JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[pokahontas]

17 minut temu, andrekost napisał(a):

Moja bratanica i chrześnica ma 8 lat..Przez lata swoich długów kupowałem dziecku jakieś skromne zabawki czy ksiazeczki dla dzieci na wyprzedażach mając wyrzuty sumienia że nie mogę jej uzupełnić kolekcji psiego patrolu czy kupić jakiejś wystrzałowej lalki. Na tegoroczne ferie zabrałem ja do siebie. Wiejski dom po rodzicach (jej dziadkach) na głębokiej wsi na Kresach.. wspólne poranne karmienie kur pozostałych po jej babci (nie mam serca ich pozbywać się), zbieranie i liczenie jajek, wspólne przygotowywanie posiłków, rozpalanie w centralnym i przede wszystkim mnóstwo spacerów i jazd na rowerze po okolicy..Mala zachwycona..

Przed feriami zastanawialem się czy w ogóle zechce ze mną tu być bo to dziecko miasta..A na koniec okazało się że brat nie mógł jej w ogóle stąd zabrać bo chciała tu cały czas być.

Mam smutne pytanie, czy to oznacza, że Twoi rodzice odeszli? Pamiętam te zdjęcia z okolicy któregoś Bożego Narodzenia, to pustkowie i ten śnieg. Fajnie tam

[andrekost]

1 godzinę temu, pokahontas napisał(a):

Mam smutne pytanie, czy to oznacza, że Twoi rodzice odeszli? Pamiętam te zdjęcia z okolicy któregoś Bożego Narodzenia, to pustkowie i ten śnieg. Fajnie tam

Tak, oboje prawie razem. Najpierw tata a zaraz po nim mama.

Pozostał domek na pustkowiu? i małe gospodarstwo

[Gość]

Przepraszam ale muszę się komuś wyżalić ?. Kiedy znalazłam to forum byłam szczęśliwa, okazało się że nie jestem jedyną osobą z takimi problemami oraz że moje zadłużenie wcale nie jest takie ogromne- chociaż dla mnie jest. Od początku stycznia jestem bombardowana smsami ( kilkanaście dziennie), telefonami - mam aplikację blokującą, listami chociaż już trochę ich mniej. Moja nadzieja znikła kiedy właśnie zrozumiałam że nie uniknę rejonu i pewnie skończę z komornikiem, nie stać mnie na kancelarie oddłużeniowe?. Na ten moment mam ugodę na raty z Rupi, której mam zamiar przestrzegać. 

[pokahontas]

54 minuty temu, andrekost napisał(a):

Tak, oboje prawie razem. Najpierw tata a zaraz po nim mama.

Pozostał domek na pustkowiu? i małe gospodarstwo

I przeprowadziłeś się tam? Bo ktoś to musi ogarniać przecież?

------------------------------- dodano 16 minut później -------------------------------

49 minut temu, annb92 napisał(a):

Przepraszam ale muszę się komuś wyżalić ?. Kiedy znalazłam to forum byłam szczęśliwa, okazało się że nie jestem jedyną osobą z takimi problemami oraz że moje zadłużenie wcale nie jest takie ogromne- chociaż dla mnie jest. Od początku stycznia jestem bombardowana smsami ( kilkanaście dziennie), telefonami - mam aplikację blokującą, listami chociaż już trochę ich mniej. Moja nadzieja znikła kiedy właśnie zrozumiałam że nie uniknę rejonu i pewnie skończę z komornikiem, nie stać mnie na kancelarie oddłużeniowe?. Na ten moment mam ugodę na raty z Rupi, której mam zamiar przestrzegać. 

Sms-y, telefony i listy to bzdury. W ogóle sobie nie warto tym zaprzątać głowy. Może dodatkowa praca?

[KatarzynaL]

2 godziny temu, annb92 napisał(a):

Przepraszam ale muszę się komuś wyżalić ?. Kiedy znalazłam to forum byłam szczęśliwa, okazało się że nie jestem jedyną osobą z takimi problemami oraz że moje zadłużenie wcale nie jest takie ogromne- chociaż dla mnie jest. Od początku stycznia jestem bombardowana smsami ( kilkanaście dziennie), telefonami - mam aplikację blokującą, listami chociaż już trochę ich mniej. Moja nadzieja znikła kiedy właśnie zrozumiałam że nie uniknę rejonu i pewnie skończę z komornikiem, nie stać mnie na kancelarie oddłużeniowe?. Na ten moment mam ugodę na raty z Rupi, której mam zamiar przestrzegać. 

Nie wiem czy to pocieszające, ale ja moich zobowiazan mam na 370 tysięcy, w tym 200 to banki więc to jest najważniejsze.

Swoją drogę oddluzeniowa podejmowałam nieskutecznie od 2022 roku by dojrzeć do decyzji w grudniu 2023 i skutecznie się z tym rozprawić.

Obecnie moje zobowiazania zaczęły przekraczać moje zarobki a lwia część posiadam w parabankach na raty na nie małe kwoty.

Mimo że moje zarobki są proporcjonalne do długów, i są wysokie, to ta droga wygląda i wpływa na nas tak samo, stres, wstyd listy, cesje. Moja metoda to trzymanie się planu, czytanie forum i szukanie rozwiązań. Wyciągam co się da - nie jest łatwo, ale nadal uważam ,że to że wychodzę z tego i nie zadłużam się to jednak wygrana.

Ciężko powiedzieć, czy sąd nas czeka czy też nie, zawsze może być droga do wygrania z lichwa lub czasem do uzbierania pieniędzy na zadłużenie.

Pamiętaj że lepiej wydać na mecenasa i się bronić- komornik nie musi okazać się ostatecznością, sprawy w sądach trwaja bardzo długo, niekiedy latami.

Głowa do góry, ostatnio miałam dzien że płakałam nad swoim losem i głupota żeby następnego dnia wstać z nową energia i determinacja. Pisz, pytaj i rozmawiaj, to pomaga, a takich ludzi jak my tutaj są setki i przyświeca nam wspolny cel - ogarnąć finanse.

[Gość]

6 minut temu, KatarzynaL napisał(a):

Nie wiem czy to pocieszające, ale ja moich zobowiazan mam na 370 tysięcy, w tym 200 to banki więc to jest najważniejsze.

Swoją drogę oddluzeniowa podejmowałam nieskutecznie od 2022 roku by dojrzeć do decyzji w grudniu 2023 i skutecznie się z tym rozprawić.

Obecnie moje zobowiazania zaczęły przekraczać moje zarobki a lwia część posiadam w parabankach na raty na nie małe kwoty.

Mimo że moje zarobki są proporcjonalne do długów, i są wysokie, to ta droga wygląda i wpływa na nas tak samo, stres, wstyd listy, cesje. Moja metoda to trzymanie się planu, czytanie forum i szukanie rozwiązań. Wyciągam co się da - nie jest łatwo, ale nadal uważam ,że to że wychodzę z tego i nie zadłużam się to jednak wygrana.

Ciężko powiedzieć, czy sąd nas czeka czy też nie, zawsze może być droga do wygrania z lichwa lub czasem do uzbierania pieniędzy na zadłużenie.

Pamiętaj że lepiej wydać na mecenasa i się bronić- komornik nie musi okazać się ostatecznością, sprawy w sądach trwaja bardzo długo, niekiedy latami.

Głowa do góry, ostatnio miałam dzien że płakałam nad swoim losem i głupota żeby następnego dnia wstać z nową energia i determinacja. Pisz, pytaj i rozmawiaj, to pomaga, a takich ludzi jak my tutaj są setki i przyświeca nam wspolny cel - ogarnąć finanse.

Pani Kasiu dziękuje za te słowa, oraz trzymam kciuki ❤️

Moje zadłużenie to około 44 tysięcy w tym 20 tys to bankowe. O nie się nie martwię, bo je spłacam. Bardziej obawiam się o walki sądowe z chwilówkami.

------------------------------- dodano 0 minut później -------------------------------

2 godziny temu, pokahontas napisał(a):

I przeprowadziłeś się tam? Bo ktoś to musi ogarniać przecież?

------------------------------- dodano 16 minut później -------------------------------

 

 

Sms-y, telefony i listy to bzdury. W ogóle sobie nie warto tym zaprzątać głowy. Może dodatkowa praca?

 

 

Szukam, dodatkowo sprzedaje swoje zbędne rzeczy na vinted/ olx.

[andrekost]

2 godziny temu, pokahontas napisał(a):

I przeprowadziłeś się tam? Bo ktoś to musi ogarniać przecież?

 

Służę  w jednostce niedaleko. Kiedy mnie nie ma to mam wokół strażników w postaci życzliwych sąsiadów i kuzynów. Tu się wszyscy znamy i nawet sarny które mi przychodzą pod ogródek są znane wszystkim ??. Dziki hasają z dala

Poza tym tu jest bezpiecznie wbrew pozorom bo rzut beretem i bardzo ważna dla Polski granica

[OLILA]

9 minut temu, KatarzynaL napisał(a):

Nie wiem czy to pocieszające, ale ja moich zobowiazan mam na 370 tysięcy, w tym 200 to banki więc to jest najważniejsze.

Swoją drogę oddluzeniowa podejmowałam nieskutecznie od 2022 roku by dojrzeć do decyzji w grudniu 2023 i skutecznie się z tym rozprawić.

Obecnie moje zobowiazania zaczęły przekraczać moje zarobki a lwia część posiadam w parabankach na raty na nie małe kwoty.

Mimo że moje zarobki są proporcjonalne do długów, i są wysokie, to ta droga wygląda i wpływa na nas tak samo, stres, wstyd listy, cesje. Moja metoda to trzymanie się planu, czytanie forum i szukanie rozwiązań. Wyciągam co się da - nie jest łatwo, ale nadal uważam ,że to że wychodzę z tego i nie zadłużam się to jednak wygrana.

Ciężko powiedzieć, czy sąd nas czeka czy też nie, zawsze może być droga do wygrania z lichwa lub czasem do uzbierania pieniędzy na zadłużenie.

Pamiętaj że lepiej wydać na mecenasa i się bronić- komornik nie musi okazać się ostatecznością, sprawy w sądach trwaja bardzo długo, niekiedy latami.

Głowa do góry, ostatnio miałam dzien że płakałam nad swoim losem i głupota żeby następnego dnia wstać z nową energia i determinacja. Pisz, pytaj i rozmawiaj, to pomaga, a takich ludzi jak my tutaj są setki i przyświeca nam wspolny cel - ogarnąć finanse.

Witaj w klubie , ja  aktualnie mam  podobne zadłużenie ok.360 000,jednak pierwotnie było to 600 000 zł .(banki,parabanki i chwilówki) Wychodzę z długów od stycznia 2022 .  Wiadomo stres, myśli samobójcze, wstyd, masa listów , jednak z czasem zaczęłam przyzwyczajać się do tej całej sytuacji. Postawiłam  sobie tylko jeden cel -wyjść z tego bagna i spłacic to,jak najszybciej,  Wiadomo przede mną jeszcze ciężkie 3 lata, ale każde kolejne  spłacone zobowiązanie motywuje mnie do dalszej walki.. Działam z kancelarią Łukasz B, spłacam  tyle, ile mogę , czytam forum i jakoś  zawsze do przodu. Najważniejsze zdrowie i praca, a reszta   jakoś się da. Dziękuję  przede wszystkim Korzenny  z forum , to on jako jedyny wspierał mnie na początku mojego oddłużania, kiedy zostałam  z tym wszystkim sama  i nie miałam odwagi powiedzieć o tym najbliższym mi osobom.  Bez niego, nie wiem czy dziś  byłabym   tu ,gdzie jestem.  

[korzenny]

2 minuty temu, OLILA napisał(a):

Witaj w klubie , ja  aktualnie mam  podobne zadłużenie ok.360 000,jednak pierwotnie było to 600 000 zł .(banki,parabanki i chwilówki) Wychodzę z długów od stycznia 2022 .  Wiadomo stres, myśli samobójcze, wstyd, masa listów , jednak z czasem zaczęłam przyzwyczajać się do tej całej sytuacji. Postawiłam  sobie tylko jeden cel -wyjść z tego bagna i spłacic to,jak najszybciej,  Wiadomo przede mną jeszcze ciężkie 3 lata, ale każde kolejne  spłacone zobowiązanie motywuje mnie do dalszej walki.. Działam z kancelarią Łukasz B, spłacam  tyle, ile mogę , czytam forum i jakoś  zawsze do przodu. Najważniejsze zdrowie i praca, a reszta   jakoś się da. Dziękuję  przede wszystkim Korzenny  z forum , to on jako jedyny wspierał mnie na początku mojego oddłużania, kiedy zostałam  z tym wszystkim sama  i nie miałam odwagi powiedzieć o tym najbliższym mi osobom.  Bez niego, nie wiem czy dziś  byłabym   tu ,gdzie jestem.  

Boże! @OLILA dzięki za te słowa! To działa w dwie strony, bo dzięki Tobie ja też dostaję wiatru w żagle!

Ludzie są sobie potrzebni jednak, a to jest dowód, trzeba być "otwartym".

Nawet nie wiesz, jaką ja prowadzę walkę o bycie "normalnym" - wokół mamy tyle stresu.

Wielka radość! serio - Dzięki za te słowa @OLILA. Naprawdę dziękuję! ?

 

 

[OLILA]

2 minuty temu, korzenny napisał(a):

Boże! @OLILA dzięki za te słowa! To działa w dwie strony, bo dzięki Tobie ja też dostaję wiatru w żagle!

Ludzie są sobie potrzebni jednak, a to jest dowód, trzeba być "otwartym".

Nawet nie wiesz, jaką ja prowadzę walkę o bycie "normalnym" - wokół mamy tyle stresu.

Wielka radość! seri❤️o - Dzięki za te słowa @OLILA. Naprawdę dziękuję! ?

 

 

Korzenny nawet nie wiesz ,jak jestem Ci wdzięczna za wszystkie słowa otuchy i wsparcia,które od Ciebie otrzymałam. 

 Piszę te słowa  i łzy same leją mi się  do oczu, jak wspomnę sobie tamte chwile. 

Miałam wtedy inne konto, które z powodu hejtu ze strony pewnych osób, musiałam zamknąć.Moze kiedyś opiszę moją historię, kiedy uda mi się  z tego wszystkiego wyjść .Mało, kto wierzył wtedy w moja historię. I te rózne komentarze: to wymyslona historia, to wymysły jakiegoś  trolla z windykacji. Boze!!!! Moja historia była  jednak prawdziwa. Nie mogłam się zwierzyc nikomu bliskiemu  i tylko w Tobie miałam oparcie. Dziękuję Ci z całego serducha ❤️❤️Oby więcej takich ludzi,jak ty

[Lucy81]

6 godzin temu, andrekost napisał(a):

Moja bratanica i chrześnica ma 8 lat..Przez lata swoich długów kupowałem dziecku jakieś skromne zabawki czy ksiazeczki dla dzieci na wyprzedażach mając wyrzuty sumienia że nie mogę jej uzupełnić kolekcji psiego patrolu czy kupić jakiejś wystrzałowej lalki. Na tegoroczne ferie zabrałem ja do siebie. Wiejski dom po rodzicach (jej dziadkach) na głębokiej wsi na Kresach.. wspólne poranne karmienie kur pozostałych po jej babci (nie mam serca ich pozbywać się), zbieranie i liczenie jajek, wspólne przygotowywanie posiłków, rozpalanie w centralnym i przede wszystkim mnóstwo spacerów i jazd na rowerze po okolicy..Mala zachwycona..

Przed feriami zastanawialem się czy w ogóle zechce ze mną tu być bo to dziecko miasta..A na koniec okazało się że brat nie mógł jej w ogóle stąd zabrać bo chciała tu cały czas być.

Spędzanie czasu z dzieciakami najważniejsze. Własnych dzieci nie mam, ale mam sporo rodzeństwa, które ma dzieci. Z dziewczynami zaczęłam szyć zabawki ze starych ubrań. Robimy na drutach i szydełku. Zamiast prezentów zabieram do kina albo do lasu na poszukiwania ciekawych roślin. Chodzimy z atlasem drzew na przykład. Robimy zdjęcia. Spędzamy wspólnie czas i jeszcze się wspólnie uczymy. Na pytanie, do której cioci jedziemy w odwiedziny zawsze krzyczą, że do mnie ?

Ale, jak ostatnio pisałam, gorsze samopoczucie ostatnio. No ale od marca znów będzie o parę złotych do przodu. Po chwilówkach chcę się także pozbyć części zobowiązań kredytowych i zostać tylko z hipotecznym. 

Walczę z wszystkim sama, tzn. z WAMI forumowiczami ❤️.  I teraz jeszcze z pomocą kancelarii. Rozumiem osoby, które boją się powiedzieć najbliższym. Ja na szczęście (a może nieszczęście?) jestem sama, nikomu więc nie muszę się tłumaczyć z listów, ciągłych telefonów i wiecznie pustej lodówki.

 

[korzenny]

19 minut temu, OLILA napisał(a):

Korzenny nawet nie wiesz ,jak jestem Ci wdzięczna za wszystkie słowa otuchy i wsparcia,które od Ciebie otrzymałam. 

 Piszę te słowa  i łzy same leją mi się  do oczu, jak wspomnę sobie tamte chwile. 

Miałam wtedy inne konto, które z powodu hejtu ze strony pewnych osób, musiałam zamknąć.Moze kiedyś opiszę moją historię, kiedy uda mi się  z tego wszystkiego wyjść .Mało, kto wierzył wtedy w moja historię. I te rózne komentarze: to wymyslona historia, to wymysły jakiegoś  trolla z windykacji. Boze!!!! Moja historia była  jednak prawdziwa. Nie mogłam się zwierzyc nikomu bliskiemu  i tylko w Tobie miałam oparcie. Dziękuję Ci z całego serducha ❤️❤️Oby więcej takich ludzi,jak ty

.. będzie taka chwila, że sobie pomyślisz - "nie mam już długu pieniężnego"

- teraz mam dług uśmiechania się do ludzi.

Konsekwentne działanie, i jeszcze raz - konsekwentne działanie - do celu.

[KatarzynaL]

Godzinę temu, OLILA napisał(a):

Witaj w klubie , ja  aktualnie mam  podobne zadłużenie ok.360 000,jednak pierwotnie było to 600 000 zł .(banki,parabanki i chwilówki) Wychodzę z długów od stycznia 2022 .  Wiadomo stres, myśli samobójcze, wstyd, masa listów , jednak z czasem zaczęłam przyzwyczajać się do tej całej sytuacji. Postawiłam  sobie tylko jeden cel -wyjść z tego bagna i spłacic to,jak najszybciej,  Wiadomo przede mną jeszcze ciężkie 3 lata, ale każde kolejne  spłacone zobowiązanie motywuje mnie do dalszej walki.. Działam z kancelarią Łukasz B, spłacam  tyle, ile mogę , czytam forum i jakoś  zawsze do przodu. Najważniejsze zdrowie i praca, a reszta   jakoś się da. Dziękuję  przede wszystkim Korzenny  z forum , to on jako jedyny wspierał mnie na początku mojego oddłużania, kiedy zostałam  z tym wszystkim sama  i nie miałam odwagi powiedzieć o tym najbliższym mi osobom.  Bez niego, nie wiem czy dziś  byłabym   tu ,gdzie jestem.  

600 tysięcy to ogromna kwota ale to że udało się zejść do 360 to jest naprawdę sukces!!! Chyba odezwę się na priv, bo okazuje się że niemożliwe jest możliwe skoro prawie połowa już zamknięta, myślę że będzie tylko lepiej ! Dziękuję że napisałaś tutaj, czasami tracę nadzieję na swój los ale to dodaje wiatru w skrzydła jednak, że się naprawdę da!

Edytowane 1 Marca 2024 przez KatarzynaL

[pokahontas]

2 godziny temu, andrekost napisał(a):

 

Służę  w jednostce niedaleko. Kiedy mnie nie ma to mam wokół strażników w postaci życzliwych sąsiadów i kuzynów. Tu się wszyscy znamy i nawet sarny które mi przychodzą pod ogródek są znane wszystkim ??. Dziki hasają z dala

Poza tym tu jest bezpiecznie wbrew pozorom bo rzut beretem i bardzo ważna dla Polski granica

Jestem przebodźcowana. Maile, telefony, grupy na whatss i Messenger. Słowem czuje się zaproszona do Ciebie na wieś na kilka dni w celu kontemplacji natury, mam nadzieję, że nie masz wifi. Możemy pogadać o długach, z których jak rozumiem tak jak ja już wychodzisz, bądź wyszedłeś ? oraz muszę wpaść kiedyś do Łodzi na kawę do @lukaszb (serio to wkrótce zrobię Panie Łukaszu), a także wpaść na grób Tomasza Komendy do Wrocławia.

Edytowane 1 Marca 2024 przez pokahontas

[lukaszb]

Godzinę temu, pokahontas napisał(a):

Jestem przebodźcowana. Maile, telefony, grupy na whatss i Messenger. Słowem czuje się zaproszona do Ciebie na wieś na kilka dni w celu kontemplacji natury, mam nadzieję, że nie masz wifi. Możemy pogadać o długach, z których jak rozumiem tak jak ja już wychodzisz, bądź wyszedłeś ? oraz muszę wpaść kiedyś do Łodzi na kawę do @lukaszb (serio to wkrótce zrobię Panie Łukaszu), a także wpaść na grób Tomasza Komendy do Wrocławia.

Zawsze zapraszam. O każdej porze.

[damiansw88]

W dniu 29.02.2024 o 08:50, lukaszb napisał(a):

Nie zrozum mnie źle i nie chcę Cię urazić, ale na forum są osoby, które nie mają z czego kupić książek, butów, czasem nawet jedzenia dla swoich dzieci. Znam takie osoby z tego forum. Myślę, że świat się będzie kręcił dalej, jak Twoja córka do Wenecji pojedzie za rok, czy pięć.

 

Ile córka ma lat? Może jest już wystarczająco dorosła, żeby samemu zarobić i tam pojechać za swoje, a może wręcz pomóc Matce w długach? Po takich tekstach, to niestety trochę mam wrażenie, że u Ciebie to wszystko na głowie stoi. Jak się ma kasę i dobrą pracę, to się jeździ do Wenecji i wydaje na przyjemności. Jak rok jest gorszy to się się zaiwania po 16 h, żeby dopiero kolejny rok był lepszy. I żeby nie było. Ja pracuję świątek piątek i niedzielę od 17 roku życia (mam 42). Moja córka ma 10 lat i ostatnio, jak chciała kupić sobie nowe Lego, to musiała odkurzyć całe mieszkanie. Później przyszła babcia i dołożyła 100 zł. Uzbierało się.

Dokładnie, mnie nie stać córkom kupić po misiu czy zabrać na pizze. Ale kombinuję z pracami plastycznymi. Proszę znajomych aby nie wyrzucali starych zabawek, chętnie wezmę w zamian za jakąś pomoc przy domu czy przy remoncie. Ostatnio pomagałem koledze przy remoncie salonu i wpadło parę zł plus obiady na jego koszt, a i nawet piwkiem poczęstował i fajki kupił;)  Kilka miesięcy temu otwarcie powiedziałem przyjaciołom, że mam ponad 200 tysięcy długów. Ku mojemu zdziwieniu nie było komentarzy "ja pier**** coś Ty narobił" tylko chcieli wysłuchać jak do tego doszło i żebym walkę z długami zaczął od znalezienia źródła problemu. Bo mogę wyjechać za granicę, sprzedać co mam i spłacić, a za 5 lat mieć pół mln długu i nie mieć już gdzie mieszkać. Najlepszy przyjaciel powiedział: żeś narobił to teraz spinaj poślady i do roboty. Będziesz głodny, zapraszamy, prezenty córkom? ...na wiosnę szykuje się trochę pracy przed domem to na prezenty dzieciom zarobisz. A jak się okazało jedna osoba z naszego towarzystwa tez miała epizod z długami kilka lat temu i niedawno dopiero spłaciła ostatniego wierzyciela i teraz woli nie jeść dwa dni niż wziąć chwilówkę. 

 

W dniu 29.02.2024 o 07:37, hynak napisał(a):

Ja dziś mega ciężka noc...niby plan jest, niby wiem co robić. Mam w miarę "spokojnych" wierzycieli bo Wandoo, Kuki, Finbo, Zefin no i NetCredit ale tu czekam na Sąd. Axi card spłaciłam tydzień temu. PożyczkaPlus spłacona. SzybkaGotowka spłacona. FENIKO spłacone. Jakoś mi to idzie...

Kuki mam raty. Finbo też rozloze na raty chce jeszcze poczekać a z Wandoo będę czekać na jakąś propozycję. Zefin powoli spłacę..    i wiem że do Lipca będzie z głowy, mąż mi pomaga, mama mi pomaga... ale cała noc nie spałam. Czuję się jak totalna porażka, moja córka chciała do Wenecji na urodziny w Czerwcu i zaczęła o tym mówić wczoraj - a ja nie mogę jej zabrać Nie spałam prawie całą noc... brzuch mnie bolał i boli dalej...  od Lioca będę miała extra 3000zł miesięcznie na spłaty do tych 2000zł które teraz mam już... jest światełko w tunelu.... ale czemu jest jednak tak ciężko?

Ja na obecną chwilę spłaciłem PayPo i Allegro Pay, kropla w morzu ale już dwie pozycje z BIKU wypadły. Z Alfa Kredyt zaczynam dochodzić do porozumienia tylko negocjuję brak wpłaty inicjującej i mniejsze raty. Próbuje argumentować to tym, że miałem u nich 11 chwilówek i każda spłacona w terminie lub przed czasem więc sporo już zarobili ? Tego ostatniego im nie mówiłem.

 

W pracy biorę nadgodziny, dodatkowo od kwietnia na drugi etat wskakuję na zlecenie na magazyn jeździć wózkiem. Zwiększę dochód i po kolei będę brał na widelec chwilówki. Aliora spróbuję "wybłagać" o wznowienie kredytu. 

 

Na OLX poszedł tablet i aparat (fotografia to jedna z moich pasji) czekam na oferty i będę chętnie zbijał ceny aby szybciej zamknąć dwie chwilówki, którym zalegam najwięcej i najdłużej (obawiam się komorników bo to znacząco wydłuży spłacanie). 

 

Mam dużą kolekcję płyt CD i z ogromnym żalem muszę sprzedać, zbierane latami. Ubrania kupuje w lumpeksie, zero wyjść do knajp, kina, na kręgle. Znajomi nawet częściej organizują domówki i ze względu na mnie. Skarb mieć oddanych przyjaciół, którzy rozumieją, a nie oceniają w przeciwieństwie do rodziny, która ma mnie za nieudacznika. Rozwód, długi. Oczywiście dwie osoby proponowały pożyczkę ale stanowczo nie. Sam spłacę, a z drugiej strony nie będę miał z czego oddać.  

[Mariusz43]

Długi to tylko zapis księgowy, excel równie dobrze możesz wpisać 100k.

[pokahontas]

16 godzin temu, Mariusz43 napisał(a):

Długi to tylko zapis księgowy, excel równie dobrze możesz wpisać 100k.

Zawsze się zastanawiam dlaczego bank nie może mi dopisać do salda konta ze dwóch zer 

[Mariusz43]

Robi to gdy pozyżycza się pieniądze.

[Gość]

Cześć. Czy waszym zdaniem 42 tys długu, w tym 20 tys kredytowych to bardzo dużo? Da się w 2 lata poradzić sobie z taką sumą bez komornika? 

[Wolfghar]

Na spokojnie sobie poradzisz! Najważniejsze to dobra organizacja i nie można dopuścić żeby stracić nadzieje i dobry humor! Ja sam podjąłem walkę o swoją przyszłość, nigdy w życiu nie zaciągnąłem żadnej pożyczki ani kredytu a mam do spłaty 50tysięcy. Długa historia, za moich bardzo młodych czasów (ledwo 18lat) zgodziłem się na prośbę wziąć na siebię pożyczki, a że to moja najbliższa rodzina to zaufałem że będą spłacane a ja będę miał na start fajną historię w baku, nic bardziej mylnego. Ale nie straciłem sił, teraz wręcz chce udowodnić jak silny jestem i spłacam w 100% sam zobowiązania i daje sobie radę. Mam zajęcia egzekucyjne na koncie które zabierają mi 100% wypłaty z umowy na zlecenie, wynajmuje mieszkanie ze znajomymi i utrzymuje się sam a mimo wszystko odkładam każdą złotówkę na spłate, w tym momencie mam dużo pieniążków odłożonych do żałosnego sejfiku leżącego na półeczce z książkami, za jakiś czas go otworze i rzuce pieniędzmi w komornika  Wszystko będzie dobrze!

[Riw]

Mam nieco ponad 11 tysięcy do spłaty w 4 chwilówkach. Obecnie nie są jeszcze przeterminowane, wszystkie mają terminy w drugiej połowie marca. Ta sytuacja ciągnie się już do jakiegoś czasu i jak do tej pory nie przekraczałam terminu, spłacając jedną chwilówkę drugą, licząc że problem rozwiąże się sam, kiedy uda mi się znaleźć lepszą pracę albo dostać dużo zleceń na boku (jestem grafikiem). Teraz w końcu się z tym poddaje, nie wezmę kolejnej chwilówki i będę je spłacać siłowo. Mogę na to przeznaczyć 500 złotych miesięcznie przy uwzględnieniu moich stałych wydatków i dochodów + ewentualne dochody ze zleceń, jeśli wpadną. Pracuję za minimalną i studiuję zaocznie. Dla niektórych to tylko 11 tysięcy, ale przy moich obecnych możliwościach to 2 lata spłaty... Wierzę, że jakoś sobie z tym poradzę, że znajdę lepszą pracę i przyśpieszę ten proces, uniknę rozpraw, ale tym co najbardziej siedzi mi na głowie jest to, że moi rodzice ani partner nie wiedzą o moich problemach. Rodzice w końcu się dowiedzą, bo spodziewam się, że listy zaczną przychodzić też na adres zameldowania, czyli do mojego domu rodzinnego. Mam tylko nadzieję, że będzie to na etapie, jak kilka tysięcy już spłacę. Łatwiej będzie przyznać się do 5 tysięcy długu niż 11. Jest mi tak strasznie wstyd. Nie jestem fizycznie w stanie się im do tego przyznać. Tak samo jak mojemu partnerowi - jest mi źle z tym, że nie jestem w stanie być z nim szczera, ale po prostu nie jestem fizycznie zdolna do odbycia tej rozmowy, wolałabym chyba umrzeć. Mieszkamy osobno, mamy po 24 lata, dopiero myślimy o zamieszkaniu razem. Nie mamy więc nic "wspólnego" i wierzę, że do czasu gdy będziemy mieć, moje długi będą już spłacone, ale i tak źle mi z tym, że nie jestem w stanie być prawdomówna. Jak sobie z tym poradzić? Boję się też, że jednak ten słynny windykator terenowy mnie za kilka, kilkanaście tygodni odwiedzi, akurat kiedy mój partner będzie u mnie, albo, że wpadnę w jakiś inny, losowy sposób. 

Edytowane 6 Marca 2024 przez Riw

[Lady Liberty]

13 godzin temu, Riw napisał(a):

Mam nieco ponad 11 tysięcy do spłaty w 4 chwilówkach. Obecnie nie są jeszcze przeterminowane, wszystkie mają terminy w drugiej połowie marca. Ta sytuacja ciągnie się już do jakiegoś czasu i jak do tej pory nie przekraczałam terminu, spłacając jedną chwilówkę drugą, licząc że problem rozwiąże się sam, kiedy uda mi się znaleźć lepszą pracę albo dostać dużo zleceń na boku (jestem grafikiem). Teraz w końcu się z tym poddaje, nie wezmę kolejnej chwilówki i będę je spłacać siłowo. Mogę na to przeznaczyć 500 złotych miesięcznie przy uwzględnieniu moich stałych wydatków i dochodów + ewentualne dochody ze zleceń, jeśli wpadną. Pracuję za minimalną i studiuję zaocznie. Dla niektórych to tylko 11 tysięcy, ale przy moich obecnych możliwościach to 2 lata spłaty... Wierzę, że jakoś sobie z tym poradzę, że znajdę lepszą pracę i przyśpieszę ten proces, uniknę rozpraw, ale tym co najbardziej siedzi mi na głowie jest to, że moi rodzice ani partner nie wiedzą o moich problemach. Rodzice w końcu się dowiedzą, bo spodziewam się, że listy zaczną przychodzić też na adres zameldowania, czyli do mojego domu rodzinnego. Mam tylko nadzieję, że będzie to na etapie, jak kilka tysięcy już spłacę. Łatwiej będzie przyznać się do 5 tysięcy długu niż 11. Jest mi tak strasznie wstyd. Nie jestem fizycznie w stanie się im do tego przyznać. Tak samo jak mojemu partnerowi - jest mi źle z tym, że nie jestem w stanie być z nim szczera, ale po prostu nie jestem fizycznie zdolna do odbycia tej rozmowy, wolałabym chyba umrzeć. Mieszkamy osobno, mamy po 24 lata, dopiero myślimy o zamieszkaniu razem. Nie mamy więc nic "wspólnego" i wierzę, że do czasu gdy będziemy mieć, moje długi będą już spłacone, ale i tak źle mi z tym, że nie jestem w stanie być prawdomówna. Jak sobie z tym poradzić? Boję się też, że jednak ten słynny windykator terenowy mnie za kilka, kilkanaście tygodni odwiedzi, akurat kiedy mój partner będzie u mnie, albo, że wpadnę w jakiś inny, losowy sposób. 

Grafik i minimalna...kolejny raz słyszę to w tym tygodniu/ tu czytam, to jakieś opowieści z mchu i paproci, ludzie nie są grafikami, dzieci mają i full rachunków.

To "partnerstwo", to nie związek a obowiązek, tu planujecie życie, tu się obawiasz rodziców, zdecyduj się.

Pojmij, że to co napisałaś inny czyta, z powodu 11 tys. zł cyt. "...wolałabym umrzeć", nie, zwyczajnie nie jest po twojemu i to uwiera.

Poczytaj czym jest partnerstwo studentko. To jakby 15 latka do Bravo pisała...lata temu, obudź się masz 24 lata.

[Riw]

9 godzin temu, Lady Liberty napisał(a):

Grafik i minimalna...kolejny raz słyszę to w tym tygodniu/ tu czytam

Skoro kolejny raz to czytasz, to być może tak właśnie jest. Od kilku miesięcy jest duży problem na tym rynku, to zawód, który nie wymaga formalnego wykształcenia i którego możesz uczyć się na własną rękę. Po fali lockdownów mnóstwo ludzi, szukających fachu, którego mogą się nauczyć i wykonywać zdalnie, zasiliło ten rynek i teraz jesteśmy na etapie, gdzie mamy mnóstwo nieco już doświadczonych w branży ludzi, z którymi konkuruję, szukając od 4 miesięcy lepszej pracy. Jednocześnie mam sporo znajomych grafików i w ciągu ostatniego roku wielu z nich potraciło zatrudnienie, przez zmniejszanie zespołów. Kiedy zatrudniałam się w miejscu w którym pracuję, nieco 1,5 roku temu, to była moja pierwsza praca w zawodzie, stanowisko dla kompletnego juniora, i zarabiałam nieco więcej niż minimalna, ale przeszłam od tego czasu już przez kilka podwyżek minimalnej, pozostając bez podwyżki mojej wypłaty. Ciekawie brzmiący zawód, to całe klikanie w kąkuter, i ukończenie studiów, nie jest gwarantem tego, że będzie się zarabiać kokosy. 

Cytat

 ludzie nie są grafikami, dzieci mają i full rachunków.

Ja też mam full rachunków, tak jak każdy inny szary człowiek, mieszkam sama od lat, płacę swój czynsz, opłaty administracyjne, media i abonamenty, leki na chorobę przewlekłą, dojazdy do pracy. Opłacam też dwa, trzy razy w miesiącu bilety kolejowe tam-powrót na trasie Katowice-Wrocław, żeby dojechać na studia. Skąd argument o posiadaniu full rachunków, tak jakbym ja ich nie miała? Nie mam dzieci, ale jeśli ktoś jest w analogicznej do mojej sytuacji, ma jednoosobowe gospodarstwo domowe, bez lepiej zarabiającego partnera, i takie dochody, że po dodaniu hipotetycznych socjali i zapomóg, które otrzyma, jego wpływy to 3,200 na rękę miesięcznie, to nie decyduje się na dziecko. A jeśli już to dziecko się przydarza, to otrzymuje jako samotny rodzic bez dochodów na tyle wsparcia, że nie żyje na znacznie gorszym poziomie niż ja.

Cytat

To "partnerstwo", to nie związek a obowiązek, tu planujecie życie, tu się obawiasz rodziców, zdecyduj się.

Przecież to się nie wyklucza. Jeśli tak myślisz, to wytłumacz proszę w jaki sposób. Nawet kiedy będę 40 letnią kobietą niezwykle trudnym będzie dla mnie przyznanie się bliskim do porażki. Nie "obawiam się rodziców" w ten sposób, że mamusia będzie na mnie krzyczeć - jestem dorosłą, w pełni niezależną od nich kobietą, nie mieszkamy nawet w tym samym mieście. Obawiam się rozczarowania bliskiej osoby. Obawiam się tego, że będzie się zamartwiać i przejmować tym, co jeszcze nawywijam, a to kobieta o słabym sercu, która mnie kocha i która jeszcze długo będzie się czuła za mnie odpowiedzialna. Możesz być dorosłą osobą, zakładającą swoją własną rodzinę, i jednocześnie pozostać dzieckiem swoich rodziców, których twoje różne ekscesy mogą doprowadzić do silnych emocji i zawałów. Możesz by dorosłą osobą i jednocześnie być z natury szalenie, do przesady nawet, dumną, i mieć tak po prostu ogromny problem z przyznaniem, że coś zawaliłeś. Nic tutaj się sobie nie wyklucza. Byłam dzieckiem, które wolało stanąć na głowie niż przyznać przed kimś innym niż sobą samym, że ma problem, i będę też taką staruszką. 

Cytat

Poczytaj czym jest partnerstwo studentko.

Wiem, czym jest partnerstwo. Właśnie z tego powodu wiem, że źle robię nie przyznając się mojemu partnerowi do długów i ciąży mi to na tyle, że przyszłam się tu wyżalić, w temacie luźno związanym ze wszystkimi psychicznymi trudnościami związanymi z długami. Jednocześnie to, że wiesz, że źle robisz, nie jest magicznym remedium na popełnianie błędów. Gdyby tak było, to większości z nas by tu nie było, bo dłużników byłoby dużo, dużo mniej, gdyby wyciąć z nich grupę, która zadłużyła się na własne życzenie (tak jak ja), a nie, na przykład, zaufała złej osobie, bądź odziedziczyła problemy. To, że wiem, że źle robię, nie sprawia, że łatwo mi przestać. Wydaję mi się, że mój wstyd jest zrozumiały. Twój protekcjonalny ton nic nie wnosi. To, że są problemy większe niż moje, nie sprawia, że moje problemy nie istnieją. Zawsze znajdziesz kogoś w trudniejszej sytuacji niż ty.

 

Edytowane 7 Marca 2024 przez Riw

[Ewka00]

Godzinę temu, Riw napisał(a):

Skoro kolejny raz to czytasz, to być może tak właśnie jest. Od kilku miesięcy jest duży problem na tym rynku, to zawód, który nie wymaga formalnego wykształcenia i którego możesz uczyć się na własną rękę. Po fali lockdownów mnóstwo ludzi, szukających fachu, którego mogą się nauczyć i wykonywać zdalnie, zasiliło ten rynek i teraz jesteśmy na etapie, gdzie mamy mnóstwo nieco już doświadczonych w branży ludzi, z którymi konkuruję, szukając od 4 miesięcy lepszej pracy. Jednocześnie mam sporo znajomych grafików i w ciągu ostatniego roku wielu z nich potraciło zatrudnienie, przez zmniejszanie zespołów. Kiedy zatrudniałam się w miejscu w którym pracuję, nieco 1,5 roku temu, to była moja pierwsza praca w zawodzie, stanowisko dla kompletnego juniora, i zarabiałam nieco więcej niż minimalna, ale przeszłam od tego czasu już przez kilka podwyżek minimalnej, pozostając bez podwyżki mojej wypłaty. Ciekawie brzmiący zawód, to całe klikanie w kąkuter, i ukończenie studiów, nie jest gwarantem tego, że będzie się zarabiać kokosy. 

Ja też mam full rachunków, tak jak każdy inny szary człowiek, mieszkam sama od lat, płacę swój czynsz, opłaty administracyjne, media i abonamenty, leki na chorobę przewlekłą, dojazdy do pracy. Opłacam też dwa, trzy razy w miesiącu bilety kolejowe tam-powrót na trasie Katowice-Wrocław, żeby dojechać na studia. Skąd argument o posiadaniu full rachunków, tak jakbym ja ich nie miała? Nie mam dzieci, ale jeśli ktoś jest w analogicznej do mojej sytuacji, ma jednoosobowe gospodarstwo domowe, bez lepiej zarabiającego partnera, i takie dochody, że po dodaniu hipotetycznych socjali i zapomóg, które otrzyma, jego wpływy to 3,200 na rękę miesięcznie, to nie decyduje się na dziecko. A jeśli już to dziecko się przydarza, to otrzymuje jako samotny rodzic bez dochodów na tyle wsparcia, że nie żyje na znacznie gorszym poziomie niż ja.

Przecież to się nie wyklucza. Jeśli tak myślisz, to wytłumacz proszę w jaki sposób. Nawet kiedy będę 40 letnią kobietą niezwykle trudnym będzie dla mnie przyznanie się bliskim do porażki. Nie "obawiam się rodziców" w ten sposób, że mamusia będzie na mnie krzyczeć - jestem dorosłą, w pełni niezależną od nich kobietą, nie mieszkamy nawet w tym samym mieście. Obawiam się rozczarowania bliskiej osoby. Obawiam się tego, że będzie się zamartwiać i przejmować tym, co jeszcze nawywijam, a to kobieta o słabym sercu, która mnie kocha i która jeszcze długo będzie się czuła za mnie odpowiedzialna. Możesz być dorosłą osobą, zakładającą swoją własną rodzinę, i jednocześnie pozostać dzieckiem swoich rodziców, których twoje różne ekscesy mogą doprowadzić do silnych emocji i zawałów. Możesz by dorosłą osobą i jednocześnie być z natury szalenie, do przesady nawet, dumną, i mieć tak po prostu ogromny problem z przyznaniem, że coś zawaliłeś. Nic tutaj się sobie nie wyklucza. Byłam dzieckiem, które wolało stanąć na głowie niż przyznać przed kimś innym niż sobą samym, że ma problem, i będę też taką staruszką. 

Wiem, czym jest partnerstwo. Właśnie z tego powodu wiem, że źle robię nie przyznając się mojemu partnerowi do długów i ciąży mi to na tyle, że przyszłam się tu wyżalić, w temacie luźno związanym ze wszystkimi psychicznymi trudnościami związanymi z długami. Jednocześnie to, że wiesz, że źle robisz, nie jest magicznym remedium na popełnianie błędów. Gdyby tak było, to większości z nas by tu nie było, bo dłużników byłoby dużo, dużo mniej, gdyby wyciąć z nich grupę, która zadłużyła się na własne życzenie (tak jak ja), a nie, na przykład, zaufała złej osobie, bądź odziedziczyła problemy. To, że wiem, że źle robię, nie sprawia, że łatwo mi przestać. Wydaję mi się, że mój wstyd jest zrozumiały. Twój protekcjonalny ton nic nie wnosi. To, że są problemy większe niż moje, nie sprawia, że moje problemy nie istnieją. Zawsze znajdziesz kogoś w trudniejszej sytuacji niż ty.

 

Wydaje mi się, że forum jest od pomagania w obraniu drogi do skutecznego oddłużania. Dzielenie się doświadczeniami związanymi z wierzycielami, windykacją naprawdę jest dla osób zadłużonych na początku drogi w wychodzeniu z tego bagna bardzo cenne. Nie nam jest oceniać ludzi, którzy wpadli w kłopoty finansowe. Na pewno każdy dług jest mniejszym lub większym problemem dla tego, który go ma. Ważne, że dostrzegasz problem i chcesz z niego wyjść. 

Doskonale rozumiem Twój wstyd przed przyznaniem się do długów. 

W moim przypadku niczego dobrego to nie wniosło, wręcz przeciwnie, muszę radzić sobie sama. Nie poddaję się jednak i walczę, do czego również namawiam Ciebie. 

Problem sam się nie rozwiąże a każdy sukces nawet ten najmniejszy naprawdę cieszy. Przede mną jeszcze długa droga, trudna, bo mam już rejony, ale jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, że podjęłam walkę i od 10 miesięcy nie pożyczyłam ani złotówki i uwierz mi, że da się żyć. 

Konto nie zawsze musi być pełne. 

Trzeba w głowie przestawić tryb myślenia i nauczyć się żyć z tym, że nic nie jest nam dane na zawsze.