzieki forum właśnie odzyskałam 650 zł za szybsze spłaty w lendon. Dzisiaj o 7 wysłałam maila, o 11 pieniądze na koncie ? Da się ?

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 22 Stycznia 2020 przez Annajoanna

[LuckyLooser]

W dniu 22.01.2020 o 12:08, Annajoanna napisał:

Ps: Dzieki forum właśnie odzyskałam 650 zł za szybsze spłaty w lendon. Dzisiaj o 7 wysłałam maila, o 11 pieniądze na koncie ? Da się ?

 

 

+ za postawę

+ za determinację

+ za cały post

 

Życzę powodzenia- podziel się od czasu do czasu wynikami :)

[Annajoanna]

W dniu 24.01.2020 o 12:36, LuckyLooser napisał:

+ za postawę

+ za determinację

+ za cały post

 

Życzę powodzenia- podziel się od czasu do czasu wynikami

Jasne:) Teraz zbieram dokumenty żeby odzyskać pieniądze z mbanku:)

[a132]

Witam wszystkich,

 

mam 280 tyś długu straciłam pracę w listopadzie 2019 roku, teraz zaczynam nową ale z niższą pensją, i to sporo, napisałam do banków o obniżenie rat na okres roku, teraz czekam na odpowiedź, ale szczerze psychicznie sobie nie radzę , nie mam z kim na ten temat porozmawiać, ktoś pomoże? Jak Wy sobie radzicie?

[lukaszb]

17 minut temu, a132 napisał:

Witam wszystkich,

 

mam 280 tyś długu straciłam pracę w listopadzie 2019 roku, teraz zaczynam nową ale z niższą pensją, i to sporo, napisałam do banków o obniżenie rat na okres roku, teraz czekam na odpowiedź, ale szczerze psychicznie sobie nie radzę , nie mam z kim na ten temat porozmawiać, ktoś pomoże? Jak Wy sobie radzicie?

Zacznij od założenia nowego wątku i rozpisania swoich długów.

[wietrzyk]

2 godziny temu, a132 napisał:

Witam wszystkich,

 

mam 280 tyś długu straciłam pracę w listopadzie 2019 roku, teraz zaczynam nową ale z niższą pensją, i to sporo, napisałam do banków o obniżenie rat na okres roku, teraz czekam na odpowiedź, ale szczerze psychicznie sobie nie radzę , nie mam z kim na ten temat porozmawiać, ktoś pomoże? Jak Wy sobie radzicie?

Najlepiej dopilnuj ,żeby  w bankach zrobić tzw wakacje kredytowe a nie restrukturyzacje .,bo to inny niekorzystny produkt.

[Taxi.Driver]

5 minut temu, wietrzyk napisał:

Najlepiej dopilnuj ,żeby  w bankach zrobić tzw wakacje kredytowe a nie restrukturyzacje .,bo to inny niekorzystny produkt.

Dlaczego niekorzystny? Ja dzieki wnioskom restrukturyzacyjnym mialem mniejsze raty o prawie polowe. Pozwolilo mi to pozostac na powierzchni. 

[wietrzyk]

16 minut temu, Taxi.Driver napisał:

Dlaczego niekorzystny? Ja dzieki wnioskom restrukturyzacyjnym mialem mniejsze raty o prawie polowe. Pozwolilo mi to pozostac na powierzchni. 

Bardzo ciekawe ,a przeliczyłeś calośc?

[Taxi.Driver]

1 godzinę temu, wietrzyk napisał:

Bardzo ciekawe ,a przeliczyłeś calośc?

Pewno ze przeliczylem. Zaplacilem ich wiecej. Tylko co Twoim zdaniem mialem czekac na zbawienie? Liczylo sie tu i teraz i mialem do wyboru albo nie splacac bankow albo miec je pod kontrola. Podjalem bardzo slyszna decyzje. Takimi radami to niestety nie pomagasz

[lukaszb]

10 minut temu, Taxi.Driver napisał:

Pewno ze przeliczylem. Zaplacilem ich wiecej. Tylko co Twoim zdaniem mialem czekac na zbawienie? Liczylo sie tu i teraz i mialem do wyboru albo nie splacac bankow albo miec je pod kontrola. Podjalem bardzo slyszna decyzje. Takimi radami to niestety nie pomagasz

Bardzo dobrze zrobiłeś. Spadły Ci raty, nie doprowadziłeś do wypowiedzenia umów, bo jednak ryzyko z bankami w sądzie jest zdecydowanie większe. A jak ktoś nie chce wyższych odsetek to przecież zawsze może kredyt nadpłacać albo spłacać po staremu, ważne że jednak ma niższe raty i nie ma podstaw do wypowiedzenia umowy. Sam decyduje co robi, a zaoszczędzone pieniądze możesz przeznaczyć na coś innego... Np efektywniej spłacać chwilówki, albo odkładać...

[wietrzyk]

2 godziny temu, Taxi.Driver napisał:

Dlaczego niekorzystny? Ja dzieki wnioskom restrukturyzacyjnym mialem mniejsze raty o prawie polowe. Pozwolilo mi to pozostac na powierzchni. 

Mi wakacje kredytowe tez pozwoliły pół roku ulga jak nie wiem co .A jesli bank na to nie idzie bo faktycznie róznie to bywa to pozostają konsolidacje,restrukturyzacje,i pewnie inne bankowe produkty.Może zle się wyraziłam miało być mniej korzystne. Zawsze ludziom pisze ,ze banki najważniejsze więc tez czytaj dokładnie.

[Taxi.Driver]

To nie ja czytam nieuwaznie, co najwyzej ty wprowadzasz w blad. A tak z ciekaowsci? Po ty 6 moesiacach jak sie sprawy maja? Odnowa raty takie same czy wyzsze?