JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[lawenda32]

38 minut temu, Lisa79 napisał(a):

Mój mąż dowiedział się przez przypadek, sprawdził moją pocztę a tam umowy pożyczek i...  wyzywa mnie teraz od kurw, złodziei i oszustów , przyszedł też do mnie do pracy i przy ludziach zwyzywał mnie od złodziei,bo mu  o tym nie powiedziałam. Jutro się wyprowadzamy z dziećmi 

Bardzo mi przykro. Współczuje?

------------------------------- dodano 2 minuty później -------------------------------

 

 

Duże ma Pani zobowiązania do spłaty?Proszę rozpisać je w osobnym poście. Może uda się pomóc. Trzymajmy się wszyscy.

[Ewka00]

4 godziny temu, Lisa79 napisał(a):

Mój mąż dowiedział się przez przypadek, sprawdził moją pocztę a tam umowy pożyczek i...  wyzywa mnie teraz od kurw, złodziei i oszustów , przyszedł też do mnie do pracy i przy ludziach zwyzywał mnie od złodziei,bo mu  o tym nie powiedziałam. Jutro się wyprowadzamy z dziećmi 

A byłoby inaczej, gdybyś powiedziała wcześniej? 

Przypuszczam, że nie, bo skoro teraz taka reakcja... Też mam rodzinę, ale od długów się odcięła totalnie. Spłacam sama. 

[Millka]

5 minut temu, Ewka00 napisał(a):

A byłoby inaczej, gdybyś powiedziała wcześniej? 

Przypuszczam, że nie, bo skoro teraz taka reakcja... Też mam rodzinę, ale od długów się odcięła totalnie. Spłacam sama. 

Ja też obstawiam,że nic by to nie dało 

[anonim71]

W dniu 14.06.2024 o 16:32, lawenda32 napisał(a):

Cześć. Czy rodzina was wspiera? Walczę, staram się spłacać, zawarłam dwie ugody które splacam w terminie. Mimo to w domu czuję się jakbym zamordowała człowieka. Ryzyko sądu i komornika to dla nich wielki wstyd.

Dla pocieszenia ci powiem, że mam podobnie. Dostałam pomoc, ale prawie codziennie jakieś wypominanie tego co zrobiłam albo ze pewnie pójdę i wezmę następne pożyczki. Jedyne gdzie odpoczywam psychicznie to w pracy, są takie dni że najchętniej to do domu bym wcale nie wracała. Byłam już na dwóch wizytach u psychologa, podniosła mnie kobietka na duchu i uświadomiła mi, że wcale nie jestem taka beznadziejna ale co mi po tym jak zaraz wrócę do punktu wyjścia bo najbliższe osoby mnie zaraz znowu pogrążą.

[lawenda32]

20 minut temu, anonim71 napisał(a):

Dla pocieszenia ci powiem, że mam podobnie. Dostałam pomoc, ale prawie codziennie jakieś wypominanie tego co zrobiłam albo ze pewnie pójdę i wezmę następne pożyczki. Jedyne gdzie odpoczywam psychicznie to w pracy, są takie dni że najchętniej to do domu bym wcale nie wracała. Byłam już na dwóch wizytach u psychologa, podniosła mnie kobietka na duchu i uświadomiła mi, że wcale nie jestem taka beznadziejna ale co mi po tym jak zaraz wrócę do punktu wyjścia bo najbliższe osoby mnie zaraz znowu pogrążą.

Hej. Skąd jesteś? Bo jeśli z Warszawy, to poproszę namiary na kobietkę psychologa?

[anonim71]

6 minut temu, lawenda32 napisał(a):

Hej. Skąd jesteś? Bo jeśli z Warszawy, to poproszę namiary na kobietkę psychologa?

Ja z okolic Kielc ?

[PawloK]

9 godzin temu, Lisa79 napisał(a):

Mój mąż dowiedział się przez przypadek, sprawdził moją pocztę a tam umowy pożyczek i...  wyzywa mnie teraz od kurw, złodziei i oszustów , przyszedł też do mnie do pracy i przy ludziach zwyzywał mnie od złodziei,bo mu  o tym nie powiedziałam. Jutro się wyprowadzamy z dziećmi 

Nie żałuję, że zrezygnowałem z małżeństwa trzy miesiące przed planowanym ślubem, bo u mnie byłoby to samo. Nie chodzi o długi, tylko o widoczne już wtedy brak umiejętności dogadania się w różnych sprawach i trzymania się tego, bez przerwy czuć było wpływ jej matki i jej rodziny. Ludzie sobie przysięgają być ze sobą "na dobre i na złe", a potem i tak samotnie się zmagają ze swoimi problemami, a jak druga strona się dowie, to traktuje jak szmatę. Jeśli on ci w ogóle zrobił awanturę w pracy, przy innych ludziach, to tu nie ma o czym gadać. Taki związek już dla mnie by nie istniał. 

[Millka]

3 godziny temu, anonim71 napisał(a):

Dla pocieszenia ci powiem, że mam podobnie. Dostałam pomoc, ale prawie codziennie jakieś wypominanie tego co zrobiłam albo ze pewnie pójdę i wezmę następne pożyczki. Jedyne gdzie odpoczywam psychicznie to w pracy, są takie dni że najchętniej to do domu bym wcale nie wracała. Byłam już na dwóch wizytach u psychologa, podniosła mnie kobietka na duchu i uświadomiła mi, że wcale nie jestem taka beznadziejna ale co mi po tym jak zaraz wrócę do punktu wyjścia bo najbliższe osoby mnie zaraz znowu pogrążą.

U mnie to jeszcze by było tak,że jakby zobaczyli,że kupiłam sobie coś nowego np.buty to by było gadanie.Bo przecież teraz. Powinnam chodzić w jednej parze cały rok z oszczędności  itp .Moi odemnie się nie dowiedzą....Już nie wspomne o wypominaniu .Mówię tu o mojej rodzinie ,bo mąż  znając go by zareagował tak jak u koleżanki 

------------------------------- dodano 8 minut później -------------------------------

6 godzin temu, Ewka00 napisał(a):

A byłoby inaczej, gdybyś powiedziała wcześniej? 

Przypuszczam, że nie, bo skoro teraz taka reakcja... Też mam rodzinę, ale od długów się odcięła totalnie. Spłacam sama. 

Ja powiedziałam tylko siostrze bo byłam pewna, ze mogę liczyć na jej pomóc.Przeliczylam się.Zostałam delikatne mówiąc niezrozumiana.

Edytowane 20 Czerwca 2024 przez Millka

[Ewka00]

12 minut temu, Millka napisał(a):

U mnie to jeszcze by było tak,że jakby zobaczyli,że kupiłam sobie coś nowego np.buty to by było gadanie.Bo przecież teraz. Powinnam chodzić w jednej parze cały rok z oszczędności  itp .Moi odemnie się nie dowiedzą....Już nie wspomne o wypominaniu .Mówię tu o mojej rodzinie ,bo mąż  znając go by zareagował tak jak u koleżanki 

------------------------------- dodano 8 minut później -------------------------------

 

 

Ja powiedziałam tylko siostrze bo byłam pewna, ze mogę liczyć na jej pomóc.Przeliczylam się.Zostałam delikatne mówiąc niezrozumiana.

 

 

Nie zawsze rodzina oznacza pomoc. Ja nie żądam absolutnie, żeby spłacali za mnie długi, ale najbardziej boli fakt, że jest to zapłata za to, że zawsze było się dla wszystkich na pstrykniecie palcem. 

Jak pojawiły się problemy, to nagle wszyscy stali się samowystarczalni, 

a dłużnika,  czarną owcę rodziny, cóż... trzeba szerokim łukiem omijać. Podziękowanie za to , że zawsze miało się serce na dłoni dla wszystkich, tylko nie dla siebie. 

Może to i dobrze... Jednak ludzie uczą rozumu... Szkoda, że wiem o tym o wiele za późno. Ale, życie toczy się dalej czy z pomocą czy bez... 

[anonim71]

30 minut temu, Millka napisał(a):

U mnie to jeszcze by było tak,że jakby zobaczyli,że kupiłam sobie coś nowego np.buty to by było gadanie.Bo przecież teraz. Powinnam chodzić w jednej parze cały rok z oszczędności  itp .Moi odemnie się nie dowiedzą....Już nie wspomne o wypominaniu .Mówię tu o mojej rodzinie ,bo mąż  znając go by zareagował tak jak u koleżanki 

------------------------------- dodano 8 minut później -------------------------------

 

 

Ja powiedziałam tylko siostrze bo byłam pewna, ze mogę liczyć na jej pomóc.Przeliczylam się.Zostałam delikatne mówiąc niezrozumiana.

 

 

No dokładnie u mnie to samo, "skoro wiedziałam że mam długi to zamiast sobie coś kupować było przeznaczyć na splate", "twoj przypadek to się nadaje tylko na upadłość konsumencką", "w c*uj czasu ci jeszcze zejdzie zanim z tego gówna wyjdziesz", "tyle pieniędzy nabrałaś a nic z nich nie załatwiłaś", "pójdziesz i kolejne chwilówki weźmiesz". Momentami to się zastanawiam czy nie lepiej było spłacać to swojemu bez niczyjej pomocy bo mam wrażenie, że psychicznie to jestem bardziej wyniszczona niż zanim to się wszystko wydało. 

[kebaobab]

Członkowie waszych rodzin mają o wiele gorsze i niedoogarnięcia długi od was, mianowicie długi umysłowe. Wasze zadłużenie w porównaniu do tego mułu mentalnego to obiektywnie nic. Czyż to nie wspaniałe uczucie nie należeć do takich osób? Wasze problemy prędzej czy później się skończą. Weźcie sobie wyobraźcie, że jesteście tacy jak oni, że tak się zachowujecie. Ja sobie wyobraziłam i odczułam wstyd i zażenowanie. Oni się na Was wyżywają za własne kompleksy, za niespełnienie oczekiwań ale na tyle własnych korzyści z Was (od tych materialnych po możliwość pochwalenia się wami jako owoc zaj*bistego wychowania). Oczywiście nie stawiam na piedestale dłużników robiąc z nich bohaterów, którzy zawsze są wspaniali, a jakiekolwiek pretensje rodziny zawsze głupie i niesłuszne, ale każdy może popełnić błąd i ważne jest jak chce go naprawić. Ludzie, których ta sprawa nie dotyczy, a wylewają pomyje to zwykła hołota. A ci, których to dotyczy, a stosują za karę przemoc, to zazwyczaj ludzie współwinni tym długom, bo swoim zachowaniem doprowadzili w większości przypadków do depresji, nerwicy, i kupowania sobie chwili spokoju na kredyt. Pewnie z 20% zadłużonych kobiet to żony frajerów z kompleksami niskich zarobków, stosujących przemoc ekonomiczną.

[pixel3]

Ja mam bardzo mieszane odczucia w swojej sytuacj. Powiedziałem w pewnym kryzysowym dla mnie momencie rodzinie i otrzymałem wtedy też pomoc, za co jestem niesamowidzie wdzięczny. Na samym początku otrzymałem też słowa zrozumienia oraz wsparcie, także to psychiczne.

 

Z czasem niestety zaczęło być z tym gorzej... Trafiły(trafiają) się dość nieprzyjemne komentarze w sytuacjach zupełnie niezwiązanych z moimi długami. Teraz mam wrażenie, że każde moje niepowodzenie, jakieś trudności, gorsza forma czy humor są oceniane przez pryzmat moich długów i mogę spodziewać się takich lub innych nieprzyjemności i reakcji. Dużo trudniej mi teraz normalnie o pewnych rzeczach rozmawiać czy dzielić się tym co u mnie, jak zaraz mogę tak "mocno oberwać" i usłyszeć, że życie zmarnowałem długami.

Czasem wydaje mi się, że już jestem mniej wrażliwy, utwardziłem się na to i radzę sobie lepiej. Ale prawda taka, że potem gdzieś mi to w głowie zostaje i bardzo zimne i puste uczucie zjada moje wnętrze.

 

Wiem, że nie zabraknie mi sił i wytrwałości by wyjść z długów. Na pewno poczuję radość, ulgę i zadowolenie, że pokonałem tego wroga. Będzie to solidna lekcja i na pewno wyciągnę wnioski. Ale zaczynam się też obawiać czy już nie zostanę do końca z taką etykietą dłużnika-nieudacznika w rodzinie. Trudno, tak jak @kebaobabpiszesz, mój "problem" się skończy. Ale szkoda, że to jednak od najbliższych nieraz dostajemy ciosy w najczulsze punkty i brakuje im takiego zrozumienia i odrobiny więcej empatii, współodczuwania i wrażliwości na nasze trudności.

[kebaobab]

Może musisz bardziej stanowczo się wyrazić? Że wiesz, że masz problemy, ale one są do pokonania i wiesz jak to zrobić. Że ponosisz tego konsekwencje i na sytuacja niesie za sobą wyrzeczenia, które pokornie przyjmujesz i idziesz do przodu. Że już starczy tej niekonstruktywnej krytyki, przytyków, komentarzy. Nie lekceważysz swoich problemów i żadne baty nie są Tobie potrzebne, a wręcz przeciwnie. Czy ta pomoc od nich jest zwrotna czy bezzwrotna?  

[anonim71]

4 godziny temu, kebaobab napisał(a):

Może musisz bardziej stanowczo się wyrazić? Że wiesz, że masz problemy, ale one są do pokonania i wiesz jak to zrobić. Że ponosisz tego konsekwencje i na sytuacja niesie za sobą wyrzeczenia, które pokornie przyjmujesz i idziesz do przodu. Że już starczy tej niekonstruktywnej krytyki, przytyków, komentarzy. Nie lekceważysz swoich problemów i żadne baty nie są Tobie potrzebne, a wręcz przeciwnie. Czy ta pomoc od nich jest zwrotna czy bezzwrotna?  

Ja mam podobnie jak kolega wyżej, dostałam pomoc za którą jestem wdzięczna ale prawie codziennie jakieś wypominanie, wbijanie noża w plecy i nie ukrywam, że zaczynam sobie z tym powoli przestać radzić. Może faktycznie warto się troszkę postawić i powiedzieć że rozumie się błąd i nie ma się zamiaru tego powtarzać bo po dupie już się wystarczająco dostało.

[AdaSss]

Godzinę temu, anonim71 napisał(a):

Ja mam podobnie jak kolega wyżej, dostałam pomoc za którą jestem wdzięczna ale prawie codziennie jakieś wypominanie, wbijanie noża w plecy i nie ukrywam, że zaczynam sobie z tym powoli przestać radzić. Może faktycznie warto się troszkę postawić i powiedzieć że rozumie się błąd i nie ma się zamiaru tego powtarzać bo po dupie już się wystarczająco dostało.

Ja to mam wrażenie ze ogólnie mało kto chce pomoc i nic  z tego nie mieć a nasza naturą ludzką chyba jest wytykanie błędów innym. Ja powiedziałam rodzinie tylko po to żeby nie dziwiły ich listy ale innej pomocy nie przyjęłam tez po części chyba z tych powodów ze musiałabym potem słuchać wypominania i w mojej głowie miałabym jakiś dług.

[anonim71]

Godzinę temu, AdaSss napisał(a):

Ja to mam wrażenie ze ogólnie mało kto chce pomoc i nic  z tego nie mieć a nasza naturą ludzką chyba jest wytykanie błędów innym. Ja powiedziałam rodzinie tylko po to żeby nie dziwiły ich listy ale innej pomocy nie przyjęłam tez po części chyba z tych powodów ze musiałabym potem słuchać wypominania i w mojej głowie miałabym jakiś dług.

Ja i tak te pieniądze mam do oddania a i tak wysłuchuje wypominania ?

[AdaSss]

Godzinę temu, anonim71 napisał(a):

Ja i tak te pieniądze mam do oddania a i tak wysłuchuje wypominania ?

Wiem i dlatego powiedziałam nie że nie chce bo by było to samo 

[anonim71]

21 minut temu, AdaSss napisał(a):

Wiem i dlatego powiedziałam nie że nie chce bo by było to samo 

Dlatego ukrywałam tak długo jak mogłam bo wiedziałam co będzie i miałam racje No ale trudno, trzeba przeczekać i sobie poradzić

[Dana61]

Tak mi się w życiu ułożyło, że nie mam rodziny i z wszystkimi problemami muszę radzić sobie sama, ale jak czytam o waszych doświadczeniach, to może lepiej, że jej nie mam, bo pewnie też bym się nasłuchała w temacie mojego zadłużenia. A tak swoją drogą znalazłam coś na tę okoliczność ?

 

 

[AdaSss]

Ale tak czasami sie zastanawiam ze dłużnicy są tak bardzo potępiani a ciekawe ilu tych co wygłasza swoje mądrości ma czyste sumienie

[Gość]

Ja się przyłączę ze swoją historią... Niestety, też zawiodłem się na bliskich mi osobach...

 

Był taki moment w historii mojego oddłużania, że byłem na przysłowiowej "granicy" - zadłużony już w bankach i parabankach, ale jeszcze ze zdolnością "na styk" do regulowania swoich zobowiązań.

 

Potrzebowałem +/- 60.000zł żeby "wyprostować" najpilniejsze sprawy z parabankami i zejść z ratami do takiego poziomu, że byłbym w stanie je regulować terminowo przez najbliższe lata.

 

Przełamałem wstyd i poprosiłem o pożyczkę mamę, która ma odłożoną w banku kwotę 5x większą i na nic jej nie potrzebuje. Ostatecznie jako jedynej rodzinie i tak przypadnie to kiedyś w spadku mi i bratu...

Rzuciła słuchawką, przez tydzień się nie odzywała...

Po tygodniu z wielką łaską, za namową brata, "pożyczyła" mi znacznie niższą kwotę, która nie starczyła na pokrycie wszystkich zobowiązań. Musiałem się "dopożyczyć" w ProfiCredit, co tylko pogorszyło moją dalszą sytuację...

Przez kilka miesięcy spłacałem ją terminowo, ale kiedy pętla zaczęła się zaciskać - musiałem zaprzestać spłat żeby regulować w terminie banki czy Profi. Oczywiście zostałem zwyzwany od oszustów i złodziei. Za każdym razem kiedy się widzimy jest mi to wypominanie i są ciągłe komentarze, kiedy zacznę spłacać... Gorzej niż windykacja. A i tak nie przyznałem się do całego długu. Jednocześnie mama żyje w przekonaniu, że ona mnie tą pożyczką "uratowała". Gdzie nie wie, że dalej tonę...

 

Próbowałem też uzyskać taką pożyczkę od znajomych. Mam 4 przyjaciół z którymi znam się już ponad 30 lat, trzymamy się razem. Znajomi są bardzo dobrze sytuowani, zarabiają znacznie lepiej ode mnie, mają po 2-3 mieszkania, niektórzy nawet dom, mają dochody z najmu... Jeżdżą na wakacje z rodziną za kilkadziesiąt tysi. Czasem nawet kilka razy do roku...

Prosiłem ich w kolejności ich "zamożności" - wiem, że mieli by takie pieniądze bez problemu pożyczyć, ale każdy się zaparł twierdząc że "nie ma" / nie pożyczy.

Ostatecznie zgadali się ze sobą o moich problemach i "na spółkę" zebrali kwotę 8.000zł do oddania w ciągu 2 lat. Przeciągnęło to nieuniknione, bo potrzebowałem 3x więcej żeby zejść z równi pochyłej.

Najgorsze, że dalej się widujemy - nie mam innych przyjaciół - o temacie długów nie rozmawiamy, ale jakieś poczucie zostawienia mnie na lodzie w tak trudnej chwili pozostało...

 

Koleżanka właśni "chwali się" ma komunikatorze zdjęciami z Disneylandu ze swoich 2-tygodniowych objazdowych wakacji w stanach z rodziną. A ja w tym czasie kombinuję, jak za 200zł na koncie przeżyć jeszcze 10 dni...

 

Trzecią osobą, która mnie zawiodła jest mój rodzony brat. Poprosiłem go o wzięcie pożyczki na siebie (ja miałem już w BIKu pozamiatane), którą ja bym spłacał co miesiąc. Wykazałem mu dokładnie, na co pójdą pieniądze, ile dzięki temu zaoszczędzę na swoich ratach i że z tych zaoszczędzonych rat śmiało spłacę raty "jego" pożyczki.

Brat powiedział że nie i tyle. I żebym od mamy pieniądze pożyczył... Nie ma innej rozmowy.

 

Podobnie do tematu podeszła przyjaciółka, którą miałem za dobrą i sprawdzoną osobę... Poprosiłem ją o wzięcie kredytu na siebie, wykazałem, że dzięki temu zaoszczędzę na ratach tyle, że bez problemu będę spłacał - jednak też się na to nie zgodziła nie chcąc "ryzykować"...

 

Ostatecznie próbowałem się jeszcze ratować kolejnymi chwilówkami, pokończyły się ugodny z bankami, pętla się zacisnęła i koniec końców doszło do tego, że na chwilę obecna muszę iść "w upadłość" bo nie jestem w stanie dłużej regulować swoich (bankowych) zobowiązań. Z perspektywy czasu żałuję, że nie zdecydowałem się wcześniej na "oddłużanie" - może gdybym wtedy spróbował pójść z chwilówkami do sądu nie wpakowałbym się w jeszcze większe bagno, ale to chyba wielu z nas tak do tematu pętli podchodziło i już nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem....

 

Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że wpakowałem się w bagno sam z własnej winy. I że nikt z rodziny ani przyjaciół nie ma żadnego "obowiązku" mnie z tego bagna wyciągać... A ja nie mam prawa niczego od nich "oczekiwać"...

Jednak bardzo to boli, że w tym trudnym momencie nikt nie podał mi ręki, kiedy ich o to prosiłem - a stworzyli najwyżej dla samych siebie iluzję, że "pomagają jak mogą"...

 

Sprawdza się stara maksyma, że dopóki jest dobrze, to jest dobrze, ale jak pojawiają się problemy - człowiek może liczyć tylko na siebie....

Edytowane 22 Czerwca 2024 przez Gość

[lukaszb]

2 godziny temu, Rafal600 napisał(a):

Ja się przyłączę ze swoją historią... Niestety, też zawiodłem się na bliskich mi osobach...

 

Był taki moment w historii mojego oddłużania, że byłem na przysłowiowej "granicy" - zadłużony już w bankach i parabankach, ale jeszcze ze zdolnością "na styk" do regulowania swoich zobowiązań.

 

Potrzebowałem +/- 60.000zł żeby "wyprostować" najpilniejsze sprawy z parabankami i zejść z ratami do takiego poziomu, że byłbym w stanie je regulować terminowo przez najbliższe lata.

 

Przełamałem wstyd i poprosiłem o pożyczkę mamę, która ma odłożoną w banku kwotę 5x większą i na nic jej nie potrzebuje. Ostatecznie jako jedynej rodzinie i tak przypadnie to kiedyś w spadku mi i bratu...

Rzuciła słuchawką, przez tydzień się nie odzywała...

Po tygodniu z wielką łaską, za namową brata, "pożyczyła" mi znacznie niższą kwotę, która nie starczyła na pokrycie wszystkich zobowiązań. Musiałem się "dopożyczyć" w ProfiCredit, co tylko pogorszyło moją dalszą sytuację...

Przez kilka miesięcy spłacałem ją terminowo, ale kiedy pętla zaczęła się zaciskać - musiałem zaprzestać spłat żeby regulować w terminie banki czy Profi. Oczywiście zostałem zwyzwany od oszustów i złodziei. Za każdym razem kiedy się widzimy jest mi to wypominanie i są ciągłe komentarze, kiedy zacznę spłacać... Gorzej niż windykacja. A i tak nie przyznałem się do całego długu. Jednocześnie mama żyje w przekonaniu, że ona mnie tą pożyczką "uratowała". Gdzie nie wie, że dalej tonę...

 

Próbowałem też uzyskać taką pożyczkę od znajomych. Mam 4 przyjaciół z którymi znam się już ponad 30 lat, trzymamy się razem. Znajomi są bardzo dobrze sytuowani, zarabiają znacznie lepiej ode mnie, mają po 2-3 mieszkania, niektórzy nawet dom, mają dochody z najmu... Jeżdżą na wakacje z rodziną za kilkadziesiąt tysi. Czasem nawet kilka razy do roku...

Prosiłem ich w kolejności ich "zamożności" - wiem, że mieli by takie pieniądze bez problemu pożyczyć, ale każdy się zaparł twierdząc że "nie ma" / nie pożyczy.

Ostatecznie zgadali się ze sobą o moich problemach i "na spółkę" zebrali kwotę 8.000zł do oddania w ciągu 2 lat. Przeciągnęło to nieuniknione, bo potrzebowałem 3x więcej żeby zejść z równi pochyłej.

Najgorsze, że dalej się widujemy - nie mam innych przyjaciół - o temacie długów nie rozmawiamy, ale jakieś poczucie zostawienia mnie na lodzie w tak trudnej chwili pozostało...

 

Koleżanka właśni "chwali się" ma komunikatorze zdjęciami z Disneylandu ze swoich 2-tygodniowych objazdowych wakacji w stanach z rodziną. A ja w tym czasie kombinuję, jak za 200zł na koncie przeżyć jeszcze 10 dni...

 

Trzecią osobą, która mnie zawiodła jest mój rodzony brat. Poprosiłem go o wzięcie pożyczki na siebie (ja miałem już w BIKu pozamiatane), którą ja bym spłacał co miesiąc. Wykazałem mu dokładnie, na co pójdą pieniądze, ile dzięki temu zaoszczędzę na swoich ratach i że z tych zaoszczędzonych rat śmiało spłacę raty "jego" pożyczki.

Brat powiedział że nie i tyle. I żebym od mamy pieniądze pożyczył... Nie ma innej rozmowy.

 

Podobnie do tematu podeszła przyjaciółka, którą miałem za dobrą i sprawdzoną osobę... Poprosiłem ją o wzięcie kredytu na siebie, wykazałem, że dzięki temu zaoszczędzę na ratach tyle, że bez problemu będę spłacał - jednak też się na to nie zgodziła nie chcąc "ryzykować"...

 

Ostatecznie próbowałem się jeszcze ratować kolejnymi chwilówkami, pokończyły się ugodny z bankami, pętla się zacisnęła i koniec końców doszło do tego, że na chwilę obecna muszę iść "w upadłość" bo nie jestem w stanie dłużej regulować swoich (bankowych) zobowiązań. Z perspektywy czasu żałuję, że nie zdecydowałem się wcześniej na "oddłużanie" - może gdybym wtedy spróbował pójść z chwilówkami do sądu nie wpakowałbym się w jeszcze większe bagno, ale to chyba wielu z nas tak do tematu pętli podchodziło i już nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem....

 

Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że wpakowałem się w bagno sam z własnej winy. I że nikt z rodziny ani przyjaciół nie ma żadnego "obowiązku" mnie z tego bagna wyciągać... A ja nie mam prawa niczego od nich "oczekiwać"...

Jednak bardzo to boli, że w tym trudnym momencie nikt nie podał mi ręki, kiedy ich o to prosiłem - a stworzyli najwyżej dla samych siebie iluzję, że "pomagają jak mogą"...

 

Sprawdza się stara maksyma, że dopóki jest dobrze, to jest dobrze, ale jak pojawiają się problemy - człowiek może liczyć tylko na siebie....

Bez podtekstów i całkiem na poważnie- chodzisz na terapię? Korzystasz z pomocy specjalisty?

 

Życzę Ci naprawdę, jak najlepiej, ale mam wrażenie, że jesteś bardzo pogubionym człowiekiem. Tylko nie odpowiadaj mi zaczepnymi tekstami i uśmieszkami bez sensu, że nie zrozumiałem, albo że nie o tym... Powiedz mi szczerze, czy Ty wziąłbyś na swój garb długi swojego kumpla / przyjaciela? Czy mając rodzinę, dzieci, swoje plany, ale i swoje długi wyjąłbyś z kieszeni ileś tam tysięcy / dziesiątek tysięcy, które przy Twoich długach w zasadzie niczego nie zmieniają? 

 

Poczytaj forum, wiele tu było wątków o kolegach i koleżankach, co ratowali swoich kolegów i koleżanki. Później nie było ani koleżeństwa, ani przyjaźni, zostały długi na garbie tych ratujących. I znów powtórzę, nie chcę Cię dotknąć, ani urazić, ale czasem staje się pod ścianą i mimo najszczerszych chęci wiadomo, że nie ma skąd wziąć na spłatę kolegi, czy przyjaciółki. A kolega, czy przyjaciółka muszą mieć, żeby się ich własne historie nie wywróciły do góry nogami i żeby nie byli tu gdzie Ty jesteś.

 

Pomyśl o tym.

 

Życzę Ci wszystkiego dobrego.

[Maggie87]

3 godziny temu, Rafal600 napisał(a):

Ja się przyłączę ze swoją historią... Niestety, też zawiodłem się na bliskich mi osobach...

 

Był taki moment w historii mojego oddłużania, że byłem na przysłowiowej "granicy" - zadłużony już w bankach i parabankach, ale jeszcze ze zdolnością "na styk" do regulowania swoich zobowiązań.

 

Potrzebowałem +/- 60.000zł żeby "wyprostować" najpilniejsze sprawy z parabankami i zejść z ratami do takiego poziomu, że byłbym w stanie je regulować terminowo przez najbliższe lata.

 

Przełamałem wstyd i poprosiłem o pożyczkę mamę, która ma odłożoną w banku kwotę 5x większą i na nic jej nie potrzebuje. Ostatecznie jako jedynej rodzinie i tak przypadnie to kiedyś w spadku mi i bratu...

Rzuciła słuchawką, przez tydzień się nie odzywała...

Po tygodniu z wielką łaską, za namową brata, "pożyczyła" mi znacznie niższą kwotę, która nie starczyła na pokrycie wszystkich zobowiązań. Musiałem się "dopożyczyć" w ProfiCredit, co tylko pogorszyło moją dalszą sytuację...

Przez kilka miesięcy spłacałem ją terminowo, ale kiedy pętla zaczęła się zaciskać - musiałem zaprzestać spłat żeby regulować w terminie banki czy Profi. Oczywiście zostałem zwyzwany od oszustów i złodziei. Za każdym razem kiedy się widzimy jest mi to wypominanie i są ciągłe komentarze, kiedy zacznę spłacać... Gorzej niż windykacja. A i tak nie przyznałem się do całego długu. Jednocześnie mama żyje w przekonaniu, że ona mnie tą pożyczką "uratowała". Gdzie nie wie, że dalej tonę...

 

Próbowałem też uzyskać taką pożyczkę od znajomych. Mam 4 przyjaciół z którymi znam się już ponad 30 lat, trzymamy się razem. Znajomi są bardzo dobrze sytuowani, zarabiają znacznie lepiej ode mnie, mają po 2-3 mieszkania, niektórzy nawet dom, mają dochody z najmu... Jeżdżą na wakacje z rodziną za kilkadziesiąt tysi. Czasem nawet kilka razy do roku...

Prosiłem ich w kolejności ich "zamożności" - wiem, że mieli by takie pieniądze bez problemu pożyczyć, ale każdy się zaparł twierdząc że "nie ma" / nie pożyczy.

Ostatecznie zgadali się ze sobą o moich problemach i "na spółkę" zebrali kwotę 8.000zł do oddania w ciągu 2 lat. Przeciągnęło to nieuniknione, bo potrzebowałem 3x więcej żeby zejść z równi pochyłej.

Najgorsze, że dalej się widujemy - nie mam innych przyjaciół - o temacie długów nie rozmawiamy, ale jakieś poczucie zostawienia mnie na lodzie w tak trudnej chwili pozostało...

 

Koleżanka właśni "chwali się" ma komunikatorze zdjęciami z Disneylandu ze swoich 2-tygodniowych objazdowych wakacji w stanach z rodziną. A ja w tym czasie kombinuję, jak za 200zł na koncie przeżyć jeszcze 10 dni...

 

Trzecią osobą, która mnie zawiodła jest mój rodzony brat. Poprosiłem go o wzięcie pożyczki na siebie (ja miałem już w BIKu pozamiatane), którą ja bym spłacał co miesiąc. Wykazałem mu dokładnie, na co pójdą pieniądze, ile dzięki temu zaoszczędzę na swoich ratach i że z tych zaoszczędzonych rat śmiało spłacę raty "jego" pożyczki.

Brat powiedział że nie i tyle. I żebym od mamy pieniądze pożyczył... Nie ma innej rozmowy.

 

Podobnie do tematu podeszła przyjaciółka, którą miałem za dobrą i sprawdzoną osobę... Poprosiłem ją o wzięcie kredytu na siebie, wykazałem, że dzięki temu zaoszczędzę na ratach tyle, że bez problemu będę spłacał - jednak też się na to nie zgodziła nie chcąc "ryzykować"...

 

Ostatecznie próbowałem się jeszcze ratować kolejnymi chwilówkami, pokończyły się ugodny z bankami, pętla się zacisnęła i koniec końców doszło do tego, że na chwilę obecna muszę iść "w upadłość" bo nie jestem w stanie dłużej regulować swoich (bankowych) zobowiązań. Z perspektywy czasu żałuję, że nie zdecydowałem się wcześniej na "oddłużanie" - może gdybym wtedy spróbował pójść z chwilówkami do sądu nie wpakowałbym się w jeszcze większe bagno, ale to chyba wielu z nas tak do tematu pętli podchodziło i już nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem....

 

Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że wpakowałem się w bagno sam z własnej winy. I że nikt z rodziny ani przyjaciół nie ma żadnego "obowiązku" mnie z tego bagna wyciągać... A ja nie mam prawa niczego od nich "oczekiwać"...

Jednak bardzo to boli, że w tym trudnym momencie nikt nie podał mi ręki, kiedy ich o to prosiłem - a stworzyli najwyżej dla samych siebie iluzję, że "pomagają jak mogą"...

 

Sprawdza się stara maksyma, że dopóki jest dobrze, to jest dobrze, ale jak pojawiają się problemy - człowiek może liczyć tylko na siebie....

Jak wpadłam w pętlę i wszystko mężowi powiedziałam,to wiesz co usłyszałam od niego? To są nasze długi a nie rodziny! Chwała mu za to i dziękować do końca życia będę za ten kop w dupę!! Nigdy nie licz na kogoś,licz na siebie. Stara prawda dziadków.

[Gość]

Godzinę temu, lukaszb napisał(a):

Bez podtekstów i całkiem na poważnie- chodzisz na terapię?

Zależy, jaką "terapię" i "specjalistę" masz na myśli.

Ale tak, chodziłem. Bezskutecznie. Przez wiele lat. Wydałem na to mnóstwo pieniędzy, efekt mizerny. Potem skończyły się pieniądze więc i terapię przerwałem.

 

Godzinę temu, lukaszb napisał(a):

Korzystasz z pomocy specjalisty?

Tak. Jak wspominałem - lekooporna depresja. Słabo to poddaje się leczeniu. Plus parę innych tematów, o których nie chcę się uzewnętrzniać na forum. Chodziłem do kilku rożnych specjalistów. Próbowali tego samego leczenia. Efekt mizerny, ale jak mam gorsze okresy funkcjonuję dzięki lekom.

 

Godzinę temu, lukaszb napisał(a):

Powiedz mi szczerze, czy Ty wziąłbyś na swój garb długi swojego kumpla / przyjaciela?

Rozróżnienie na "kumpla" i "przyjaciela" jest dla mnie istotne. Podobnie jak stopień "ryzyka" z tym związany.

"Kumpla" z pracy, którego prawie nie znam - nie.

"Przyjaciela", którego mam od podstawówki, znam od 30 lat i jesteśmy częścią wspólnej "paczki" - tak.

 

Szczera odpowiedź? Gdybym miał takie możliwości finansowe, jak oni - to tak, pomógłbym im.

Bo jestem (byłem?) takim "naiwnym" człowiekiem co wierzy(ł) w przyjaźń, o "więzach rodzinnych" nie wspomnę.

I nie mówię to o wyłożeniu kilkuset tysięcy i spłacie całego długu "za mnie".

A o pomocy w pozyskaniu kredytu z ratą 500zł, które bym im spłacał co miesiąc mając ku temu zdolność finansową...

 

Jak wspomniałem znamy się od dawna jak przysłowiowe "łyse konie". Znamy też mniej więcej swoje możliwości finansowe. Gdybym miał wątpliwości co do tego, czy są w stanie mi pomóc - nie prosiłbym ich o oto.

 

Godzinę temu, lukaszb napisał(a):

ileś tam tysięcy / dziesiątek tysięcy, które przy Twoich długach w zasadzie niczego nie zmieniają? 

Wiem, prosiłeś żeby nie pisał, że "nie zrozumiałeś"... Ale nie wiem jak to inaczej ująć... Ja pisałem o sytuacji sprzed kilkunastu miesięcy, kiedy nie byłem jeszcze aż tak "zakopany" i wtedy te pieniądze by zrobiły różnicę.

 

Ba, wciąż widzę szansę na "wyjście" na prostą, gdybym pozyskał dziś pewne finansowanie pozwalające mi odzyskać płynność finansową... Ale już teraz nikt mi tej kwoty nie pożyczy. Albo nie widzę możliwości, żeby dalej prosić (rodzina).

 

Godzinę temu, lukaszb napisał(a):

Poczytaj forum, wiele tu było wątków o kolegach i koleżankach, co ratowali swoich kolegów i koleżanki. Później nie było ani koleżeństwa, ani przyjaźni, zostały długi na garbie tych ratujących.

Tak, czytałem i znam takie historie. Jak i takie, gdzie ta pomoc była. Zakładanie z góry najgorszego scenariusza i wrzucanie każdego przypadku do jednego worka nie jest dla mnie...

 

Godzinę temu, lukaszb napisał(a):

Życzę Ci wszystkiego dobrego.

Dziękuję i wzajemnie.

------------------------------- dodano 5 minut później -------------------------------

 

 

 

45 minut temu, Maggie87 napisał(a):

To są nasze długi a nie rodziny!

W sensie że spłacasz Ty i mąż, nie angażujecie w to rodziny?

 

45 minut temu, Maggie87 napisał(a):

Nigdy nie licz na kogoś,licz na siebie.

Tak, życie mnie tego uczy na każdym kroku, a ja wciąż (naiwnie) wierzę, że tak wcale nie musi być...

Natomiast w temacie rodziny nie uważam, że pomoc najbliższej rodzinie należy rozpatrywać w tej kategorii. Ani że jest to zdrowa, nie-dysfunkcyjna rodzina, gdzie najbliżsi się na Ciebie wypinają.

 

Nie wiem, czy macie dzieci - jak nie wyobraź sobie, że masz syna czy córkę - który popada w problemy finansowe i przychodzi do Ciebie po pomoc... Mówisz mu: sorry, licz na siebie. Czy - mając ku temu możliwości - starasz się jednak pomóc?

 

Edytowane 22 Czerwca 2024 przez Gość

[Lady Liberty]

1 godzinę temu, Rafal600 napisał(a):

Nie wiem, czy macie dzieci - jak nie wyobraź sobie, że masz syna czy córkę - który popada w problemy finansowe i przychodzi do Ciebie po pomoc... Mówisz mu: sorry, licz na siebie. Czy - mając ku temu możliwości - starasz się jednak pomóc?

 

Stosujesz W ODPOWIEDZIACH z użytkownikami FK gaslighting i to kiepski.

Co do odpowiedzi tylko na ten "wycinek" twojej wątpliwości...ZALEŻY z czego wynika zobowiązanie dziecka, ILE DZIECKO MA LAT, CZY Z GRUNTU JEST ODPOWIEDZIALNE,czy pracuje i jest pracowite z natury i jeszcze kolejnych 10 pytań...

Mieliśmy Panią co dla 50 letnie synka sprzedała 3 nieruchomości (dziś przed 80rż. mieszka na najmie), ubolewa nad nim do dziś (jaki biedny i pokrzywdzony PRZEZ WSZYSTKICH), CAŁE ŻYCIE MIAŁA I MA WYTŁUMACZENIE DLA NIEGO.