JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[bubicek]

Ale miło czytać, że tu komuś rodzina pomogła w kryzysie :-) 

 

Mi nikt nie pomógł, jak byłem w dołku, a ile się nasłuchałem pseudomoralizatorskich tekstów, to olaboga xD

[AdaSss]

56 minut temu, patkamw napisał(a):

Mam podobnie. Nie potrafię żyć normalnie i się niczym cieszyć. A perspektywa najbliższych lat powoduje u mnie że nie chce mi się żyć. 

Każdy z nas tak czasami ma ja właśnie siędzie i nie wiem co ze sobą zrobić dzieci na wakacje pojechały wczoraj a ja nagle nie mam siły na nic ale z drugiej strony myśle sobie ze w życiu zawsze są jakieś problemy takie czy inne. Mi siły dodaje każdy kolejny krok do przodu, kolejna zamknięta pożyczka 

[Ewka00]

5 minut temu, bubicek napisał(a):

Ale miło czytać, że tu komuś rodzina pomogła w kryzysie ?

 

Mi nikt nie pomógł, jak byłem w dołku, a ile się nasłuchałem pseudomoralizatorskich tekstów, to olaboga xD

Ha... Nie jesteś osamotnionym dłużnikiem w tej kwestii.  Spłacam sama, nie mam pretensji do nikogo.

Ale... "Nic nie boli, tak jak życie". 

Jakiś żal jest, że nie ma wsparcia, nawet tego psychicznego... 

Prosta zasada - Umiesz liczyć - licz na siebie. ? 

[MagdaK58]

Jestem dopiero na początku swojej drogi w oddłużeniu. W zeszłym tygodniu byłam pewna siebie i zdeterminowana, że już gorzej być nie może i będzie tylko lepiej. No, do dziś. Przestałam refinansować i kombinować i od dziś zaczęły się telefony.   A do tego szykuje się na rozmowę z narzeczonym i nawet nie wiem jak to ugryźć. W sumie jedyne czego się boję to tego, że mnie zostawi. Ogólnie panika, ściśnięty żołądek i brak chęci na cokolwiek. 

[kacek89]

Ja może dorzucę swoje 3 grosze w temacie radzenia sobie z długami (moje problemy szczegółowo opisałem dzisiaj w innym temacie).

 

We wrześniu zeszłego roku moja siostra odebrała sobie życie.

Tylko raz sama z siebie powiedziała mi o swoich problemach z długami. Na początku była pożyczka w ING, potem chwilówka na tą pożyczkę, potem chwilówka na chwilówkę i dalej juz schemat doskonale znany większości forumowiczów.

Pomogłem wtedy jak mogłem, zapłaciłem za prawnika, który okazał się mało pomocny. Siostra niby wychodziła na prostą ale sama z siebie nie chciała rozmawiać o życiu. A ja sam nie miałem za bardzo siły żeby drążyć bo od 2 lat sam pogrążam się w depresji.

 

Julia, bo tak miała na imię siostra, nie widziała sensu w życiu i wierzyła, że do końca swoich dni będzie pracować tylko na długi. Gdy inni korzystali z życia ona gasła. Miała 26 lat i nie zdobyła się na odwagę żeby poprosić o pomoc.

 

Dlatego cieszę się, że znalazłem to forum. Dużo ludzi dzieli się swoimi problemami i prosi o pomoc. Róbcie to, rozmawiajcie o swoich sytuacjach i problemach, nawet w internecie. To bardzo budujące.
 

Moja sytuacja (na razie jeszcze) nie jest mega dramatyczna, ale sens tej całej gonitwy też mi momentami ucieka. Może tutaj znajdę jakiś drogowskaz? Wcześniej go nie szukałem. Ale człowiek postawiony pod ścianą (przed komornikiem) chuba już wszystkiego spróbuje..

[Ewka00]

Godzinę temu, MagdaK58 napisał(a):

Jestem dopiero na początku swojej drogi w oddłużeniu. W zeszłym tygodniu byłam pewna siebie i zdeterminowana, że już gorzej być nie może i będzie tylko lepiej. No, do dziś. Przestałam refinansować i kombinować i od dziś zaczęły się telefony.   A do tego szykuje się na rozmowę z narzeczonym i nawet nie wiem jak to ugryźć. W sumie jedyne czego się boję to tego, że mnie zostawi. Ogólnie panika, ściśnięty żołądek i brak chęci na cokolwiek. 

Musisz przetrwać  ten najgorszy czas czyli początek oddłużania. 

Windykacja daje popalić to fakt, ale to tylko windykacja. Musisz przestać się ich bać. Rozmowa z narzeczonym na pewno będzie trudna, to jak się zachowa pokaże tak naprawdę jak to między Wami jest. Dług to tylko pieniądze, ludzką rzeczą jest popełniać błędy. Ważne, że widzisz problem i chcesz z tym walczyć. Jeśli narzeczony będzie przy Tobie (nie mylić, że ma spłacić długi) to na pewno doda Ci skrzydeł. Jeśli stwierdzi, że to nie jego bajka to tym bardziej bądź wytrwała i dąż do celu pomimo wszystko. Powodzenia ? ? 

Edytowane 8 Lipca 2024 przez Ewka00

[anonim71]

29 minut temu, kacek89 napisał(a):

Ja może dorzucę swoje 3 grosze w temacie radzenia sobie z długami (moje problemy szczegółowo opisałem dzisiaj w innym temacie).

 

We wrześniu zeszłego roku moja siostra odebrała sobie życie.

Tylko raz sama z siebie powiedziała mi o swoich problemach z długami. Na początku była pożyczka w ING, potem chwilówka na tą pożyczkę, potem chwilówka na chwilówkę i dalej juz schemat doskonale znany większości forumowiczów.

Pomogłem wtedy jak mogłem, zapłaciłem za prawnika, który okazał się mało pomocny. Siostra niby wychodziła na prostą ale sama z siebie nie chciała rozmawiać o życiu. A ja sam nie miałem za bardzo siły żeby drążyć bo od 2 lat sam pogrążam się w depresji.

 

Julia, bo tak miała na imię siostra, nie widziała sensu w życiu i wierzyła, że do końca swoich dni będzie pracować tylko na długi. Gdy inni korzystali z życia ona gasła. Miała 26 lat i nie zdobyła się na odwagę żeby poprosić o pomoc.

 

Dlatego cieszę się, że znalazłem to forum. Dużo ludzi dzieli się swoimi problemami i prosi o pomoc. Róbcie to, rozmawiajcie o swoich sytuacjach i problemach, nawet w internecie. To bardzo budujące.
 

Moja sytuacja (na razie jeszcze) nie jest mega dramatyczna, ale sens tej całej gonitwy też mi momentami ucieka. Może tutaj znajdę jakiś drogowskaz? Wcześniej go nie szukałem. Ale człowiek postawiony pod ścianą (przed komornikiem) chuba już wszystkiego spróbuje..

Bardzo mi przykro, trzymaj się? Ja jednak uważam, że w jakiejś części to też windykacja i strasznie czym tylko mogą doprowadza do takich myśli a nawet i czynów?

[AdaSss]

3 godziny temu, MagdaK58 napisał(a):

Jestem dopiero na początku swojej drogi w oddłużeniu. W zeszłym tygodniu byłam pewna siebie i zdeterminowana, że już gorzej być nie może i będzie tylko lepiej. No, do dziś. Przestałam refinansować i kombinować i od dziś zaczęły się telefony.   A do tego szykuje się na rozmowę z narzeczonym i nawet nie wiem jak to ugryźć. W sumie jedyne czego się boję to tego, że mnie zostawi. Ogólnie panika, ściśnięty żołądek i brak chęci na cokolwiek. 

Jak zostawi to znaczy że to nie ten, pomyśl co by się mogło stać jakby pojawiły się gorsze problemy, jak zostanie zaczniecie budować coś razem 

[Millka]

3 godziny temu, MagdaK58 napisał(a):

Jestem dopiero na początku swojej drogi w oddłużeniu. W zeszłym tygodniu byłam pewna siebie i zdeterminowana, że już gorzej być nie może i będzie tylko lepiej. No, do dziś. Przestałam refinansować i kombinować i od dziś zaczęły się telefony.   A do tego szykuje się na rozmowę z narzeczonym i nawet nie wiem jak to ugryźć. W sumie jedyne czego się boję to tego, że mnie zostawi. Ogólnie panika, ściśnięty żołądek i brak chęci na cokolwiek. 

To będzie sprawdzian,pokarze czy Ciebie kocha.To trudne,ale jego reakcja wiele Ci o nim powie.Nie bój się -jak Cię zostawi to znaczy ,że nie jest Ciebie wart.Powinien docenić Twoja szczerość i skruchę.Jesli tego nie zrobi .....pomysł sobie o wspólnym życiu...co Cię w nim czeka 

[bartek8]

4 godziny temu, MagdaK58 napisał(a):

Jestem dopiero na początku swojej drogi w oddłużeniu. W zeszłym tygodniu byłam pewna siebie i zdeterminowana, że już gorzej być nie może i będzie tylko lepiej. No, do dziś. Przestałam refinansować i kombinować i od dziś zaczęły się telefony.   A do tego szykuje się na rozmowę z narzeczonym i nawet nie wiem jak to ugryźć. W sumie jedyne czego się boję to tego, że mnie zostawi. Ogólnie panika, ściśnięty żołądek i brak chęci na cokolwiek. 

Jak kocha to nie zostawi tyle Ci powiem. Kilka lat temu też tonalem w długach ukrywając przed narzeczoną. Kiedy jej o tym powiedziałem to nie zostawiła mnie, tylko wsparła. Mieliśmy dwoje dzieci i po tym wszystkim doszło nawet trzecie. Zmotywowało mnie to do znalezienia dużo lepiej płatnej pracy dzięki której spłaciłem wszystkie chwilówki i została rata w banku, która sobie tłumacze, że gdyby nie ona to bym dalej pracował za marne grosze. Wiec są się z nią żyć. A windykatorów olewaj, dziś do mnie też dzwonili upominać się o umorzona pożyczkę sprzed trzech lat. Jak chcą niech idą do sądu. Tylko na to czekam bo też chce to zakończyć. Nie bój się, oni nie są straszni i niewiele mogą. No i pieniądze nie są najważniejsze, dasz radę ??

[lukas85]

Patrząc na to z mojej strony, 6 lat temu wziąłem sporą konsolę w Alior na 144 tys złotych na 12 lat. Jak domyślacie się koszty ogromne. Od tamtego czasu nie pożyczyłem ani złotówki , dług po dwóch małych nadpłatach wynosi 69 tys. Nie jest lekko… Cały okres kredytu porównuję do odsiadki we więzieniu, całe życie to jakby mieć opaskę monitorującą na nodze, każdy krok nie w tą stronę, nie taki wydatek -rozlega się alarm.  W takiej sytuacji musiałem korzystać z porady psychiatry, i każdemu polecam. Tak jak długi to nie powód do wstydu tak wizyta u lekarza tym bardziej. 

[lawenda32]

W dniu 5.07.2024 o 16:15, lawenda32 napisał(a):

Dzisiaj przy pomocy rodziny spłaciłam do końca Aasę,Rupi i Ekspres pożyczkę?

------------------------------- dodano 0 minut później -------------------------------

 

 

I Minicredit 

 

 

Wonga też spłacona 

[lawenda32]

Pytanie do osób, które zostały wsparte finansowo przez rodzinę w spłacie. Czy także zauważyliście próby kontrolowania was przez rodzinę? Zamiast radości, czuje stres oraz brak prywatności. Wiem że mogli mnie wyrzucić z domu. Nie zmienia to jednak moich uczuć.

[lukas85]

58 minut temu, lawenda32 napisał(a):

Pytanie do osób, które zostały wsparte finansowo przez rodzinę w spłacie. Czy także zauważyliście próby kontrolowania was przez rodzinę? Zamiast radości, czuje stres oraz brak prywatności. Wiem że mogli mnie wyrzucić z domu. Nie zmienia to jednak moich uczuć.

To jest to co pisałem wyżej, czy kontroluje Ciebie rodzina, bank czy komornik to zawsze pewien rodzaj zniewolenia. Dług to dług , zawsze ten sam schemat być może w innej oprawie ale ten sam?

[Millka]

Godzinę temu, lawenda32 napisał(a):

Pytanie do osób, które zostały wsparte finansowo przez rodzinę w spłacie. Czy także zauważyliście próby kontrolowania was przez rodzinę? Zamiast radości, czuje stres oraz brak prywatności. Wiem że mogli mnie wyrzucić z domu. Nie zmienia to jednak moich uczuć.

Pewnie robią to z troski,martwią sie

[kebaobab]

2 godziny temu, lawenda32 napisał(a):

Pytanie do osób, które zostały wsparte finansowo przez rodzinę w spłacie. Czy także zauważyliście próby kontrolowania was przez rodzinę? Zamiast radości, czuje stres oraz brak prywatności. Wiem że mogli mnie wyrzucić z domu. Nie zmienia to jednak moich uczuć.

Czemu mieliby Cię wyrzucić z domu?

[lawenda32]

38 minut temu, kebaobab napisał(a):

Czemu mieliby Cię wyrzucić z domu?

Za długi. Zresztą sami użyli tych słów. Powinno się mnie wytargać za włosy na ulicę.

[anonim71]

48 minut temu, kebaobab napisał(a):

Czemu mieliby Cię wyrzucić z domu?

Też słyszałam że jak tak będę robić to pod mostem skończę ?‍♀️

[kebaobab]

21 minut temu, lawenda32 napisał(a):

Za długi. Zresztą sami użyli tych słów. Powinno się mnie wytargać za włosy na ulicę.

Ale że co, za karę? Czy się boją że komornik im zabierze odtwarzacz DVD? W ogóle to po co Ci pomogli, żeby mniej wstydu przed sąsiadami było czy jak? Banda nie powiem kogo. ? Wstydu nie mają. 

[Mariusz43]

Bo to uzależnienie, jedyna droga czasami by się ktoś ocknął. 

[M3223S]

W dniu 3.07.2024 o 11:58, anonim71 napisał(a):

Przestałam się zadłużać w połowie sierpnia 2023. Właściwie to zostałam do tego zmuszona bo refinansować nie mogłam a i skąd na spłatę wziąć nie miałam bo nikt mi nie chciał dać. Długu niecałe 70 tysięcy, 12 wierzycieli, do dyspozycji najnizsza krajowa. Mi też dużo pomogli bliscy. Na chwilę obecną czyli prawie rok po zaprzestaniu spłat zostały mi dwie ugody, jedna kończy się w marcu a druga w lipcu 2025 choć mam nadzieję że znajdę na tyle wolnych środków by móc zacząć 2025 z czystą kartą.

Mi też pomogła rodzina rok temu, niestety ze strachu przed ich reakcją nie powiedziałam o całym długu. Po roku mam kwotę w chwilówkach i parabankach 3 razy większą (około 70 tys.), głupie refinansowania, branie kolejnych żeby spłacić te 3 które mi wtedy zostały... gdybym mogła cofnąć czas na pewno powiedziałabym im o całym zadłużeniu. Teraz jestem w bagnie po uszy, od miesiąca nie spłacam, z kilkoma udało się porozumieć na raty. Z resztą czekam na rozwój spraw. Mam lepsze i gorsze dni, huśtawkę nastrojów ale staram się jakoś trzymać. Jest mi ciężko bo rodzina i mąż nie mają pojęcia o moich kolejnych długach. Musze żyć w dwóch światach normalnym i z długami. Wiem, ze limit zaufania wykorzystałam i musze liczyć na siebie. Próbuję znaleźć dodatkową pracę , nie jest łatwo ale nie tracę nadziei. 

[kebaobab]

4 godziny temu, Mariusz43 napisał(a):

Bo to uzależnienie, jedyna droga czasami by się ktoś ocknął. 

Czasami. Zależy od sytuacji. Konsekwencje nieadekwatne do skali błędów to żadna profilaktyka dla czyjegoś dobra. Chyba że samo odseparowanie od złych ludzi komuś wyjdzie na dobre "przypadkiem".

[anonim71]

1 godzinę temu, M3223S napisał(a):

Mi też pomogła rodzina rok temu, niestety ze strachu przed ich reakcją nie powiedziałam o całym długu. Po roku mam kwotę w chwilówkach i parabankach 3 razy większą (około 70 tys.), głupie refinansowania, branie kolejnych żeby spłacić te 3 które mi wtedy zostały... gdybym mogła cofnąć czas na pewno powiedziałabym im o całym zadłużeniu. Teraz jestem w bagnie po uszy, od miesiąca nie spłacam, z kilkoma udało się porozumieć na raty. Z resztą czekam na rozwój spraw. Mam lepsze i gorsze dni, huśtawkę nastrojów ale staram się jakoś trzymać. Jest mi ciężko bo rodzina i mąż nie mają pojęcia o moich kolejnych długach. Musze żyć w dwóch światach normalnym i z długami. Wiem, ze limit zaufania wykorzystałam i musze liczyć na siebie. Próbuję znaleźć dodatkową pracę , nie jest łatwo ale nie tracę nadziei. 

Ja tez ze strachu przed reakcja nie powiedziałam o wszystkich. Ja naprawdę dostałam takie zj*by, że ostatnie o czym pomyślałam to branie chwilówek z tych, które już spłaciłam. Ja miałam dość tego syfu i nie chciałam dalej w niego brnąć.

[M3223S]

25 minut temu, anonim71 napisał(a):

Ja tez ze strachu przed reakcja nie powiedziałam o wszystkich. Ja naprawdę dostałam takie zj*by, że ostatnie o czym pomyślałam to branie chwilówek z tych, które już spłaciłam. Ja miałam dość tego syfu i nie chciałam dalej w niego brnąć.

Człowiek się uczy na własnych błędach, czasem wcześniej czasem później... Ja też myślałam, że już po rozwodzie będę rok temu. Powoli się poukładało więc teraz to już byłby na pewno koniec. Ale nie mogę sobie wybaczyć, że drugi raz wdepnęłam w to g...o. Dobrze, że to forum jest , to ogromne wsparcie dla nas dłużników. ?

[MagdaK58]

W dniu 8.07.2024 o 16:27, Ewka00 napisał(a):

Musisz przetrwać  ten najgorszy czas czyli początek oddłużania. 

Windykacja daje popalić to fakt, ale to tylko windykacja. Musisz przestać się ich bać. Rozmowa z narzeczonym na pewno będzie trudna, to jak się zachowa pokaże tak naprawdę jak to między Wami jest. Dług to tylko pieniądze, ludzką rzeczą jest popełniać błędy. Ważne, że widzisz problem i chcesz z tym walczyć. Jeśli narzeczony będzie przy Tobie (nie mylić, że ma spłacić długi) to na pewno doda Ci skrzydeł. Jeśli stwierdzi, że to nie jego bajka to tym bardziej bądź wytrwała i dąż do celu pomimo wszystko. Powodzenia ? ? 

Dzięki wielkie, za dobre słowo ♥️ zawsze to pomaga, jakbyś mogła zajrzeć na mój wątek i się wypowiedzieć to też byłabym wdzięczna, bo widzę, że masz ogromną wiedzę jeśli chodzi o tematy długów, a przydałyby mi się wszystkie możliwe rady.