JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Gość]

Pragnę się podzielić i złożyć małe sprostowanie - nie jestem pracownikiem firmy oddłużeniowej. 
Chcę ze swoimi długami i zobowiązaniami walczyć sam. Czerpię wiedzę z różnych forum, stron i staram się działać na własną rękę na ten moment. 
Ostatnio pojawiło się u mnie zadłużenie w Avafin w kwocie 6318zł. Opóźnione, ale… dziś właśnie spłacone. Moja wypłata nie pozwoliła mi na spłacenie tego zadłużenia, a zrobiło to ubezpieczenie kredytu banku Pekao Sa, z którego zrezygnowałem. Czy słusznie? W tej chwili było to jedyne rozwiązanie. 
Obecnie posiadam jeszcze zaległości w: 

- MiniCredit - weszło dzisiaj, 

- KredyOK - kilkudniowe, 

- ProfiCredit - kilkudniowe. 
Zostaną one pokryte z „13” która już do mnie wędruje. Na ten moment będzie to wszystko spłacone na bieżąco, a następujące kroki to rezygnacja z „pakietów” medycznych, sportowych, językowych i innych tego typu wynalazków. Posłałem dziś rezygnację drogą elektroniczną do AASA Polska - w sieci wiele wątków w tym temacie się przewija i w 95% przypadków jest rozwiązane na korzyść klienta w postaci zwrotu pieniędzy na konto. To pozwoli mi częściowo i powoli zamknąć zobowiązanie w KredytOK. Następnym krokiem są wakacje kredytowe w bankach: Pekao Sa oraz PKO BP. Faktem jest, że podniesie to koszt raty, ale chwilowo pozwoli mi to odetchnąć i nadpłacić zobowiązania w pożyczkach pozabankowych aż do uzyskania zdolności kredytowej do konsolidacji. 
 

Jeżeli ktoś z was uważa inaczej, bądź może coś zaradzić to jestem otwarty na sugestie i podpowiedzi, co jeszcze należałoby zrobić. 

[Mariusz43]

Zęby też sam leczysz wiertarką?

[Ul88]

Po prawie 8 miesiącach walki z zadłużeniem wiem jedno. To zmienia. Bardzo. Zawsze byłam osobą która odopuszczała wiele kwesti. Za niskie alimenty na dzieci? Nie lubię sądów, obejdzie się z tym co jest.... ktoś coś pożyczył i mimo upomnień nie oddał? Trudno widocznie nie ma... nieuczciwy pracodawca nie wypłacił kasy? Nie ma szans na wygraną...

Od kilku miesięcy nie odpuszczam niczego. Bo muszę zawalczyć o siebie i dzieciaki. Podniosłam alimenty. Dziś przyszedł wyrok. Więcej niż liczyłam. Toczę walkę z osobą dla której pracowałam (na pełnomocnictwo więc będzie trudno) i zalega mi 12 tysięcy wynagrodzenia... masa nerwów, ale nie odpuszczę tego. 

Zdaję robię sprawę że mogłabym na spłatę przeznaczyć więcej, ale nie daję dzieciakom odczuć sytuacji - nastolatka dostaje kieszonkowe czy coś ekstra na wyjście ze znajomymi do kina, maluchy jakaś zabawkę czy książkę co jakiś czas.  Ja wyprówam sobie flaki , ale to daje efekty. Mimo że czeka mnie 5 spraw w rejonie (na ponad 20 tysiecy) nie poddaje się i muszę to jakoś ogarnąć. Przed czasem splacilam kredyt by zaoszczędzić 1700 zł, oraz dwie ugody. Zostają do spłaty 2 ugody w kruku - na 570zl miesięcznie i axi na 5200- spłacę to na początku marca najpóźniej. 

Jest cholernie ciężko,  bo o zadłużeniu wie tylko jeden znajomy, nikt z rodziny (to akurat świadoma decyzja bo na żadną pomoc liczyć bym nie mogła , a jedynie na dojechanie psychiczne) 

Łapię każdą możliwą szansę na dorobienie (piekę ciasta , torty, rozwieszam ubrania w lumpeksie , sprzątam apartamenty i w hotelu, pisze wnioski o dotacje unijne - wszystko bez wybrzydzania pieniądz to pieniądz) staram się nie myśleć o zadłużeniu a skupiać się na odkładaniu pieniędzy na spłatę. Nie myśleć "brakuje tyle" ale "tyle udało się uzbierać". Będzie dobrze!

 

[KatarzynaL]

14 godzin temu, Ul88 napisał(a):

Po prawie 8 miesiącach walki z zadłużeniem wiem jedno. To zmienia. Bardzo. Zawsze byłam osobą która odopuszczała wiele kwesti. Za niskie alimenty na dzieci? Nie lubię sądów, obejdzie się z tym co jest.... ktoś coś pożyczył i mimo upomnień nie oddał? Trudno widocznie nie ma... nieuczciwy pracodawca nie wypłacił kasy? Nie ma szans na wygraną...

Od kilku miesięcy nie odpuszczam niczego. Bo muszę zawalczyć o siebie i dzieciaki. Podniosłam alimenty. Dziś przyszedł wyrok. Więcej niż liczyłam. Toczę walkę z osobą dla której pracowałam (na pełnomocnictwo więc będzie trudno) i zalega mi 12 tysięcy wynagrodzenia... masa nerwów, ale nie odpuszczę tego. 

Zdaję robię sprawę że mogłabym na spłatę przeznaczyć więcej, ale nie daję dzieciakom odczuć sytuacji - nastolatka dostaje kieszonkowe czy coś ekstra na wyjście ze znajomymi do kina, maluchy jakaś zabawkę czy książkę co jakiś czas.  Ja wyprówam sobie flaki , ale to daje efekty. Mimo że czeka mnie 5 spraw w rejonie (na ponad 20 tysiecy) nie poddaje się i muszę to jakoś ogarnąć. Przed czasem splacilam kredyt by zaoszczędzić 1700 zł, oraz dwie ugody. Zostają do spłaty 2 ugody w kruku - na 570zl miesięcznie i axi na 5200- spłacę to na początku marca najpóźniej. 

Jest cholernie ciężko,  bo o zadłużeniu wie tylko jeden znajomy, nikt z rodziny (to akurat świadoma decyzja bo na żadną pomoc liczyć bym nie mogła , a jedynie na dojechanie psychiczne) 

Łapię każdą możliwą szansę na dorobienie (piekę ciasta , torty, rozwieszam ubrania w lumpeksie , sprzątam apartamenty i w hotelu, pisze wnioski o dotacje unijne - wszystko bez wybrzydzania pieniądz to pieniądz) staram się nie myśleć o zadłużeniu a skupiać się na odkładaniu pieniędzy na spłatę. Nie myśleć "brakuje tyle" ale "tyle udało się uzbierać". Będzie dobrze!

 

Powodzenia! Trzeba walczyć o siebie!

[Wiktoria00]

14 godzin temu, Ul88 napisał(a):

Po prawie 8 miesiącach walki z zadłużeniem wiem jedno. To zmienia. Bardzo. Zawsze byłam osobą która odopuszczała wiele kwesti. Za niskie alimenty na dzieci? Nie lubię sądów, obejdzie się z tym co jest.... ktoś coś pożyczył i mimo upomnień nie oddał? Trudno widocznie nie ma... nieuczciwy pracodawca nie wypłacił kasy? Nie ma szans na wygraną...

Od kilku miesięcy nie odpuszczam niczego. Bo muszę zawalczyć o siebie i dzieciaki. Podniosłam alimenty. Dziś przyszedł wyrok. Więcej niż liczyłam. Toczę walkę z osobą dla której pracowałam (na pełnomocnictwo więc będzie trudno) i zalega mi 12 tysięcy wynagrodzenia... masa nerwów, ale nie odpuszczę tego. 

Zdaję robię sprawę że mogłabym na spłatę przeznaczyć więcej, ale nie daję dzieciakom odczuć sytuacji - nastolatka dostaje kieszonkowe czy coś ekstra na wyjście ze znajomymi do kina, maluchy jakaś zabawkę czy książkę co jakiś czas.  Ja wyprówam sobie flaki , ale to daje efekty. Mimo że czeka mnie 5 spraw w rejonie (na ponad 20 tysiecy) nie poddaje się i muszę to jakoś ogarnąć. Przed czasem splacilam kredyt by zaoszczędzić 1700 zł, oraz dwie ugody. Zostają do spłaty 2 ugody w kruku - na 570zl miesięcznie i axi na 5200- spłacę to na początku marca najpóźniej. 

Jest cholernie ciężko,  bo o zadłużeniu wie tylko jeden znajomy, nikt z rodziny (to akurat świadoma decyzja bo na żadną pomoc liczyć bym nie mogła , a jedynie na dojechanie psychiczne) 

Łapię każdą możliwą szansę na dorobienie (piekę ciasta , torty, rozwieszam ubrania w lumpeksie , sprzątam apartamenty i w hotelu, pisze wnioski o dotacje unijne - wszystko bez wybrzydzania pieniądz to pieniądz) staram się nie myśleć o zadłużeniu a skupiać się na odkładaniu pieniędzy na spłatę. Nie myśleć "brakuje tyle" ale "tyle udało się uzbierać". Będzie dobrze!

 

Potwierdzam, że to zmienia. Ja jestem "dopiero" na początku, idzie 5 miesiąc oddłużania i przekonałam się, że moja psychika przez ten czas nieziemsko się przestawiła. Nie panikuję, działam, staram się myśleć logicznie i spokojnie, układam sobie plan działania i po prostu pcham ten wózek do przodu. Wiadomo, że nadal sporadycznie mam chwile zawahania, że gdzieś ta łza poleci, ale szybko się otrzeźwiam i wiem, że to nie czas na takie rzeczy. Wyprzedałam sporo rzeczy, które niepotrzebnie mi zalegały, nauczyłam się zarządzać pieniądzem i stwierdzam, że to najlepsza szkoła życia, którą mogłam sobie sama sprawić. Nawet rozwód nie równa się z tym, z czym muszę teraz stawić czoła ? więc też uważam, że będzie dobrze! Kwestia czasu i będziemy wolni od tego wszystkiego. I mądrzejsi.

[velallinen90]

W dniu 10.07.2024 o 14:41, M3223S napisał(a):

Mi też pomogła rodzina rok temu, niestety ze strachu przed ich reakcją nie powiedziałam o całym długu. Po roku mam kwotę w chwilówkach i parabankach 3 razy większą (około 70 tys.), głupie refinansowania, branie kolejnych żeby spłacić te 3 które mi wtedy zostały... gdybym mogła cofnąć czas na pewno powiedziałabym im o całym zadłużeniu. Teraz jestem w bagnie po uszy, od miesiąca nie spłacam, z kilkoma udało się porozumieć na raty. Z resztą czekam na rozwój spraw. Mam lepsze i gorsze dni, huśtawkę nastrojów ale staram się jakoś trzymać. Jest mi ciężko bo rodzina i mąż nie mają pojęcia o moich kolejnych długach. Musze żyć w dwóch światach normalnym i z długami. Wiem, ze limit zaufania wykorzystałam i musze liczyć na siebie. Próbuję znaleźć dodatkową pracę , nie jest łatwo ale nie tracę nadziei. 

Jak Twoja sytuacja się dalej potoczyła? Jeśli napisałaś gdzieś dalej, to wybacz. Czytam strony po kolei. U mnie była podobna sytuacja. Z tym, że ja z pomocą rodziny spłaciłam wszystko ale zadłużyłam się znowu. Dopiero się przyznałam. Jest chuj*wo ale przynajmniej nie kisze tego w sobie, bo te myśli mnie zabijały. Codziennie bezsenność, walka z myślami, czekanie na e-mail czy pojawi się powiadomienie o zmianie w SR. Jeśli dalej to ukrywasz, to im dłużej, tym będzie gorzej. Ja nie widzę dla siebie innego ratunku niż psychoterapia od uzależnień behawioralnych (zaciąganie pożyczek i zakupy). Na początku marca mam pierwszą wizytę. Może nie zostaje mi wiele na życie, nie odłożę dodatkowo tego 400zł miesięcznie na dług, ale zdrowie psychiczne jest jedno a ta cała spirala to równia pochyła. Mam nadzieje, ze uda Ci się jak i wszystkim innym forumowiczom wyjść ze swoich problemów i zacząć się cieszyć małymi rzeczami, przyrodą, tak jak chłopak z pierwszego posta w tym wątku z 2012 roku. 

------------------------------- dodano 10 minut później -------------------------------

W dniu 18.07.2024 o 12:55, Ewka00 napisał(a):

Pewno warto się przyznać, co w praktyce niekoniecznie oznacza, że jest lżej. Bo nie w każdym przypadku, jeśli się otworzysz i przyznasz jest lepiej, czasem jest o wiele gorzej. 

Ale przynajmniej nie dusisz tego w sobie, możesz w końcu go wyrzucić. Może i nikt nie da Ci wsparcia finansowego, ale może ktoś da psychiczne. Ja żałuję, że tyle zwlekałam. Dopiero ciąża otworzyła mi oczy. Mąż jest nieziemsko wściekły, ale w rodzicach i siostrze mam wsparcie, psychiczne ale to i tak bardzo wiele. Mogę w końcu z kimś o tym porozmawiać, może ktoś doradzi jak spiąć ten budżet. Kłamanie jest najgorszą możliwą opcją, ja robiłam to 2 lata. 

------------------------------- dodano 22 minut później -------------------------------

W dniu 10.01.2025 o 07:01, M3223S napisał(a):

Czeka mnie rozmowa z mężem. Jestem przerażona, mam ochotę się zabić, tak bardzo boje się tej rozmowy. Półtora roku temu powiedziałam mu o części długu to wpadł w szał. Potem było już ok. Tak się bałam że nie przyznałam się do całości i z 30 tys. miałam 80 tys plus 15 tys u rodziców i szefa . W czerwcu zeszłego roku powiedziałam dość. Ułożyłam plan spłaty dzięki forum, piszę sprzeciwy do EPU, część mam dogadane na raty. Ale dostałam wypowiedzenie w pracy i wszystko się posypało. Zabrał mi część wypłaty na poczet tego długu , który u niego mialam, zostałam z pensją która nie wystarczy na pokrycie rat. Już wiem,że muszę rozmawiać z mężem w ten weekend ale tak bardzo się boję, że nie chce mi się już żyć. Jesteśmy 22 lata po ślubie i to chyba będzie koniec. Nie śpię od tygodnia, prawie nie jem, mam kłopoty z sercem. Jestem psychicznie wykończona. On nie zrozumie jak można było się zadłużyć na taką kwotę i gdzie te pieniądze. 

Jak się potoczyła rozmowa z mężem? Ja swojemu też powiedziałam i jest kiepsko, ale przynajmniej nie zżera mnie już, że go oszukuje. 

------------------------------- dodano 27 minut później -------------------------------

W dniu 14.01.2025 o 12:20, M3223S napisał(a):

Wiem, wiem tylko u mnie to już akcja numer dwa, wypowiedzenie umowy i inne katastrofy. Także kumulacja trochę. Zobaczymy co będzie dalej. Ale dziękuję za słowa wsparcia. To ważne dla mnie.

U mnie jest taka sama sytuacja, drugi raz się zadłużyłam. Kłamałam. Jak zaczęła się windykacja poszłam do drugiej pracy, ale ściemniałam, że to stare długi jeszcze mnie ścigają. Na dodatek jeszcze jestem w ciąży. Totalne combo. Nie dziwię się jego reakcji, a On nie rozumie co to uzależnienie. Mam nadzieję, że wybaczy jak udowodnię, że wzięłam to na poważnie i będę uczęszczać na terapię. 

[velallinen90]

34 minuty temu, velallinen90 napisał(a):

Jak Twoja sytuacja się dalej potoczyła? Jeśli napisałaś gdzieś dalej, to wybacz. Czytam strony po kolei. U mnie była podobna sytuacja. Z tym, że ja z pomocą rodziny spłaciłam wszystko ale zadłużyłam się znowu. Dopiero się przyznałam. Jest chuj*wo ale przynajmniej nie kisze tego w sobie, bo te myśli mnie zabijały. Codziennie bezsenność, walka z myślami, czekanie na e-mail czy pojawi się powiadomienie o zmianie w SR. Jeśli dalej to ukrywasz, to im dłużej, tym będzie gorzej. Ja nie widzę dla siebie innego ratunku niż psychoterapia od uzależnień behawioralnych (zaciąganie pożyczek i zakupy). Na początku marca mam pierwszą wizytę. Może nie zostaje mi wiele na życie, nie odłożę dodatkowo tego 400zł miesięcznie na dług, ale zdrowie psychiczne jest jedno a ta cała spirala to równia pochyła. Mam nadzieje, ze uda Ci się jak i wszystkim innym forumowiczom wyjść ze swoich problemów i zacząć się cieszyć małymi rzeczami, przyrodą, tak jak chłopak z pierwszego posta w tym wątku z 2012 roku. 

------------------------------- dodano 10 minut później -------------------------------

 

 

Ale przynajmniej nie dusisz tego w sobie, możesz w końcu go wyrzucić. Może i nikt nie da Ci wsparcia finansowego, ale może ktoś da psychiczne. Ja żałuję, że tyle zwlekałam. Dopiero ciąża otworzyła mi oczy. Mąż jest nieziemsko wściekły, ale w rodzicach i siostrze mam wsparcie, psychiczne ale to i tak bardzo wiele. Mogę w końcu z kimś o tym porozmawiać, może ktoś doradzi jak spiąć ten budżet. Kłamanie jest najgorszą możliwą opcją, ja robiłam to 2 lata. 

------------------------------- dodano 22 minut później -------------------------------

 

 

 

 

Jak się potoczyła rozmowa z mężem? Ja swojemu też powiedziałam i jest kiepsko, ale przynajmniej nie zżera mnie już, że go oszukuje. 

------------------------------- dodano 27 minut później -------------------------------

 

 

 

 

U mnie jest taka sama sytuacja, drugi raz się zadłużyłam. Kłamałam. Jak zaczęła się windykacja poszłam do drugiej pracy, ale ściemniałam, że to stare długi jeszcze mnie ścigają. Na dodatek jeszcze jestem w ciąży. Totalne combo. Nie dziwię się jego reakcji, a On nie rozumie co to uzależnienie. Mam nadzieję, że wybaczy jak udowodnię, że wzięłam to na poważnie i będę uczęszczać na terapię. 

 

 

Wybacz, tak czytałam po kolei t

forum i odpisywałam a dalej były odpowiedzi. Dobrze, że udało Ci się porozmawiać. Wspaniale, że mąż tak się zachował. Chciałabym żeby mój też tak zareagował, ale na ten moment jest tylko złość. ?

[M3223S]

1 godzinę temu, velallinen90 napisał(a):

Wybacz, tak czytałam po kolei t

forum i odpisywałam a dalej były odpowiedzi. Dobrze, że udało Ci się porozmawiać. Wspaniale, że mąż tak się zachował. Chciałabym żeby mój też tak zareagował, ale na ten moment jest tylko złość. ?

Złość i żal jest zawsze ale to minie. Mężowi trudno zrozumieć, że ktoś kogo kocha i mu ufa zdradza go. Bo tak niestety to wygląda. Mój mąż bardzo to przeżył, ale uwierz mi, że pomimo, że drugi raz to zrobiłam i ostatni ,to lepiej zareagował niż za pierwszym, 2 lata temu kiedy mu powiedziałam wpadł w szał. Teraz mnie wspiera, pomaga mi finansowo, byliśmy na kolacji walentynkowej nawet ? daj swojemu czas, będzie dobrze.  Ja nie mogłam wcześnie spać, jeść , normalnie funkcjonować.... Jak porozmawiałam z nim , spadł mi kamień z serca i pierwszy raz od pół roku przespałam całą noc. A jak rano dostałam od niego SMSa,  że to przetrwamy i kiedyś będzie jeszcze pięknie to naprawdę chce mi się żyć i działać, żeby pozbyć się tego długu. A już miałam skończyć ze sobą .... Nie warto...to tylko pieniądze, a życie jest jedno. Powodzenia ♥️♥️♥️

 

[Ewka00]

8 godzin temu, M3223S napisał(a):

Złość i żal jest zawsze ale to minie. Mężowi trudno zrozumieć, że ktoś kogo kocha i mu ufa zdradza go. Bo tak niestety to wygląda. Mój mąż bardzo to przeżył, ale uwierz mi, że pomimo, że drugi raz to zrobiłam i ostatni ,to lepiej zareagował niż za pierwszym, 2 lata temu kiedy mu powiedziałam wpadł w szał. Teraz mnie wspiera, pomaga mi finansowo, byliśmy na kolacji walentynkowej nawet ? daj swojemu czas, będzie dobrze.  Ja nie mogłam wcześnie spać, jeść , normalnie funkcjonować.... Jak porozmawiałam z nim , spadł mi kamień z serca i pierwszy raz od pół roku przespałam całą noc. A jak rano dostałam od niego SMSa,  że to przetrwamy i kiedyś będzie jeszcze pięknie to naprawdę chce mi się żyć i działać, żeby pozbyć się tego długu. A już miałam skończyć ze sobą .... Nie warto...to tylko pieniądze, a życie jest jedno. Powodzenia ♥️♥️♥️

 

Super ?, że tak się to skończyło. 

Zachowanie męża świadczy tylko o tym, że zależy mu na waszym małżeństwie, że to jest ta odpowiednia połówka jabłka ?. 

Teraz to piłeczka jest po Twojej stronie - zrobić wszysko, żeby nigdy więcej nie wpakować się w taką sytuację i nie zawieźć po raz kolejny jego zaufania. Powodzenia i oby nigdy więcej nie było powtórki z rozrywki. ✊???. 

 

[M3223S]

W dniu 15.02.2025 o 06:29, Ewka00 napisał(a):

Super ?, że tak się to skończyło. 

Zachowanie męża świadczy tylko o tym, że zależy mu na waszym małżeństwie, że to jest ta odpowiednia połówka jabłka ?. 

Teraz to piłeczka jest po Twojej stronie - zrobić wszysko, żeby nigdy więcej nie wpakować się w taką sytuację i nie zawieźć po raz kolejny jego zaufania. Powodzenia i oby nigdy więcej nie było powtórki z rozrywki. ✊???. 

 

Dziękuję za miłe słowa ? oczywiście nigdy więcej chwilówek, kłamstw itp. ? męża mam najcudowniejszego pod słońcem ?♥️ spokojnej niedzieli ?

[KlimaT]

Mam dług w santanderze z 2019 roku. Wiem, że był windykowany ostatni raz w 2023 między innymi przez firmę Kaczmarski. Mam środki na koncie by go uregulować, ale nie wiem na jaki nr rachunku. Czy na ten, który był podawany przez windykację? Czy mam osobiście iść do placówki banku?

Nie zaloguje się do aplikacji bo nie pamiętam danych. ?

 

[lukaszb]

47 minut temu, KlimaT napisał(a):

Mam dług w santanderze z 2019 roku. Wiem, że był windykowany ostatni raz w 2023 między innymi przez firmę Kaczmarski. Mam środki na koncie by go uregulować, ale nie wiem na jaki nr rachunku. Czy na ten, który był podawany przez windykację? Czy mam osobiście iść do placówki banku?

Nie zaloguje się do aplikacji bo nie pamiętam danych. ?

 

Skontaktuj się z Bankiem i poproś o rachunek do wpłaty.

[julietta299]

https://biznes.o2.pl/biznes/uklon-w-strone-dluznikow-znajda-sie-w-lepszej-sytuacji-dzieki-nowej-ustawie-7128404875143968a

[allyuniverse]

Chętnie opowiem swoją starą historię, jeśli komuś to pomoże. 

 

Wpadłam w spiralę chwilówek w wieku 21 lat. Pracowałam na czarno, nie zapłacono mi i wzięłam pierwszą chwilówkę, żeby móc utrzymać się na studiach. Wtedy uważałam, że studia są priorytetem i nie mogę wrócić do domu choćby nie wiem co. Potem standardowa historia, czyli spłacanie chwilówki chwilówką, bo nie było pieniędzy, i w efekcie narastający dług. Dawałam się namawiać na różne przedłużenia i niekorzystne raty, co powodowało, że dług nie malał, a pieniędzy w portfelu ubywało. Kwota, którą realnie pożyczyłam, była niewielka. To było mniej niż 800 złotych łącznie. Natomiast od tego narosły koszty, odsetki, przedłużenia, opłaty za monity... Realnie oddałam minimum 3000 zł. Piszę minimum, bo tak naprawdę straciłam rachubę, ile tego było, ponieważ nawet po kilku miesiącach od spłacenia wszystkich pożyczek zgodnie z mailami/umowami, i tak dostałam dwa telefony od windykacji, że muszę coś dopłacić. 

 

Jak to znosiłam? Fatalnie. Początkowo nie odbierałam telefonów, bo się bałam. Gdy zaczęłam odbierać, to w zasadzie było tylko gorzej. Windykatorzy na mnie krzyczeli, zastraszali mnie. Nawet jak deklarowałam, że zapłacę przedłużenie, to dostawałam długą tyradę podniesionym głosem o treści "proszę mieć na uwadze, że jeśli dziś nie będzie wpłaty, sprawa zostanie skierowana do sądu, gdzie zostanie pani obciążona wszystkimi kosztami procesowymi". Jednak nie sądu się bałam najbardziej, a windykacji. Do dziś pamiętam ten gorzki smak w ustach, kiedy odebrałam telefon od mamy, a tam słowa "dziecko, mnie tu jacyś faceci nachodzą, że ty masz długi, po sąsiadach chodzą... pani Lidka mówiła, że dwóch karków do niej przyszło i pytało, czy cię zna, bo masz problemy finansowe". Pani Lidka była pracownicą sklepu oddalonego o jakieś pół kilometra od domu. Oni byli dosłownie wszędzie. To była firma windykacyjna działająca na rzecz chwilówki, w której pożyczyłam, uwaga(!), 250 zł. Moja mama jak wychodziła z psem, to sąsiedzi ją mijali szerokim łukiem, bo nie wiedzieli o co chodzi i w co wdepnęłam. Czułam tylko wstyd. A przez to, że czułam wstyd, to nie broniłam się przed niczym. Godziłam się na wszystko, żeby tylko nikt już nie przychodził do domu. Błagałam windykatorów o litość i mówiłam, kiedy wszystko spłacę. Popadałam w paranoję, że wpisałam przy braniu chwilówek, na jakiej uczelni studiuję, więc windykatorzy zaraz zaczną chodzić po uczelni. Zrezygnowałam ze studiów, a przypominam, że to one były dla mnie początkowo powodem wzięcia pożyczki. 

 

Windykatorzy w nieznany mi sposób zdobyli numer do mojej mamy i zaczęli wydzwaniać również do niej. Dziś bym za coś takiego chyba ich rozniosła, ale wtedy czułam się tak upokorzona i sprowadzona do podłogi, że nie miałam siły nic zrobić. Dług spłaciłam zgodnie z tym, co zadeklarowałam. W całości. Przez 3 lata po tym zdarzeniu reagowałam lękiem na pukanie do drzwi i domofon. Moja mama bała się otwierać skrzynkę pocztową. 

 

Gdybym cofnęła czas, nigdy nie odebrałabym ani jednego telefonu. Nigdy nie zapłaciłabym za żadne przedłużenia i raty. I tak spłaciłabym zgodnie z tym, co założyłam, a uniknęłabym tylu okropnych rozmów. Windykację terenową zgłosiłabym na policję za nękanie. To nie było zwykłe puk puk i "dzień dobry" do moich drzwi. Byłam zastraszana i celowo upokarzana. Skoro rozmawiali z moją mamą i ze mną, to w jakim celu szukali mnie jeszcze po osiedlu? To jest niszczenie życia człowiekowi. Szukanie 21-latki, która ma do oddania 250 zł, jak jakiegoś niebezpiecznego gangusa. Siła nieadekwatna do "przeciwnika". Jeśli więc czyta to ktoś, kto podobnie czuje się zastraszany – nie jesteś w tym sam. Czytaj to, co ludzie radzą na forach. Windykacja to nie policja. Niestety, psychika po mojej 3-miesięcznej windykacji była rozwalona, nie chcę nawet myśleć, co czują ludzie windykowani w ten sposób przez rok. Natomiast wiem, że dzisiaj bym do takiej sytuacji nie dopuściła. Dług trzeba spłacić i to pewne. Ale długi, a nie milion kosztów znikąd, które są tobie naliczane pod wpływem przymusu i zastraszania. 

 

 

 

 

[Millka]

8 godzin temu, allyuniverse napisał(a):

Chętnie opowiem swoją starą historię, jeśli komuś to pomoże. 

 

Wpadłam w spiralę chwilówek w wieku 21 lat. Pracowałam na czarno, nie zapłacono mi i wzięłam pierwszą chwilówkę, żeby móc utrzymać się na studiach. Wtedy uważałam, że studia są priorytetem i nie mogę wrócić do domu choćby nie wiem co. Potem standardowa historia, czyli spłacanie chwilówki chwilówką, bo nie było pieniędzy, i w efekcie narastający dług. Dawałam się namawiać na różne przedłużenia i niekorzystne raty, co powodowało, że dług nie malał, a pieniędzy w portfelu ubywało. Kwota, którą realnie pożyczyłam, była niewielka. To było mniej niż 800 złotych łącznie. Natomiast od tego narosły koszty, odsetki, przedłużenia, opłaty za monity... Realnie oddałam minimum 3000 zł. Piszę minimum, bo tak naprawdę straciłam rachubę, ile tego było, ponieważ nawet po kilku miesiącach od spłacenia wszystkich pożyczek zgodnie z mailami/umowami, i tak dostałam dwa telefony od windykacji, że muszę coś dopłacić. 

 

Jak to znosiłam? Fatalnie. Początkowo nie odbierałam telefonów, bo się bałam. Gdy zaczęłam odbierać, to w zasadzie było tylko gorzej. Windykatorzy na mnie krzyczeli, zastraszali mnie. Nawet jak deklarowałam, że zapłacę przedłużenie, to dostawałam długą tyradę podniesionym głosem o treści "proszę mieć na uwadze, że jeśli dziś nie będzie wpłaty, sprawa zostanie skierowana do sądu, gdzie zostanie pani obciążona wszystkimi kosztami procesowymi". Jednak nie sądu się bałam najbardziej, a windykacji. Do dziś pamiętam ten gorzki smak w ustach, kiedy odebrałam telefon od mamy, a tam słowa "dziecko, mnie tu jacyś faceci nachodzą, że ty masz długi, po sąsiadach chodzą... pani Lidka mówiła, że dwóch karków do niej przyszło i pytało, czy cię zna, bo masz problemy finansowe". Pani Lidka była pracownicą sklepu oddalonego o jakieś pół kilometra od domu. Oni byli dosłownie wszędzie. To była firma windykacyjna działająca na rzecz chwilówki, w której pożyczyłam, uwaga(!), 250 zł. Moja mama jak wychodziła z psem, to sąsiedzi ją mijali szerokim łukiem, bo nie wiedzieli o co chodzi i w co wdepnęłam. Czułam tylko wstyd. A przez to, że czułam wstyd, to nie broniłam się przed niczym. Godziłam się na wszystko, żeby tylko nikt już nie przychodził do domu. Błagałam windykatorów o litość i mówiłam, kiedy wszystko spłacę. Popadałam w paranoję, że wpisałam przy braniu chwilówek, na jakiej uczelni studiuję, więc windykatorzy zaraz zaczną chodzić po uczelni. Zrezygnowałam ze studiów, a przypominam, że to one były dla mnie początkowo powodem wzięcia pożyczki. 

 

Windykatorzy w nieznany mi sposób zdobyli numer do mojej mamy i zaczęli wydzwaniać również do niej. Dziś bym za coś takiego chyba ich rozniosła, ale wtedy czułam się tak upokorzona i sprowadzona do podłogi, że nie miałam siły nic zrobić. Dług spłaciłam zgodnie z tym, co zadeklarowałam. W całości. Przez 3 lata po tym zdarzeniu reagowałam lękiem na pukanie do drzwi i domofon. Moja mama bała się otwierać skrzynkę pocztową. 

 

Gdybym cofnęła czas, nigdy nie odebrałabym ani jednego telefonu. Nigdy nie zapłaciłabym za żadne przedłużenia i raty. I tak spłaciłabym zgodnie z tym, co założyłam, a uniknęłabym tylu okropnych rozmów. Windykację terenową zgłosiłabym na policję za nękanie. To nie było zwykłe puk puk i "dzień dobry" do moich drzwi. Byłam zastraszana i celowo upokarzana. Skoro rozmawiali z moją mamą i ze mną, to w jakim celu szukali mnie jeszcze po osiedlu? To jest niszczenie życia człowiekowi. Szukanie 21-latki, która ma do oddania 250 zł, jak jakiegoś niebezpiecznego gangusa. Siła nieadekwatna do "przeciwnika". Jeśli więc czyta to ktoś, kto podobnie czuje się zastraszany – nie jesteś w tym sam. Czytaj to, co ludzie radzą na forach. Windykacja to nie policja. Niestety, psychika po mojej 3-miesięcznej windykacji była rozwalona, nie chcę nawet myśleć, co czują ludzie windykowani w ten sposób przez rok. Natomiast wiem, że dzisiaj bym do takiej sytuacji nie dopuściła. Dług trzeba spłacić i to pewne. Ale długi, a nie milion kosztów znikąd, które są tobie naliczane pod wpływem przymusu i zastraszania. 

 

 

 

 

Mozesz napisać z jakiej firmy to był dług?

[nat1401]

Hej wszystkim. Od roku spłacam ugodę z aliorem, przede mną jeszcze dwa lata... Chwilami mam ochotę to wszystko rzucić i uciec. 

Od jakiegoś pół roku miałam w miarę ogarniętą sytuacje finansową. Musiałam zająć się babcią, więc przeprowadziłam się z rodziną z wynajmu do babci.

W międzyczasie skończył mi się urlop macierzyński, a 31.01. straciłam pracę. Co prawda narazie nie planowałam powrotu ze względu na babcie.

Tydzień później babcia zmarła.

Jestem wyczerpana psychicznie. Śmierć babci była dla mnie ciężkim przeżyciem. Zostałam bez pracy, w żłobku nie ma miejsca żebym mogła coś znaleźć. 

Najgorzej, że nie przyznałam się mężowi do wysokości rat.

Ciągle muszę kombinować, ucinam temat. Wiem, że z najgorszej sytuacji wyjdę za jakieś dwa lata, mam tu na myśli Alior. I choć z jednej strony myślę sobie, że co to są dwa lata, nic tak naprawdę, ale co chwilę pojawiają się nowe problemy.

Też łapiecie co jakiś czas doły?

[Mariusz43]

czasami, ale wtedy otwieram excel i widze co mam zaplanowane i że będzie lepiej

[nowa785]

20 godzin temu, nat1401 napisał(a):

Hej wszystkim. Od roku spłacam ugodę z aliorem, przede mną jeszcze dwa lata... Chwilami mam ochotę to wszystko rzucić i uciec. 

Od jakiegoś pół roku miałam w miarę ogarniętą sytuacje finansową. Musiałam zająć się babcią, więc przeprowadziłam się z rodziną z wynajmu do babci.

W międzyczasie skończył mi się urlop macierzyński, a 31.01. straciłam pracę. Co prawda narazie nie planowałam powrotu ze względu na babcie.

Tydzień później babcia zmarła.

Jestem wyczerpana psychicznie. Śmierć babci była dla mnie ciężkim przeżyciem. Zostałam bez pracy, w żłobku nie ma miejsca żebym mogła coś znaleźć. 

Najgorzej, że nie przyznałam się mężowi do wysokości rat.

Ciągle muszę kombinować, ucinam temat. Wiem, że z najgorszej sytuacji wyjdę za jakieś dwa lata, mam tu na myśli Alior. I choć z jednej strony myślę sobie, że co to są dwa lata, nic tak naprawdę, ale co chwilę pojawiają się nowe problemy.

Też łapiecie co jakiś czas doły?

Czasami tak, przychodzi taki dzień niemocy i człowiek się podłamuje i ma wszystkiego dość.

 

[julietta299]

W dniu 4.03.2025 o 08:33, nowa785 napisał(a):

Czasami tak, przychodzi taki dzień niemocy i człowiek się podłamuje i ma wszystkiego dość.

 

U mnie ten dół pojawia się coraz częściej i mocniej... 

 

[nat1401]

Najgorzej, że ten stres nie pozwala spać, jeść, myśleć o czymś innym. Czekam na czas, kiedy to zostanie już tylko wspomnieniem 

[lukaszb]

9 godzin temu, nat1401 napisał(a):

Najgorzej, że ten stres nie pozwala spać, jeść, myśleć o czymś innym. Czekam na czas, kiedy to zostanie już tylko wspomnieniem 

Pójdź do psychologa / psychoterapeuty i pogadaj z nim, jak sobie radzić z przewlekłym stresem i lękiem. Uwierz mi, że jeżeli tylko trafisz na kogoś dobrego, będzie to najlepiej zainwestowane 200 - 300 zł w ostatnim czasie. Przy długach i ogólnie oddłużaniu, czysty i jasny, wyspany umysł, to też bardzo ważna sprawa. Z drugiej strony pamiętaj, że długotrwale podwyższony kortyzol (hormon stresu) ma wręcz udowodnione naukowo działania pronowotorowe, a jak jeszcze dojdzie np. alkohol plus inne czynniki kancerogenne... Zatem żartów nie ma.

 

Wiem, że brzmię trochę jak nielubiana ciotka z imienin Andrzeja, ale zdrowie łatwo stracić, a z długów i tak prędzej, czy później wyjdziesz. Gorzej, jak z nich wyjdziesz z jakimś paskudztwem, które dopiero zrujnuje Ci życie.

[KatarzynaL]

2 godziny temu, lukaszb napisał(a):

Pójdź do psychologa / psychoterapeuty i pogadaj z nim, jak sobie radzić z przewlekłym stresem i lękiem. Uwierz mi, że jeżeli tylko trafisz na kogoś dobrego, będzie to najlepiej zainwestowane 200 - 300 zł w ostatnim czasie. Przy długach i ogólnie oddłużaniu, czysty i jasny, wyspany umysł, to też bardzo ważna sprawa. Z drugiej strony pamiętaj, że długotrwale podwyższony kortyzol (hormon stresu) ma wręcz udowodnione naukowo działania pronowotorowe, a jak jeszcze dojdzie np. alkohol plus inne czynniki kancerogenne... Zatem żartów nie ma.

 

Wiem, że brzmię trochę jak nielubiana ciotka z imienin Andrzeja, ale zdrowie łatwo stracić, a z długów i tak prędzej, czy później wyjdziesz. Gorzej, jak z nich wyjdziesz z jakimś paskudztwem, które dopiero zrujnuje Ci życie.

Potwierdzam słowa Pana Łukasza, wizyta u psychologa może okazać się zbawienna, ale nie tylko, ja dopiero po miesiącach stresu postanowiłam odbudować swoje życie i je zmienić, dużo ruchu, zdrowe nawyki żywieniowe i zero używek - one pierwsze nie pomagaja, a po drugie szkoda kasy, lepiej to odłożyć na poczet szybszego wyjścia z długów.

Nagle po odstawieniu używek czlowiek zaczyna inaczej te stresowe sytuacje przechodzić, z chłodna glowa, ja stresuje się nadal tym co będzie,ale już nie tak, że nie spie po nocach,  wiecej planuje, a jak dopada mnie stres to idę na spacer albo pobiegać, dlugi to może być koniec świata, ale nie musi

[julietta299]

3 godziny temu, lukaszb napisał(a):

Pójdź do psychologa / psychoterapeuty i pogadaj z nim, jak sobie radzić z przewlekłym stresem i lękiem. Uwierz mi, że jeżeli tylko trafisz na kogoś dobrego, będzie to najlepiej zainwestowane 200 - 300 zł w ostatnim czasie. Przy długach i ogólnie oddłużaniu, czysty i jasny, wyspany umysł, to też bardzo ważna sprawa. Z drugiej strony pamiętaj, że długotrwale podwyższony kortyzol (hormon stresu) ma wręcz udowodnione naukowo działania pronowotorowe, a jak jeszcze dojdzie np. alkohol plus inne czynniki kancerogenne... Zatem żartów nie ma.

 

Wiem, że brzmię trochę jak nielubiana ciotka z imienin Andrzeja, ale zdrowie łatwo stracić, a z długów i tak prędzej, czy później wyjdziesz. Gorzej, jak z nich wyjdziesz z jakimś paskudztwem, które dopiero zrujnuje Ci życie.

To 200-300 to niestety nie jednorazowy wydatek... 

[lukaszb]

31 minut temu, julietta299 napisał(a):

To 200-300 to niestety nie jednorazowy wydatek... 

Wszystko zależy od przypadku.

[Mariusz43]

Można też do OIK-u pójść