JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[avelukasyno]

2 minuty temu, Sajmoninho napisał(a):

Mam duży problem bo nie potrafię normalnie funkcjonować. Pewnie razem przez hazard straciłem z 40-50 tysięcy złotych. Przecież to jest cały rok ciężkiej pracy. To jest straszne ile moglbym przez to zaoszczędzić. A teraz nie dość że nie mam pieniedzy to mam dlugi. Jak sobie z tym poradzić, to tak dobija. Jestem jeszcze młody i przez to tracę tak piękny czas i życie.

Najpierw to trzeba się zająć problemem a potem dopiero długami co z tego że wyjdziesz z długów jak po czasie do nich wrócisz przez hazard 

masz pracę i wszystko?

[Sajmoninho]

14 minut temu, avelukasyno napisał(a):

Najpierw to trzeba się zająć problemem a potem dopiero długami co z tego że wyjdziesz z długów jak po czasie do nich wrócisz przez hazard 

masz pracę i wszystko?

Najgorsze jest to, że nie mam pracy. Zacząłem chodzić na terapię. Mam też studia, ktore teraz będę kończył we wrześniu, ale ciężko jest się uczyć. Okropny czas.

[avelukasyno]

9 minut temu, Sajmoninho napisał(a):

Najgorsze jest to, że nie mam pracy. Zacząłem chodzić na terapię. Mam też studia, ktore teraz będę kończył we wrześniu, ale ciężko jest się uczyć. Okropny czas.

No to musisz się podjąć niestety pracy i to spłacać 

[Sajmoninho]

6 minut temu, avelukasyno napisał(a):

No to musisz się podjąć niestety pracy i to spłacać 

Cały czas szukam, ale jest strasznie ciężko.

[avelukasyno]

Teraz, Sajmoninho napisał(a):

Cały czas szukam, ale jest strasznie ciężko.

W jakiej miejscowości mieszkasz albo masz bardzo bardzo blisko jakiejś dużej? 

[Kularuletki]

Cześć. Rozumiem co czujesz i wiem jak trudno to sobie poukładać w głowie . Ja gram prawie 20 lat i nic z tego dobrego nie ma. Zaczynałem jak Ty na studiach i miałem coraz większe długi bo za każdym razem liczyłem ,że się odegram. Tak więc podziękuj ,że masz tylko 50 tys zł długu . Znajdziesz pracę i to spłacisz . Nie znajdziesz pracy i nadal będziesz grał ,to podwoisz dług i dopiero  wtedy jest ciężko to ułożyć sobie w głowie . Ja na ruletce przegrywałem po 30-37 tys zł w ciągu 2-3 godzin i grałem kolejnego dnia albo wtedy gdy dostałem pieniądze licząc,że się odegram . Ale to tak nie działa bo w końcu przegrasz tyle ile masz. Ten dług potraktuj jako lekcje a czas pomoże Ci pogodzić się z przegranymi pieniędzmi. To nie będzie proste ale przestań grać póki nie jest za późno .

[Trickson]

Przede wszystkim intensywnie dzialaj aby trzymac sie z daleka od gry. Jak jest terapia to bardzo dobrze, ale nawet to nie jest gwarancja, że sytuacja nie wyknie sie spod kontroli. Ja tak z dwa razy juz mialem pomimo pomocy. Ja 10 lat z tym walcze, od prawie roku juz sie trzymam na dobrym torze ale dlugow mam jeszcze do splany na kolejne 3 do 4 lat pewnie. NIe ma tu co sie licytowac kto wiecej i glupiej przegral ,ale jak poczytasz rozne historie tu lub posluchasz innych ludzi ktorym hazard zniszcyzl zycie, to jestes w sytuacji ze to wszystko jeszcze spokojnie mozna naprawic. Jestes modly i masz szanse wszystko w stosunkowo krotkim czasie odpracowac przyjac to jako nauczke i zyc dobrze dalej. Sprobuj na tym sie skupic i w tym kierunku isc. Co studiujesz?

[dzulieta]

Ja się trochę „odcięłam” od forum, bo wpadłam w straszną psychozę. Nie przez forum, bo akurat tutaj bardzo mi wszyscy pomogli, tylko w głowie. Że czytałam tu wszystko codziennie. Zamartwiałam się. Stresowałam. Zajadałam stres, w inne dni leżałam bezczynnie. I jak wtedy miałam plan i myślałam, że zrozumiałam to chyba słomiany zapal. Zrobiłam sobie rachunek sumienia - taki porządny, gdzie nawet wszystkie znajomości przeanalizowałam i sposób życia. 3/4 rzeczy było zbędne. Markowe, drogie ubrania? Pokazanie się? Ta euforia podczas klikania: „zamów” lub „zapłać za 30 dni”. Internet, który to pokazywał i promował. Teraz jak na to patrze to jestem zniesmaczona i zniechęcona sobą. Tym w jakie gówno weszłam z konsolidacją, która jest droga, a nie pomogła tylko dobiła mnie głębiej. Bo nie dość że mam i ja, to i długi. Rodzicom nie powiedziałam na tym etapie, ale zrozumiałam że mi pomogą. Że nie jestem porażką i błędem, tylko zabłądziłam jako człowiek. Zaczęłam żyć. Oczywiście nadal w głowie mam to, że mam długi, będę mieć sprawy w sądzie i kredyt, i zmarnowane myślę że z 4-5 lat życia przez stres. Ale się staram żyć, pracować, polepszać swoje życie. I chyba póki sam człowiek nje zrozumie i nie poprosi o pomoc z problemem, to nigdy z tego nie wyjdzie. 

[Gość]

16 godzin temu, dzulieta napisał(a):

Ja się trochę „odcięłam” od forum, bo wpadłam w straszną psychozę. Nie przez forum, bo akurat tutaj bardzo mi wszyscy pomogli, tylko w głowie. Że czytałam tu wszystko codziennie. Zamartwiałam się. Stresowałam. Zajadałam stres, w inne dni leżałam bezczynnie. I jak wtedy miałam plan i myślałam, że zrozumiałam to chyba słomiany zapal. Zrobiłam sobie rachunek sumienia - taki porządny, gdzie nawet wszystkie znajomości przeanalizowałam i sposób życia. 3/4 rzeczy było zbędne. Markowe, drogie ubrania? Pokazanie się? Ta euforia podczas klikania: „zamów” lub „zapłać za 30 dni”. Internet, który to pokazywał i promował. Teraz jak na to patrze to jestem zniesmaczona i zniechęcona sobą. Tym w jakie gówno weszłam z konsolidacją, która jest droga, a nie pomogła tylko dobiła mnie głębiej. Bo nie dość że mam i ja, to i długi. Rodzicom nie powiedziałam na tym etapie, ale zrozumiałam że mi pomogą. Że nie jestem porażką i błędem, tylko zabłądziłam jako człowiek. Zaczęłam żyć. Oczywiście nadal w głowie mam to, że mam długi, będę mieć sprawy w sądzie i kredyt, i zmarnowane myślę że z 4-5 lat życia przez stres. Ale się staram żyć, pracować, polepszać swoje życie. I chyba póki sam człowiek nje zrozumie i nie poprosi o pomoc z problemem, to nigdy z tego nie wyjdzie. 

Ja tak samo kiedyś miałem, im więcej człowiek tu czytał tym bardziej sobie dobierał do głowy

[kkonrad022]

Potrzebuję pomocy, rady ale nie w oddłużeniu.

 

Wiem że są tu ludzie którzy dużo przeżyli i mają doświadczenie.

 

 

 

Krótko mówiąc brakuję mi siły. Nie wiem jak sensownie zabrać się za siebie.

 

Do rzeczy, od początku czerwca wróciły stymulanty a wraz z nimi hazard. Hazard pojawia się wyłącznie po stymulantach. Bez wyjątku, choć gram i zażywam z 8 lat. 

 

Przerwa od hazardu trwała teraz trzy lata , stymulanty tym okresie były tylko epizodycznie. I od czerwca znowu. BOOM . Znowu zażywanie i granie. Zdążyłem już przegrać trzy wypłaty i jakiekolwiek możliwe formy kredytów też wziąłem i przegralem. W moim przypadku to nieduża kwota bo słaby BIK za poprzednie lata. Dostałem wszystkiego 8 tysiecy. Zostało mi parę złotych dosłownie na cały miesiąc. Za kilka dni nie będzie na chleb tak szczerze? I nie wiem co robić ze sobą. Mieszkam w małym mieście i nie ma grup wsparcia, terapi ambulatoryjnej na NFZ u nas. 

 

Dojeżdżać do większego miasta ,raz czy dwa w tygodniu przecież też będzie tak naprawdę w chuk ciężko . Tak systematycznie ponad godzinę w jedną stronę i tego nie odpuszczać. Uważam że nawinie będzie w ten sposób próbowac .

 

Na zamkniętej byłem dwa razy.

 

Takie na 8 tygodni. I co próbować jeszcze raz? Też nie wiem czemu teraz miało by być inaczej.

 

Po prostu nie wiem, życie na trzeźwo mnie męczy, nie radzę z emocjami wtedy, więc też staram się unikać na trzeźwo trudnych sytuacji, tych nikomortowych więc się izoluje i siedze sam i po co mi takie trzeźwe życie.

 

Z mojej perspektywy jak bym nie probowal i jakiego planu sobie nie ukladal to zawsze po czasie kończy się w dwóch miejscach.

 

Albo spędzam sam większość czasu w domu izolując się od świata. Albo po wpływem w ciągach, z wypłatą często przegraną trzy dni po jej dostaniu

 

 

 

mam nadzieję że chociaż trochę zorumiale to napisałem i będzie wam się chciało coś podrzucić 

[Mariusz43]

Sprubuj mityngów online, dla hazardzistów też są pare razy każdego dnia.

Nawet grupa na whatsup jest, będać w uzależnieniu nie pójdziesz do przodu z chorym myśleniem.

[tamika]

A jak wyszliście z długów,  mając komorników i własne mieszkanie?

Nie zostało zajete?

[Mariusz43]

No właśnie nie ma juz tego mieszkania...mam komunalne.

Historia realna.

[Gość]

W dniu 1.10.2026 o 16:50, Mariusz43 napisał(a):

No właśnie nie ma juz tego mieszkania...mam komunalne.

Historia realna.

Miałeś mieszkanie które Ci wzięli i miasto dało komunalne?

[Mariusz43]

Nie, wróciłem do rodziców i skorzystałem  programu mieszkanie do remontu. A mieszkanie zostało sprzedane za zgodą Banku i pokryło połowę kredytu tylko, do dziś splacam kapitał za mieszkanie którego już kilkanaście lat nie mam.

[slavomir]

W dniu 16.09.2026 o 12:09, kkonrad022 napisał(a):

Potrzebuję pomocy, rady ale nie w oddłużeniu.

 

Wiem że są tu ludzie którzy dużo przeżyli i mają doświadczenie.

 

 

 

Krótko mówiąc brakuję mi siły. Nie wiem jak sensownie zabrać się za siebie.

 

Do rzeczy, od początku czerwca wróciły stymulanty a wraz z nimi hazard. Hazard pojawia się wyłącznie po stymulantach. Bez wyjątku, choć gram i zażywam z 8 lat. 

 

Przerwa od hazardu trwała teraz trzy lata , stymulanty tym okresie były tylko epizodycznie. I od czerwca znowu. BOOM . Znowu zażywanie i granie. Zdążyłem już przegrać trzy wypłaty i jakiekolwiek możliwe formy kredytów też wziąłem i przegralem. W moim przypadku to nieduża kwota bo słaby BIK za poprzednie lata. Dostałem wszystkiego 8 tysiecy. Zostało mi parę złotych dosłownie na cały miesiąc. Za kilka dni nie będzie na chleb tak szczerze? I nie wiem co robić ze sobą. Mieszkam w małym mieście i nie ma grup wsparcia, terapi ambulatoryjnej na NFZ u nas. 

 

Dojeżdżać do większego miasta ,raz czy dwa w tygodniu przecież też będzie tak naprawdę w chuk ciężko . Tak systematycznie ponad godzinę w jedną stronę i tego nie odpuszczać. Uważam że nawinie będzie w ten sposób próbowac .

 

Na zamkniętej byłem dwa razy.

 

Takie na 8 tygodni. I co próbować jeszcze raz? Też nie wiem czemu teraz miało by być inaczej.

 

Po prostu nie wiem, życie na trzeźwo mnie męczy, nie radzę z emocjami wtedy, więc też staram się unikać na trzeźwo trudnych sytuacji, tych nikomortowych więc się izoluje i siedze sam i po co mi takie trzeźwe życie.

 

Z mojej perspektywy jak bym nie probowal i jakiego planu sobie nie ukladal to zawsze po czasie kończy się w dwóch miejscach.

 

Albo spędzam sam większość czasu w domu izolując się od świata. Albo po wpływem w ciągach, z wypłatą często przegraną trzy dni po jej dostaniu

 

 

 

mam nadzieję że chociaż trochę zorumiale to napisałem i będzie wam się chciało coś podrzucić 

Myślę, że ciebie trzyma w swoich szponach nałóg. Jest to taki sam nałóg jak alkoholowy czy inny. Wyjście z nałogu jest możliwe i wielu ludzi tego dokonało. Tylko nie jest to takie proste. Najlepiej poddać się terapii.

Podstawą wyjścia z tego jest moim zdaniem zrozumienie, że nie ma innej drogi jak całkowite odrzucenie przyczy nałogu. Nie możesz w ogóle kiedykolwiek pomyśleć, że a może warto spróbować się odegrać. NIc z tego, trzeba te straty przełknąć, wszystko zostawić za sobą i w ogóle nie myśleć o hazardzie.

Giełda, kasyno, ruletka, zakłady bukmacherskie, totolotek to wszystko nalerzy odrzucić. Tak jak alkoholik nie może wypić nawet syropu na spirytusie tak tobie nie wolno nawet pomyśleć o grach losowych. loteriach i tego co wcześniej napisałem.

Niektórzy alkoholicy wychodzą z nałogu bo tak chcieli. Niestety, ale dla większości rzeczywistość jest bardziej okrutna. Tak naprawdę zaczęli walczyć o wyjście z nałogu dopiero po całkowitym upadku, kiedy sięgneli dna.

Mam nadzieję, że w twoim przypadku ogarniesz się już teraz, od dzisiaj. Myślę, że jeśli coś zacznie cię pchać do hazardu, zajrzyj tu na forum, pogadaj z ludźmi. Jak zauważyłeś, jest tu bardzo dużo pomocnych osób. 

Życzę sukcesów i pamiętaj, nie jesteś sam.

[pogromcadlug]

Jestem na początku oddłużania.

 

Jestem załamana.

 

Jakieś rady? 

[PAWELAS]

W jakiej obecnie jesteś sytuacji? Zmniejszasz swoje zadłużenie odkąd tu jesteś? 

Jeśli tak, to światełko w tunelu

 

[mario5]

Nie wiem czy Pana problem jeszcze istnieje, minęło sporo lat... To, co Pan opisał, to nie jest słabość charakteru ani brak woli, lecz klasyczny stan głębokiego przeciążenia układu nerwowego, który doskonale zna niemal każdy, kto znalazł się pod ścianą zadłużenia.

To wszechobecne uczucie imadła zaciskającego się na skroniach, obcość wobec ludzi rozmawiających o błahostkach i paniczny lęk przed każdym dzwonkiem telefonu czy domofonu to naturalna reakcja organizmu na chroniczny stan zagrożenia. Kiedy mózg od miesięcy lub lat funkcjonuje wyłącznie w trybie walki o przetrwanie, wyłącza zdolność do cieszenia się spacerem czy pogodą, traktując to jako zbędny wydatek energetyczny. Odcina emocje, by nie zwariować, a jednocześnie podsyca paranoję.

Wiem o czym piszę nie z suchych teorii, ale z własnej drogi. Byłem dokładnie w tym samym punkcie. Kiedyś udało mi się wygrać batalię na drodze sądowej – doprowadziłem do utraty mocy tytułów wykonawczych i zamknięcia starych spraw. Ulga była ogromna, ale uśpiła czujność. Jakiś czas później wszedł człowiek w kolejną spiralę zadłużenia, niby bezmyślnie, a jednak z pełną świadomością, że każda decyzja niesie za sobą konsekwencje, które rzadko układają się po naszej myśli. Człowiek, pisząc w trzeciej osobie, łatwiej, ma swoje lata, a błędy potrafią wrócić w innym przebraniu. Piszę to po to, by zdjąć z Pana choć część tego paraliżującego poczucia winy: potknięcia, błędy poznawcze i złe wybory są wpisane w ludzką naturę, a biczowanie się przeszłością nie spłaci ani jednej złotówki. Post jest archiwalny ale dopiero teraz na niego trafiłem, jeśli nie Panu to może komuś da nadzieję.

Zwróciłem uwagę na Pana profil – widnieje w nim informacja o bezinteresownej pomocy udzielonej 22 osobom. To niezwykle wymowny szczegół. Chociaż dziś Pana konto nie wykazuje aktywności. Odniosę się więc do Pana postu jakby był napisany wczoraj. Nawet tkwiąc po uszy we własnym dramacie, potrafił Pan znaleźć czas, empatię i energię, by wesprzeć kogoś innego. Ta postawa dowodzi jednego: Pana wartość jako człowieka ani na jotę nie zmalała przez cyfry widniejące na wezwaniach do zapłaty. Pieniądze są w życiu zmienną, charakter zostaje.

Pytanie o to, czy wypruwać sobie flaki, głodować i brnąć pieszo kilometrami, byle tylko rzucić wierzycielom grosze, które i tak znikną w odsetkach, ma tylko jedną trzeźwą odpowiedź: nie wolno tego robić za cenę zniszczenia własnego zdrowia. Wypalony, schorowany i załamany człowiek nie spłaci niczego, ani teraz, ani za pięć lat. Pierwszym obowiązkiem w kryzysie nie jest zaspokojenie windykatora, lecz zabezpieczenie biologicznego minimum – jedzenia, dachu nad głową i sił psychicznych. Telefony windykacji nie gryzą fizycznie; one mają wywołać dokładnie taki paraliż, jaki Pan odczuwa, bo przestraszony dłużnik podejmuje chaotyczne, skrajnie niekorzystne decyzje.

Dziś sam zajmuję się pomaganiem ludziom w wychodzeniu z takich pętli – rzetelnie, skutecznie i uczciwie. Nie pracuję pro bono, bo samymi „dziękuję” i słowami uznania szafy mam już dawno wypchane po brzegi, a praca wymaga wiedzy, czasu i chłodnej głowy. Najczęściej siadam do spraw pod osłoną nocy, kiedy wokół panuje cisza, emocje dnia opadają i można bez pośpiechu, logicznie przeanalizować każdy dokument i każdy krok prawny. Z tego nocnego dystansu widać wyraźnie to, czego nie widać w panice: nie ma sytuacji finansowej bez wyjścia formalnego lub strategicznego, nawet jeśli w tej chwili ma Pan wrażenie, że jedyną perspektywą jest dożywotnia wegetacja.

Sam Pan bardzo mądrze zauważył: sprawy sprzed trzech lat, które wtedy wywoływały kołatanie serca i myśli o końcu świata, dziś po prostu nie istnieją. Te obecne, choćby wydawały się gigantyczne, za kilka lat również będą jedynie zamkniętym rozdziałem. Ma Pan niespełna 30 lat, teraz już jest Pan po 40. Przed Panem jednak całe dekady życia, które da się jeszcze poukładać na własnych zasadach. Szkoda, że nie trafiliśmy na siebie te 14 lat temu. Proszę zacząć od dania sobie prawa do oddechu, spaceru z psem i zabezpieczenia własnych podstawowych potrzeb. Spokój to nie jest stan, który pojawia się dopiero po spłaceniu ostatniego długu – spokój to narzędzie, bez którego spłacenie czegokolwiek graniczy z cudem.

[Gość]

4 godziny temu, mario5 napisał(a):

Nie wiem czy Pana problem jeszcze istnieje, minęło sporo lat... To, co Pan opisał, to nie jest słabość charakteru ani brak woli, lecz klasyczny stan głębokiego przeciążenia układu nerwowego, który doskonale zna niemal każdy, kto znalazł się pod ścianą zadłużenia.

To wszechobecne uczucie imadła zaciskającego się na skroniach, obcość wobec ludzi rozmawiających o błahostkach i paniczny lęk przed każdym dzwonkiem telefonu czy domofonu to naturalna reakcja organizmu na chroniczny stan zagrożenia. Kiedy mózg od miesięcy lub lat funkcjonuje wyłącznie w trybie walki o przetrwanie, wyłącza zdolność do cieszenia się spacerem czy pogodą, traktując to jako zbędny wydatek energetyczny. Odcina emocje, by nie zwariować, a jednocześnie podsyca paranoję.

Wiem o czym piszę nie z suchych teorii, ale z własnej drogi. Byłem dokładnie w tym samym punkcie. Kiedyś udało mi się wygrać batalię na drodze sądowej – doprowadziłem do utraty mocy tytułów wykonawczych i zamknięcia starych spraw. Ulga była ogromna, ale uśpiła czujność. Jakiś czas później wszedł człowiek w kolejną spiralę zadłużenia, niby bezmyślnie, a jednak z pełną świadomością, że każda decyzja niesie za sobą konsekwencje, które rzadko układają się po naszej myśli. Człowiek, pisząc w trzeciej osobie, łatwiej, ma swoje lata, a błędy potrafią wrócić w innym przebraniu. Piszę to po to, by zdjąć z Pana choć część tego paraliżującego poczucia winy: potknięcia, błędy poznawcze i złe wybory są wpisane w ludzką naturę, a biczowanie się przeszłością nie spłaci ani jednej złotówki. Post jest archiwalny ale dopiero teraz na niego trafiłem, jeśli nie Panu to może komuś da nadzieję.

Zwróciłem uwagę na Pana profil – widnieje w nim informacja o bezinteresownej pomocy udzielonej 22 osobom. To niezwykle wymowny szczegół. Chociaż dziś Pana konto nie wykazuje aktywności. Odniosę się więc do Pana postu jakby był napisany wczoraj. Nawet tkwiąc po uszy we własnym dramacie, potrafił Pan znaleźć czas, empatię i energię, by wesprzeć kogoś innego. Ta postawa dowodzi jednego: Pana wartość jako człowieka ani na jotę nie zmalała przez cyfry widniejące na wezwaniach do zapłaty. Pieniądze są w życiu zmienną, charakter zostaje.

Pytanie o to, czy wypruwać sobie flaki, głodować i brnąć pieszo kilometrami, byle tylko rzucić wierzycielom grosze, które i tak znikną w odsetkach, ma tylko jedną trzeźwą odpowiedź: nie wolno tego robić za cenę zniszczenia własnego zdrowia. Wypalony, schorowany i załamany człowiek nie spłaci niczego, ani teraz, ani za pięć lat. Pierwszym obowiązkiem w kryzysie nie jest zaspokojenie windykatora, lecz zabezpieczenie biologicznego minimum – jedzenia, dachu nad głową i sił psychicznych. Telefony windykacji nie gryzą fizycznie; one mają wywołać dokładnie taki paraliż, jaki Pan odczuwa, bo przestraszony dłużnik podejmuje chaotyczne, skrajnie niekorzystne decyzje.

Dziś sam zajmuję się pomaganiem ludziom w wychodzeniu z takich pętli – rzetelnie, skutecznie i uczciwie. Nie pracuję pro bono, bo samymi „dziękuję” i słowami uznania szafy mam już dawno wypchane po brzegi, a praca wymaga wiedzy, czasu i chłodnej głowy. Najczęściej siadam do spraw pod osłoną nocy, kiedy wokół panuje cisza, emocje dnia opadają i można bez pośpiechu, logicznie przeanalizować każdy dokument i każdy krok prawny. Z tego nocnego dystansu widać wyraźnie to, czego nie widać w panice: nie ma sytuacji finansowej bez wyjścia formalnego lub strategicznego, nawet jeśli w tej chwili ma Pan wrażenie, że jedyną perspektywą jest dożywotnia wegetacja.

Sam Pan bardzo mądrze zauważył: sprawy sprzed trzech lat, które wtedy wywoływały kołatanie serca i myśli o końcu świata, dziś po prostu nie istnieją. Te obecne, choćby wydawały się gigantyczne, za kilka lat również będą jedynie zamkniętym rozdziałem. Ma Pan niespełna 30 lat, teraz już jest Pan po 40. Przed Panem jednak całe dekady życia, które da się jeszcze poukładać na własnych zasadach. Szkoda, że nie trafiliśmy na siebie te 14 lat temu. Proszę zacząć od dania sobie prawa do oddechu, spaceru z psem i zabezpieczenia własnych podstawowych potrzeb. Spokój to nie jest stan, który pojawia się dopiero po spłaceniu ostatniego długu – spokój to narzędzie, bez którego spłacenie czegokolwiek graniczy z cudem.

botem AI jesteś?

[Mariusz43]

Warto dodać jak boy pisze, napisz jako człowiek o IQ... Syn tak robi, jak pracę maa dopisać napisz jakby pisało dziecko 12 lat np by trochę mniej lol

 

A do meritum ja 3 raz wychodzę..

[Gość]

22 godziny temu, Mariusz43 napisał(a):

Warto dodać jak boy pisze, napisz jako człowiek o IQ... Syn tak robi, jak pracę maa dopisać napisz jakby pisało dziecko 12 lat np by trochę mniej lol

 

A do meritum ja 3 raz wychodzę..

w jakich godzinach chodzisz do tego maka i biedry?

[nowa785]

W dniu 19.10.2026 o 00:13, PAWELAS napisał(a):

W jakiej obecnie jesteś sytuacji? Zmniejszasz swoje zadłużenie odkąd tu jesteś? 

Jeśli tak, to światełko w tunelu

 

Ja na początku jak zaczynałam miałam na głowie 17 firm pożyczkowych,dzisiaj zostały mi łącznie 3 do ogarnięcia. Jedno jest w sądzie, a dwie pozostałe czekam na ich ruch.miedzy czasie spłacam jedna ugodę. Jestem już prawie na końcu. 

[Mariusz43]

Biedronka  ok4-5h na dostawy po pracy bądź wieczór, zależy czy mam siłe, dziś czuje że raczej jadę do domu się położyć i wieczorem pojadę. Mcdonald 6h co weekend od 18 do północy. W sobotę rano to z łóżka nie wychodzę tak zjechany jestem.

Edytowane 20 Października przez Mariusz43

[avelukasyno]

1 godzinę temu, Mariusz43 napisał(a):

Biedronka  ok4-5h na dostawy po pracy bądź wieczór, zależy czy mam siłe, dziś czuje że raczej jadę do domu się położyć i wieczorem pojadę. Mcdonald 6h co weekend od 18 do północy. W sobotę rano to z łóżka nie wychodzę tak zjechany jestem.

Ja mam podobnie dwa razy w tym tygodniu u siebie w pracy mam 7-19 w środę jadę na zlecenie do biedronki od 6 do 15:30 lub chwilę dłużej czwartek piątek od 6:30 do 21 w robocie moja i biedronka razem a sobota tylko biedra 8/9h