JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Ewka00]

24 minuty temu, KlimaT napisał(a):

@Ewka00 Nie doprecyzowalam, jest tez wpis o splacie zadluzenia. Czy takie adnotacje tez maja byc usuniete? 

 Wierzyciel zapewne zaktualizował dane dotyczące zadłużenia, zmienił status na "spłacony", ale wpis dalej figuruje w KRD. Ile dni minęło od spłaty? Powiem na własnym przykładzie, że takie wpisy u mnie znikały po 14 dniach od spłaty. 

[UtraconeLata]

W dniu 3.04.2026 o 21:31, kenin napisał(a):

Cześć 

Z góry przepraszam jeśli to zła kategoria.

 

Nie mam się komu wyżalić, a potrzebuje jakkolwiek poza samemu sobie w lustrze. 

Narobiłem długów, około 30 tysięcy, które ukrywałem przed każdym bliskim. 3 tygodnie temu moja mama przypadkiem dowiedziała się o nich. Było mi wstyd, wiedziałem, że jest zawiedziona, ale chciała mi pomóc. Z jej pomocą spłaciłem już 10 tysięcy. Jestem, właściwie od dziś byłem, w związku od 4 lat. Odnalazłem bratnią duszę, ktoś kogo nigdy w życiu bym nie skrzywdził, ale jednak to zrobiłem. Zdecydowała się ze mną zostać, ale to nie koniec problemu. Nie szukam usprawiedliwień, niczego nie chcę, ale odwaliło mi okradłem na kilkaset złotych jej ciocię, u której chwilowo mieszkaliśmy. Jak mówiłem nie szukam litości i usprawiedliwień. Zrobiłem coś niewybaczalnego. Robiłem to kilka razy, zabierałem po 100-200 zł, ale w pewnym momencie założyła kamerę no i zostałem nakryty. Paskudne, wiem. Nie chcę tego usprawiedliwiać, tłumaczyć, nic. Ciocia zdecydowała się nic z tym nie robić - mam jej oddać. Jednak moja dziewczyna postanowiła mnie zostawić. Złamałem jej serce i zrobiła słusznie. Mam wrażenie, że ją zniszczyłem. Szczerze nienawidzę siebie za to. Tak bardzo chciałbym do niej wrócić, przynajmniej z nią rozmawiać. Chciałbym odbudować zaufanie chociaż w 10%, ale nie wiem czy to jeszcze możliwe. Czuje się jak potwór i wiem, że nie zasługuje na litość ani dobre słowo. Nie wiem co robić. Z długów wyjdę szybciej czy później, ale straciłem wszystko. Mieliśmy mieć wszystko, mieliśmy mieć dzieci, dom, wszystkie chwile spędzaliśmy ze sobą. W tej chwili nie mam nikogo z kim mógłbym porozmawiać, nikogo kogo nie skrzywdziłem, nikogo neutralnego, dlatego piszę do was. Czuje pustkę, samotność, nienawiść i zarazem sam nie wiem co czuje

Dlaczego podbierałeś cioci pieniądze? Na hazard, na spłatę długów, czy na coś innego? Napisałem do Ciebie na priv. 

[Mariusz43]

Za tydzień idę do szpitala, co najmniej tydzień.

Boje się żeby znowu finansowo wszystko się nie rozwaliło i znowu parę lat nie musiał spłacać.

Nigdy nie sądziłem, że coś takiego może mnie spotkać. Miałem robić karierę, spłacać długi, odkładać w końcu, a tu...

Dziękuję Wam za wszystko co dobrego mnie tu spotkało.

[avelukasyno]

3 minuty temu, Mariusz43 napisał(a):

Za tydzień idę do szpitala, co najmniej tydzień.

Boje się żeby znowu finansowo wszystko się nie rozwaliło i znowu parę lat nie musiał spłacać.

Nigdy nie sądziłem, że coś takiego może mnie spotkać. Miałem robić karierę, spłacać długi, odkładać w końcu, a tu...

Dziękuję Wam za wszystko co dobrego mnie tu spotkało.

Powodzenia ! trzymaj się  

[Ewka00]

13 godzin temu, Mariusz43 napisał(a):

Za tydzień idę do szpitala, co najmniej tydzień.

Boje się żeby znowu finansowo wszystko się nie rozwaliło i znowu parę lat nie musiał spłacać.

Nigdy nie sądziłem, że coś takiego może mnie spotkać. Miałem robić karierę, spłacać długi, odkładać w końcu, a tu...

Dziękuję Wam za wszystko co dobrego mnie tu spotkało.

Życia nie zaplanujemy. Ono pisze własne scenariusze i w najmniej oczekiwanym momencie potrafi przewrócić cały nasz świat do góry nogami... Takie doświadczenia niech będą paliwem do celebracji życia w najdrobniejszych chwilach i gestach. Trzymam kciuki za Ciebie ✊, Ty też się trzymaj, myśl pozytywnie - nie jesteś sam. Powodzenia ?. 

[Mariusz43]

Dziękuję, też nigdy nie przypuszczałem że coś takiego może mnie spotkać.

[poduszka123]

On 12/9/2025 at 7:04 PM, nat1401 said:

Dokładnie, najgorsze są te nawracające myśli, zawsze tyłu głowy jest dług. Ja również pogrążyłam się konsolidacją, najgorsza decyzja w życiu. U mnie skończyło się to wypowiedzeniem umowy, a w listopadzie w EPU pojawiło się umorzenie. Dzisiaj dowiedziałam się, że dług z Aliora został sprzedany. Dostałam się na dwie większe spłaty i resztę w ratach. Niby odetchnęłam, bo Pani powiedziała, że można to rozłożyć na sporo rat. Więc biorąc pod uwagę zwrot z PIT, premie w pracy to mogę to jakoś w miarę ogranac. Nie zmienia to faktu, że walcze z tym sama. Nie powiedziałam mężowi, wystarczy, że ja nie przesypiam nocy...

Jeżeli oczywiście mogę wiedzieć i chciałabyś podzielić się tym na forum, to co się wydarzyło, że z konsolidacją ostatecznie nie wyszło tak jak planowałaś?

[nat1401]

W dniu 7.05.2026 o 22:42, poduszka123 napisał(a):

Jeżeli oczywiście mogę wiedzieć i chciałabyś podzielić się tym na forum, to co się wydarzyło, że z konsolidacją ostatecznie nie wyszło tak jak planowałaś?

Musieliśmy w tym okresie wynająć mieszkanie, mąż miał problemy z powrotem do pracy... Jakoś to się wszystko na siebie ciągle nakładało i w końcu nie wyrobiłam z wydatkami 

[Mariusz43]

Jestem już po, znaleźli przyczynę mam leki oraz zalecenia. Wracam za miesiąc do pracy, dziwnie to zabrzmi ale raz uzależnienie od długów się przydało z przeszłości, miałem na leczenie. Kamień z serca.

[zeskort333]

To nie to miejsce, nie ten temat. Rozpacz przybiera jednak różne formy. Jestem w sytuacji bez wyjścia. Zaczęło się od choroby syna. Diagnoza była straszna: choroba nieuleczalna. Walka o powstrzymanie postępów choroby, o zdrowie dziecka. Nic innego się nie liczyło. Potrzebne były pieniądze. Pożyczanie, gdzie tylko się dało. Utrata kontroli, spirala zadłużenia. Otrzeźwienie. Zbyt późno. Wyjazd za granicę, aby próbować ratować sytuację. Kilkanaście lat błąkania się po różnych krajach. Efekt? Starczało na bieżące wydatki. Długi pozostały, rosły. Powiększały je ogromne odsetki. Zawsze jednak tliła się jakaś nadzieja. Teraz zgasła. W najbliższym czasie nieuchronna utrata pracy w wyniku zmniejszenia produkcji. Decyzja już zapadła. Biorąc pod uwagę sytuację na rynku pracy, wiek i stan zdrowia – brak jakichkolwiek perspektyw. Życie na ulicy. Bardziej przerażający jest fakt, że moje długi oddziedziczą moje dzieci. Nie mam żadnych możliwości ich przed tym uchronić. Nie wiem nawet, czy jeszcze się z nimi zobaczę. Żona leczy się psychiatrycznie. Przerażające. Po co to piszę? Sam nie wiem. Przepraszam.

 

[Ewka00]

1 godzinę temu, zeskort333 napisał(a):

To nie to miejsce, nie ten temat. Rozpacz przybiera jednak różne formy. Jestem w sytuacji bez wyjścia. Zaczęło się od choroby syna. Diagnoza była straszna: choroba nieuleczalna. Walka o powstrzymanie postępów choroby, o zdrowie dziecka. Nic innego się nie liczyło. Potrzebne były pieniądze. Pożyczanie, gdzie tylko się dało. Utrata kontroli, spirala zadłużenia. Otrzeźwienie. Zbyt późno. Wyjazd za granicę, aby próbować ratować sytuację. Kilkanaście lat błąkania się po różnych krajach. Efekt? Starczało na bieżące wydatki. Długi pozostały, rosły. Powiększały je ogromne odsetki. Zawsze jednak tliła się jakaś nadzieja. Teraz zgasła. W najbliższym czasie nieuchronna utrata pracy w wyniku zmniejszenia produkcji. Decyzja już zapadła. Biorąc pod uwagę sytuację na rynku pracy, wiek i stan zdrowia – brak jakichkolwiek perspektyw. Życie na ulicy. Bardziej przerażający jest fakt, że moje długi oddziedziczą moje dzieci. Nie mam żadnych możliwości ich przed tym uchronić. Nie wiem nawet, czy jeszcze się z nimi zobaczę. Żona leczy się psychiatrycznie. Przerażające. Po co to piszę? Sam nie wiem. Przepraszam.

 

Może warto rozważyć upadłość konsumencką i spróbować posklejać to życie z czystą kartą? 

[lukaszb]

3 minuty temu, Ewka00 napisał(a):

Może warto rozważyć upadłość konsumencką i spróbować posklejać to życie z czystą kartą? 

A dzieci zawsze spadek mogą odrzucić i po sprawie.

[Ewka00]

Teraz, lukaszb napisał(a):

A dzieci zawsze spadek mogą odrzucić i po sprawie.

No, też prawda. 

[Aveve]

W dniu 15.05.2026 o 18:59, zeskort333 napisał(a):

To nie to miejsce, nie ten temat. Rozpacz przybiera jednak różne formy. Jestem w sytuacji bez wyjścia. Zaczęło się od choroby syna. Diagnoza była straszna: choroba nieuleczalna. Walka o powstrzymanie postępów choroby, o zdrowie dziecka. Nic innego się nie liczyło. Potrzebne były pieniądze. Pożyczanie, gdzie tylko się dało. Utrata kontroli, spirala zadłużenia. Otrzeźwienie. Zbyt późno. Wyjazd za granicę, aby próbować ratować sytuację. Kilkanaście lat błąkania się po różnych krajach. Efekt? Starczało na bieżące wydatki. Długi pozostały, rosły. Powiększały je ogromne odsetki. Zawsze jednak tliła się jakaś nadzieja. Teraz zgasła. W najbliższym czasie nieuchronna utrata pracy w wyniku zmniejszenia produkcji. Decyzja już zapadła. Biorąc pod uwagę sytuację na rynku pracy, wiek i stan zdrowia – brak jakichkolwiek perspektyw. Życie na ulicy. Bardziej przerażający jest fakt, że moje długi oddziedziczą moje dzieci. Nie mam żadnych możliwości ich przed tym uchronić. Nie wiem nawet, czy jeszcze się z nimi zobaczę. Żona leczy się psychiatrycznie. Przerażające. Po co to piszę? Sam nie wiem. Przepraszam.

 

Tak jak pisała Ewka00, jest jeszcze upadłośc konsumencka. Nie chcesz powalczyć? Dopóki nie spróbujesz wszystkiego, dosłownie wszystkiego, nie schodz z ringu! 

[Mariusz43]

Hej, to tylko zawężenie depresyjne. Taka wstrętna choroba która mówi że nic się nie da, to nieprawda!

Wszystko możesz, stracisz pracę, znajdziesz inną. Długi to tylko zapis księgowy, minimalna ci się należy plus dodatki na dzieci itp.

Żona się wyleczy i wróci. Zobacz masz żonę - niektórzy tego nie mają.

[KlimaT]

Tak jak dziś to chyba nigdy się nie upłakałam.

 

Kończę studia, została mi obrona.

Jakoś w 2023 zostałam skreślona z listy studentów za płatności, wznowiłam studia w 2025, umowę reaktywacyjną podpisałam na inny adres niż pierwotną umowę. Miałam opóźnienia w płatnościach ale jakoś to szło.

 

Miałam teraz opóźnienie w 3 ratach, płaciłam ale z opóźnieniem, dostałam mejla o procedurze skreślenia, że jak ureguluje płatności to będzie ok, od razu zapłaciłam i myślałam, że jest ok.

W pn już się nie mogłam zalogować na studia, mam całe opłacone, list o procedurze usunięcia wysłali na stary adres, nie odebrałam go bo nie miałam jak, nawet nie wiedziałam że został wysłany i że mnie skreślą. Przez to, że wysłali na stary adres minął mi termin nawet na odwołanie.

 

Praca dyplomowa napisana, studia zapłacone- nawet nie chce liczyć ale w całości jakieś 40k może wyszło, a jestem skreślona i chyba bez możliwości wznowienia.

[kamilka1985]

Cześć wszystkim forumowiczom!

 

Długo nie pisałam na forum i wróciłam po kilku latach i czytam Wasze wpisy i jeszcze tak niedawno byłam w beznadziejnej sytuacji...

Zaczęło się od roku 2010 karty kredytowe bo brakowało na życie, nastepnie kredyt na spłatę kart, potem kolejny kredyt - to były jeszcze czasy, że kredyty banki dawały jak cukierki

najgorsze dopiero nadeszło w 2013 roku jak zaczęły się chwilówki - do dziś pamiętam pierwszą chwilówkę Vivusa na 500 zł, potem były kolejne na spłatę poprzednich i pozyczki ratalne pozabankowe - wtedy ogromnie oprocentowane, panowala wolna amerykanka. 

Potem z mężem braliśmy kredyty konsolidacyjne i to nas pogrążyło, ale mieliśmy jeszcze nadzieję...

I tak nagle łącznie zrobiło się 800 tys do spłaty!! TAK! Kwota prawie milion złotych - myśleliśmy, że to nasz koniec... pojawiły się myśli samobójcze - ale jest dziecko, trzeba było jakoś funkcjonować, rodzina o niczym jeszcze nie wiedziała , kurek z pożyczkami się zakręcił bo nie było już skąd pożyczać...

W końcu zaczęły przychodzić wezwania na adresy zameldowania, to już bylo nieuniknione, jak mój brat się dowiedział od razu powiedział rodzicom - rozpętało się piekło.. ale do dzisiaj jestem mu wdzięczna ( pomimo, że nie mamy kontaktu z innych względów) bo zakończył w ten sposób to co powinniśmy zrobić już dawno temu

 

 

Wtedy odezwaliśmy się do kancelarii Pana Łukasza, tych spraw mieliśmy tak dużo ( coś ponad 60 zobowiązań) że sama spisanie ich i analiza zajęła mnóstwo czasu - tam nikt nas nie oceniał dlaczego po co? Po prostu dali nam nadzieję że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. Inni rozkładali ręce... 

 

Oczywiście - po drodze było mnóstwo windykacji, sporadycznie wizyty terenowe, kilkadziesiąt komorników - po jakimś czasie człowiek się do tego przyzwyczaja i staje odporny na to - PAMIĘTAJCIE, ŻE KOMORNICY MUSZĄ DZIAŁAĆ WEDŁUG PRAWA, NIKT WAS NIE MA PRAWA POZOSTAWIĆ BEZ ŚRODKÓW DO ŻYCIA JAK PRACUJECIE NA ETACIE!

 

Część spraw wygraliśmy w sądzie, to trwało kilka lat a potem w roku 2022 roku ( kiedy już weszły mniej restrykcyjne zapisy) złożyliśmy z pomocą Pana Łukasza i jego ludzi wniosek o upadłość i oboje nam ogłoszono właśnie w tym roku. Potem syndyk - u nas przeszło to dość szybko, bo nic nie mieliśmy swojego ani mieszkania ani samochodów, ani majątku ale rok trwało zanim zaproponowano ratę do spłaty - syndyk oczywiście dość mocno podniósł poprzeczkę   ale na szczęście biorąc pod uwagę, że wynajmowaliśmy mieszkanie i inne wydatki na życie sąd podszedł bardzo po luzku - u mnie i u męża zasądził połowę zaproponowanej kwoty.

 

Orzeczenie się uprawomocniło - obecnie jeszcze przez 5 lat mamy do spłaty około 1500 zł miesięcznie co nie jest kwotą małą, ale biorąc pod uwagę, że oboje pracujemy i rodzina użyczyła nam mieszkanie żyjemy spokojnie  Bez tych wszystkich zawiłości. To również zasługa dodatkowej pracy, która oboje podjęliśmy jak już było bardzo żle. 

Tak, tak - można polubić sprzątanie serio po umysłowej pracy i ciągle zajętej głowie działało to na mnie jak terapia.

 

Od roku spłacamy plany spłat, w tym roku zdaliśmy sprawozdanie do sądu. Oboje wykonujemy pracę, która lubimy i w której się spełniamy. Co ważne zdrowie dopisuje  

Mieszkanko małe, ale ważne że ' na swoim;. Do kredytów czy pożyczek od dawna nas nie ciągnie. Jak coś chcemy kupić to po prostu odkładamy na to pieniążki.

Rok temu byliśmy na prawdziwych wakacjach, na które latami nie jeżdziliśmy bo nie mogliśmy sobie na to pozwolić. Żeby nie było - nie żyjemy na wysokim poziomie, ale przeciętnie ale najważniejsze jest to poczucie spokoju.

 

Trzymam za wszystkich mocno kciuki! Pamiętajcie tylko - żadnych pozyczek na spłatę poprzednich, żadnych refinansowań, żadnych konsolidacji konsolidacji itp - z każdej sytuacji finansowej można wyjść na prostą - my jesteśmy tego przykładem ?

 

 

 

 

[Ewka00]

2 minuty temu, kamilka1985 napisał(a):

Cześć wszystkim forumowiczom!

 

Długo nie pisałam na forum i wróciłam po kilku latach i czytam Wasze wpisy i jeszcze tak niedawno byłam w beznadziejnej sytuacji...

Zaczęło się od roku 2010 karty kredytowe bo brakowało na życie, nastepnie kredyt na spłatę kart, potem kolejny kredyt - to były jeszcze czasy, że kredyty banki dawały jak cukierki

najgorsze dopiero nadeszło w 2013 roku jak zaczęły się chwilówki - do dziś pamiętam pierwszą chwilówkę Vivusa na 500 zł, potem były kolejne na spłatę poprzednich i pozyczki ratalne pozabankowe - wtedy ogromnie oprocentowane, panowala wolna amerykanka. 

Potem z mężem braliśmy kredyty konsolidacyjne i to nas pogrążyło, ale mieliśmy jeszcze nadzieję...

I tak nagle łącznie zrobiło się 800 tys do spłaty!! TAK! Kwota prawie milion złotych - myśleliśmy, że to nasz koniec... pojawiły się myśli samobójcze - ale jest dziecko, trzeba było jakoś funkcjonować, rodzina o niczym jeszcze nie wiedziała , kurek z pożyczkami się zakręcił bo nie było już skąd pożyczać...

W końcu zaczęły przychodzić wezwania na adresy zameldowania, to już bylo nieuniknione, jak mój brat się dowiedział od razu powiedział rodzicom - rozpętało się piekło.. ale do dzisiaj jestem mu wdzięczna ( pomimo, że nie mamy kontaktu z innych względów) bo zakończył w ten sposób to co powinniśmy zrobić już dawno temu

 

 

Wtedy odezwaliśmy się do kancelarii Pana Łukasza, tych spraw mieliśmy tak dużo ( coś ponad 60 zobowiązań) że sama spisanie ich i analiza zajęła mnóstwo czasu - tam nikt nas nie oceniał dlaczego po co? Po prostu dali nam nadzieję że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. Inni rozkładali ręce... 

 

Oczywiście - po drodze było mnóstwo windykacji, sporadycznie wizyty terenowe, kilkadziesiąt komorników - po jakimś czasie człowiek się do tego przyzwyczaja i staje odporny na to - PAMIĘTAJCIE, ŻE KOMORNICY MUSZĄ DZIAŁAĆ WEDŁUG PRAWA, NIKT WAS NIE MA PRAWA POZOSTAWIĆ BEZ ŚRODKÓW DO ŻYCIA JAK PRACUJECIE NA ETACIE!

 

Część spraw wygraliśmy w sądzie, to trwało kilka lat a potem w roku 2022 roku ( kiedy już weszły mniej restrykcyjne zapisy) złożyliśmy z pomocą Pana Łukasza i jego ludzi wniosek o upadłość i oboje nam ogłoszono właśnie w tym roku. Potem syndyk - u nas przeszło to dość szybko, bo nic nie mieliśmy swojego ani mieszkania ani samochodów, ani majątku ale rok trwało zanim zaproponowano ratę do spłaty - syndyk oczywiście dość mocno podniósł poprzeczkę   ale na szczęście biorąc pod uwagę, że wynajmowaliśmy mieszkanie i inne wydatki na życie sąd podszedł bardzo po luzku - u mnie i u męża zasądził połowę zaproponowanej kwoty.

 

Orzeczenie się uprawomocniło - obecnie jeszcze przez 5 lat mamy do spłaty około 1500 zł miesięcznie co nie jest kwotą małą, ale biorąc pod uwagę, że oboje pracujemy i rodzina użyczyła nam mieszkanie żyjemy spokojnie  Bez tych wszystkich zawiłości. To również zasługa dodatkowej pracy, która oboje podjęliśmy jak już było bardzo żle. 

Tak, tak - można polubić sprzątanie serio po umysłowej pracy i ciągle zajętej głowie działało to na mnie jak terapia.

 

Od roku spłacamy plany spłat, w tym roku zdaliśmy sprawozdanie do sądu. Oboje wykonujemy pracę, która lubimy i w której się spełniamy. Co ważne zdrowie dopisuje  

Mieszkanko małe, ale ważne że ' na swoim;. Do kredytów czy pożyczek od dawna nas nie ciągnie. Jak coś chcemy kupić to po prostu odkładamy na to pieniążki.

Rok temu byliśmy na prawdziwych wakacjach, na które latami nie jeżdziliśmy bo nie mogliśmy sobie na to pozwolić. Żeby nie było - nie żyjemy na wysokim poziomie, ale przeciętnie ale najważniejsze, ze to poczucie spokoju.

 

Trzymam za wszystkich mocno kciuki! Pamiętajcie tylko - żadnych pozyczek na spłatę poprzednich, żadnych refinansowań, żadnych konsolidacji konsolidacji itp - z każdej sytuacji finansowej można wyjść na prostą - my jesteśmy tego przykładem ?

 

 

 

 

Życzę wszystkiego dobrego na tym nowym etapie życia. Oby nigdy więcej nie ugrząznąć w takiej pętli. 

Powodzenia w spłacie planu i samych pozytywnych chwil ???.

Sama  marzę o tym, żeby móc obudzić się ze świadomością, że jestem wolnym człowiekiem ... Już niewiele zostało, ale jeszcze nie koniec.

"CARPE DIEM ?...Bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie "

[andrekost]

W dniu 27.06.2026 o 14:09, KlimaT napisał(a):

Tak jak dziś to chyba nigdy się nie upłakałam.

 

Kończę studia, została mi obrona.

Jakoś w 2023 zostałam skreślona z listy studentów za płatności, wznowiłam studia w 2025, umowę reaktywacyjną podpisałam na inny adres niż pierwotną umowę. Miałam opóźnienia w płatnościach ale jakoś to szło.

 

Miałam teraz opóźnienie w 3 ratach, płaciłam ale z opóźnieniem, dostałam mejla o procedurze skreślenia, że jak ureguluje płatności to będzie ok, od razu zapłaciłam i myślałam, że jest ok.

W pn już się nie mogłam zalogować na studia, mam całe opłacone, list o procedurze usunięcia wysłali na stary adres, nie odebrałam go bo nie miałam jak, nawet nie wiedziałam że został wysłany i że mnie skreślą. Przez to, że wysłali na stary adres minął mi termin nawet na odwołanie.

 

Praca dyplomowa napisana, studia zapłacone- nawet nie chce liczyć ale w całości jakieś 40k może wyszło, a jestem skreślona i chyba bez możliwości wznowienia.

I jak wyszło z tymi studiami?. Skreślona czy nie?

[Tomipleban]

W dniu 8.07.2026 o 13:17, kamilka1985 napisał(a):

Cześć wszystkim forumowiczom!

 

Długo nie pisałam na forum i wróciłam po kilku latach i czytam Wasze wpisy i jeszcze tak niedawno byłam w beznadziejnej sytuacji...

Zaczęło się od roku 2010 karty kredytowe bo brakowało na życie, nastepnie kredyt na spłatę kart, potem kolejny kredyt - to były jeszcze czasy, że kredyty banki dawały jak cukierki

najgorsze dopiero nadeszło w 2013 roku jak zaczęły się chwilówki - do dziś pamiętam pierwszą chwilówkę Vivusa na 500 zł, potem były kolejne na spłatę poprzednich i pozyczki ratalne pozabankowe - wtedy ogromnie oprocentowane, panowala wolna amerykanka. 

Potem z mężem braliśmy kredyty konsolidacyjne i to nas pogrążyło, ale mieliśmy jeszcze nadzieję...

I tak nagle łącznie zrobiło się 800 tys do spłaty!! TAK! Kwota prawie milion złotych - myśleliśmy, że to nasz koniec... pojawiły się myśli samobójcze - ale jest dziecko, trzeba było jakoś funkcjonować, rodzina o niczym jeszcze nie wiedziała , kurek z pożyczkami się zakręcił bo nie było już skąd pożyczać...

W końcu zaczęły przychodzić wezwania na adresy zameldowania, to już bylo nieuniknione, jak mój brat się dowiedział od razu powiedział rodzicom - rozpętało się piekło.. ale do dzisiaj jestem mu wdzięczna ( pomimo, że nie mamy kontaktu z innych względów) bo zakończył w ten sposób to co powinniśmy zrobić już dawno temu

 

 

Wtedy odezwaliśmy się do kancelarii Pana Łukasza, tych spraw mieliśmy tak dużo ( coś ponad 60 zobowiązań) że sama spisanie ich i analiza zajęła mnóstwo czasu - tam nikt nas nie oceniał dlaczego po co? Po prostu dali nam nadzieję że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. Inni rozkładali ręce... 

 

Oczywiście - po drodze było mnóstwo windykacji, sporadycznie wizyty terenowe, kilkadziesiąt komorników - po jakimś czasie człowiek się do tego przyzwyczaja i staje odporny na to - PAMIĘTAJCIE, ŻE KOMORNICY MUSZĄ DZIAŁAĆ WEDŁUG PRAWA, NIKT WAS NIE MA PRAWA POZOSTAWIĆ BEZ ŚRODKÓW DO ŻYCIA JAK PRACUJECIE NA ETACIE!

 

Część spraw wygraliśmy w sądzie, to trwało kilka lat a potem w roku 2022 roku ( kiedy już weszły mniej restrykcyjne zapisy) złożyliśmy z pomocą Pana Łukasza i jego ludzi wniosek o upadłość i oboje nam ogłoszono właśnie w tym roku. Potem syndyk - u nas przeszło to dość szybko, bo nic nie mieliśmy swojego ani mieszkania ani samochodów, ani majątku ale rok trwało zanim zaproponowano ratę do spłaty - syndyk oczywiście dość mocno podniósł poprzeczkę   ale na szczęście biorąc pod uwagę, że wynajmowaliśmy mieszkanie i inne wydatki na życie sąd podszedł bardzo po luzku - u mnie i u męża zasądził połowę zaproponowanej kwoty.

 

Orzeczenie się uprawomocniło - obecnie jeszcze przez 5 lat mamy do spłaty około 1500 zł miesięcznie co nie jest kwotą małą, ale biorąc pod uwagę, że oboje pracujemy i rodzina użyczyła nam mieszkanie żyjemy spokojnie  Bez tych wszystkich zawiłości. To również zasługa dodatkowej pracy, która oboje podjęliśmy jak już było bardzo żle. 

Tak, tak - można polubić sprzątanie serio po umysłowej pracy i ciągle zajętej głowie działało to na mnie jak terapia.

 

Od roku spłacamy plany spłat, w tym roku zdaliśmy sprawozdanie do sądu. Oboje wykonujemy pracę, która lubimy i w której się spełniamy. Co ważne zdrowie dopisuje  

Mieszkanko małe, ale ważne że ' na swoim;. Do kredytów czy pożyczek od dawna nas nie ciągnie. Jak coś chcemy kupić to po prostu odkładamy na to pieniążki.

Rok temu byliśmy na prawdziwych wakacjach, na które latami nie jeżdziliśmy bo nie mogliśmy sobie na to pozwolić. Żeby nie było - nie żyjemy na wysokim poziomie, ale przeciętnie ale najważniejsze jest to poczucie spokoju.

 

Trzymam za wszystkich mocno kciuki! Pamiętajcie tylko - żadnych pozyczek na spłatę poprzednich, żadnych refinansowań, żadnych konsolidacji konsolidacji itp - z każdej sytuacji finansowej można wyjść na prostą - my jesteśmy tego przykładem ?

 

 

 

 

Bardzo dobre wiadomości. Cieszę się, że powoli zaczyna się układać?

[Gość]

Tez bym chciala wiedziec jak sobie poradzic ponieważ sama juz jestem tym wszystkim zgnieciona. Nic juz nie planuje dalej. Zyje z miesiąca na miesiąc.  Przestalam widzieć sens takiej egzystencji bo wszystko co zarobię jest na dlugi, ktore zrobilam na wlasne zyczenie. Jestem samotna, nie mam rodziny w tym wszystkim. O partnerze mogę zapomnieć bo nikt nie bedzie chcial dziewczyny z dlugami. Wszystko co sie dzieje jest tajemnicą- znajomi wiedzą tylko 1/4 calej prawdy o moich dlugach. Myslac o tym, ze moge miec komornika zaczynam miec mroczne mysli…. 

[PAWELAS]

To może upadłość konsumencką?

[andrekost]

W dniu 13.07.2026 o 17:55, Alexis33 napisał(a):

Tez bym chciala wiedziec jak sobie poradzic ponieważ sama juz jestem tym wszystkim zgnieciona. Nic juz nie planuje dalej. Zyje z miesiąca na miesiąc.  Przestalam widzieć sens takiej egzystencji bo wszystko co zarobię jest na dlugi, ktore zrobilam na wlasne zyczenie. Jestem samotna, nie mam rodziny w tym wszystkim. O partnerze mogę zapomnieć bo nikt nie bedzie chcial dziewczyny z dlugami. Wszystko co sie dzieje jest tajemnicą- znajomi wiedzą tylko 1/4 calej prawdy o moich dlugach. Myslac o tym, ze moge miec komornika zaczynam miec mroczne mysli…. 

Jest sobie w tym kraju taki ktoś jak Janusz Palikot, gość ma kilkadziesiąt razy więcej długów od Ciebie, ma 62 lata prawie, wygląda w tych siwych włosach i potarganej siwej brodzie fatalnie , a właśnie zechciała go jakaś młoda dzioucha a kolo ma centralnie wywalone na syndyka, komorników, figuruje na wszystkich możliwych giełdach długów, w perspektywie potężny proces sądowy, i co?. Gotuje na fejsbi

Nie będę pisał o Michale Wiśniewskim, Agnieszce Rylik, Adamie Gesslerze  i innych ancymonach, którzy urządzili się w długach i żyją jak pączusie w maśle.

 

--

Nie myśl że piszę Ci o niby gwiazdorach bo oni na pewno nachowali kasy i nakombinowali, i ich długi to parawanik do opinii publicznej.

Piszę Ci o tym po prostu, żebyś się uspokoiła i zaczęła porządkować swoje życie i nie myśl już gorączkowo o zdobyciu pieniędzy na długi, bo musisz działać z chłodną głową , metodycznie, spokojnie i z planem, a nie na tata- wariata gorączkowo myśleć o załataniu wszystkich długów, odpisaniu na każdy mail i list windykacji . Spokojnie wszystko się ułoży, tylko nie panikuj. Będzie dobrze.

[Fundacja]

W dniu 13.07.2026 o 17:55, Alexis33 napisał(a):

Tez bym chciala wiedziec jak sobie poradzic ponieważ sama juz jestem tym wszystkim zgnieciona. Nic juz nie planuje dalej. Zyje z miesiąca na miesiąc.  Przestalam widzieć sens takiej egzystencji bo wszystko co zarobię jest na dlugi, ktore zrobilam na wlasne zyczenie. Jestem samotna, nie mam rodziny w tym wszystkim. O partnerze mogę zapomnieć bo nikt nie bedzie chcial dziewczyny z dlugami. Wszystko co sie dzieje jest tajemnicą- znajomi wiedzą tylko 1/4 calej prawdy o moich dlugach. Myslac o tym, ze moge miec komornika zaczynam miec mroczne mysli…. 

Dziewczyno co to za głupie myśli! Czasem ten komornik tak naprawdę da ci odetchnąć psychicznie. Wszystko zależy ile masz dochodu a ile masz zobowiązań, no i najważniejsze czy masz majątek w nieruchomościach. Wiesz, można mieć komorników i partnera. A nie kogoś, co myśli w ten sposób, zadłużona albo zadłużony to niech spada. Dla mnie taka osoba jest materialistą, nic dodać nić ująć. Wszystko można ogarnąć, wierzyciel ma problem a nie dłużnik. Będziesz miała np. z 5 wierzycieli u komornika. I co dostaną po 200 zł przy dobrych wiatrach. A może być tak , iż zero dostaną. Nastąpił już ten komornik? Jak nastąpił to znajdziemy wyjście. Pozdro

------------------------------- dodano 5 minut później -------------------------------

To jest twoja najlepsza rada? Upadłość to jak wejść na pole minowe. Jesteś na smyczy syndyka. Masz stres, czy czegoś się nie zapomniało. No i jeszcze cena tej upadłości.

[Sajmoninho]

Mam duży problem bo nie potrafię normalnie funkcjonować. Pewnie razem przez hazard straciłem z 40-50 tysięcy złotych. Przecież to jest cały rok ciężkiej pracy. To jest straszne ile moglbym przez to zaoszczędzić. A teraz nie dość że nie mam pieniedzy to mam dlugi. Jak sobie z tym poradzić, to tak dobija. Jestem jeszcze młody i przez to tracę tak piękny czas i życie.