JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[Gość]

1 godzinę temu, Rozyczka napisał:

Wstyd poniekąd każdy z nas czuje. Mój mąż wie, ale co z tego jak zero wsparcia z jego strony. Nie ma zamiar mi pomóc i nie pomoże. Nawet nie chce słyszeć że coś mam do spłaty, tylko w łeb sobie strzelić ...

To może jest to dobra okazja, aby spróbować coś naprawić w swoim życiu. Z długów wyjdziesz, mądrzejsza, rozważniejsza i bardziej doświadczona. Długi to pospolite szambo w które wpada ogromny odsetek społeczeństwa. Ty będziesz miała to już za sobą i wysoce prawdopodobne, że więcej już się w to nie wpakujesz. Nie uważam, że w małżeństwie należy za wszelką cenę naprawiać czyjeś błędy jak za dziecko, ale gołym okiem w większości przypadków widać jak bardzo te długi są efektem zaniedbań obu stron w relacji. Zarówno ich zaciąganie jak i ukrywanie. 

 

Ludzie popełniają błędy. Długi błędem mega pospolitym. Często ryzykujemy licząc, że się uda i ujdzie na sucho. Ale tak się czasem nie dzieje i budzimy się z ręką w nocniku. Nie bądźcie dla siebie takie surowe.

[krakauerka]

10 godzin temu, Rozyczka napisał:

Wstyd poniekąd każdy z nas czuje. Mój mąż wie, ale co z tego jak zero wsparcia z jego strony. Nie ma zamiar mi pomóc i nie pomoże. Nawet nie chce słyszeć że coś mam do spłaty, tylko w łeb sobie strzelić ...

Strasznie przykre jest to co piszesz. Może to faktycznie jest ten moment, żeby zastanowić się nad sensem tego związku. Nie potrafię sobie wyobrazić, że najbliższa osoba ma do mnie i do moich problemów taki stosunek...  

[Flimon]

10 godzin temu, MariaIsabel napisał:

To może jest to dobra okazja, aby spróbować coś naprawić w swoim życiu. Z długów wyjdziesz, mądrzejsza, rozważniejsza i bardziej doświadczona. Długi to pospolite szambo w które wpada ogromny odsetek społeczeństwa. Ty będziesz miała to już za sobą i wysoce prawdopodobne, że więcej już się w to nie wpakujesz. Nie uważam, że w małżeństwie należy za wszelką cenę naprawiać czyjeś błędy jak za dziecko, ale gołym okiem w większości przypadków widać jak bardzo te długi są efektem zaniedbań obu stron w relacji. Zarówno ich zaciąganie jak i ukrywanie. 

 

Ludzie popełniają błędy. Długi błędem mega pospolitym. Często ryzykujemy licząc, że się uda i ujdzie na sucho. Ale tak się czasem nie dzieje i budzimy się z ręką w nocniku. Nie bądźcie dla siebie takie surowe.

Powiem szczerze, jako absolwent SWPS-u - naprawdę lubię Twoje wpisy. Ale lubię je również jako zwykły człowiek, a również dłużnik. Nie ukrywam, że napawają mnie optymizmem, że są ludzie patrzący na świat trzeźwo i pragmatycznie.

 

Walnę na priva w pewnej sprawie.

------------------------------- dodano 3 minuty później -------------------------------

2 godziny temu, krakauerka napisał:

Strasznie przykre jest to co piszesz. Może to faktycznie jest ten moment, żeby zastanowić się nad sensem tego związku. Nie potrafię sobie wyobrazić, że najbliższa osoba ma do mnie i do moich problemów taki stosunek...  

Niekoniecznie osoba, ale wzorce w jej głowie. Efekt jednak pozostaje ten sam. To jest jak z polem ziemniaków zaatakowanym przez stonkę. W pewnym momencie nie ma sensu jechać z opryskiem. Rolnik wyda kasę na chemię, paliwo, a ziemniaki i tak już zjedzone... Kwestia, jak bardzo zaawansowany jest pasożyt.

------------------------------- dodano 12 minut później -------------------------------

12 godzin temu, zadluzona89 napisał:

Też tak czasem mam, chociaż tak jak inni piszą - nie ma czego się wstydzić. Wstydem jest robić inne rzeczy. Ewentualnie wstydzić to się można jak się wpada w długi bo torebka z Luis za 7000 zł kusi (a znam takie osoby)

Znam osobiście takich, co brali chwilówki na koks, czekali na kasę a dealer już na skuterku jechał...

[korzenny]

Człowiek oprócz zdrowia, urody, mądrości, bogactwa, empatii dostał również chorobę, brzydotę, głupotę i długi i egoizm. Powiedzmy, że stan pierwszy jest tym pożądanym, ale często tkwimy w tym drugim (często bez naszej własnej winy).  Czy te drugie przymioty są tylko złe? Czy potrafilibyśmy długo, szczęśliwie żyć bez czucia bólu? Czy bez tęsknoty mielibyśmy miłość romantyczną?

Czy dług jest tylko zły? Czy nie jest powodem do działania? Do wzrostu. Czy nie daje powodu do spotkania fantastycznych ludzi, od których można się uczyć?

Serce rośnie kiedy czyta się takie zdanie „Nie potrafię sobie wyobrazić, że najbliższa osoba ma do mnie i do moich problemów taki stosunek... „ cyt krakauerka

 

Właśnie to jest sedno, czego o własnym życiu uczy Cię Twój dług przyjacielu, (przyjaciółko)?

 

PS. W latach od 20 do 45 ubiegłego wieku panowała straszna bieda, ludzie często nie mieli co jeść, był to okres dzieciństwa naszych dziadków, mało kto mówi o tym po latach, to przeszło, nie jest ważne. Każdy z nich pamięta ciepło rodzinnego domu.

Im jestem starszy tym bardziej wsłuchuję się w głos ludzi w podeszłym wieku, bo tam jest ukryta mądrość naszego życia. Przeciwności życia (długi) też są nam potrzebne. Nie dyskredytują ludzi w żadnym stopniu. Są narzędziem do rozwoju i możliwością poznania kogo mamy wokół siebie.

 

PS2. Kiedyś spowiadał mnie bardzo starszy (bardzo, bardzo) ksiądz. Mówię mu moje straszne grzechy i spodziewam się gromów, a On mówi do mnie spokojnym tonem pełnym życzliwości „zostaw to, po prostu zostaw, w życiu tylko Miłość jest ważna” On pewnie już nie żyje, te słowa to Kredo mojego życia. Tego nauczyło Go życie. To był testament. Już nie zwracam tak uwag na małostki. 

 

Dług to narzędzie, którym można uczynić swoje życie szczęśliwym. Dług uczy nas mądrości, oszczędności (cecha bogactwa materialnego), empatii.

Powodzenia wszystkim, którzy aktualnie są w okresie zadłużenia, ono minie, bądźcie pewni.

[Rozyczka]

15 godzin temu, krakauerka napisał:

Strasznie przykre jest to co piszesz. Może to faktycznie jest ten moment, żeby zastanowić się nad sensem tego związku. Nie potrafię sobie wyobrazić, że najbliższa osoba ma do mnie i do moich problemów taki stosunek...  

Takie jest niestety życie, które czasem bywa okrutne. Jakoś sobie z tym poradzę sama i przejdę przez to. Od dobrych dwóch lat nie zaciągam żadnych pożyczek. I na prawdę dużo już mam spraw zamkniętych, ale najgorsze jeszcze przede mną. Zostały same sprawy sądowe z którymi się borykam. 

 

[PlanSplaty]

4 godziny temu, korzenny napisał:

Czy dług jest tylko zły? Czy nie jest powodem do działania? Do wzrostu.

Ogólnie bardzo mądry post @korzenny! Ale odniosę się tylko do tego cytatu. 

 

Dlugi zabrały mi kilka lat zycia i zabiorą kilka kolejnych. Moja sytuacja mocno odbiła się na mojej psychice i zdrowiu. Ale wiem jedno - gdyby nie długi to nigdy bym nie zarabiał tyle ile zarabiam. To właśnie długi zmotywowały mnie żeby walczyć o swoje. I to właśnie rok temu, gdy miałem nóż na gardle to rzuciłem wszystko na jedną kartę. Mając już tyle zobowiązań, że nie mogłem tego udźwignąć, dalem wypowiedzenie w firmie w której pracuje ponad 5 lat, a nie miałem żadnej alternatywy. Wiedziałem, że w Polsce nie zarobie od razu więcej nigdzie indziej. Myślałem o wyjeździe zagranicę, żeby zarobić a jednocześnie trochę od tego wszystkiego uciec. I gdy w połowie września miałem już wyjeżdżać, tydzień wcześniej przyszedł do mnie dyrektor i zaproponował mi sporą podwyżkę ( względem poprzedniej wypłaty ) + możliwość nadgodzin. Nie podaje kwot, bo może dla kogoś to niewiele. Ja jestem prostym chłopakiem ze wsi, mam średnie wykształcenie, nie mam żadnych "pleców", moi rodzice również. Tymbardziej fakt, że mogę zarobić tutaj tyle ile bym zarobił w Holandii, jednocześnie będąc codziennie w domu, wśród bliskich, jest dla mnie wielkim kopem motywacyjnym. Długi kiedyś miną, a doświadczenie, pewne zmiany w podejściu do życia pozostaną na zawsze i zaowocują w przyszłości. 

 

Dopiero długi pokazały mi, że jestem wart coś więcej, że mogę coś osiągnąć. Zmotywowały mnie do tego, żeby walczyć o swoje. Wiem, że gdyby nie one, napewno teraz bym nie zarabiał takich pieniędzy jak zarabiam, bo nie dążył bym do tego, żeby piąć się w górę. 

 

Więc wyciągnijcie lekcje ze swojego zadłużenia. Czy małe czy duże, nie dajcie się złamać, pomyslcie o przyszłości. Ja wiem, że wizja pracy za darmo przez kolejne kilka lat jest dołująca i potrafi odebrać chęci, ale z każdym miesiącem powoli ubywa

 

Trzymajcie się! 

[sjoanna]

A ja się przyszłam wyżalić, bo dawno mnie tu nie było. Zaczęłam sobie spokojnie ogarniać spłacanie chwilówek, a tu nagle przedwczoraj z powodu koronawirusa cięcia w firmie i zmniejszenia etatu. Zostałam z 1/4 etatu na listopad i cały mój plan spłaty i podniesienia się z dołka zawieszony (jak nie zabity, bo niewiadomo co przyniesie grudzień). Co człowiek odzyska nadzieje z tym forum, podniesie się, zacznie ogarniać to chwila i wszystko się wali. Znalezienie nowej pracy w moim mieście nawet bez tej całej chorej sytuacji graniczyło z cudem, a teraz to już całkiem kaplica. Dziękuje za rady „zmień prace” lub „wyprowadź się”, ale mam jeszcze studia i nie mogę się wyprowadzić z domu z powodów rodzinnych. 
Właściwie to chciałam jeszcze tylko dodać, że już prawie 2 miesiące po terminach, a telefony i mejle się uspokoiły, co daje mi chociaż trochę wytchnienia. 
Cieszę się czytając posty o Waszych postępach w spłacie i czekam, aż ja będę mogła taki zamieścić!

[krakauerka]

2 godziny temu, sjoanna napisał:

A ja się przyszłam wyżalić, bo dawno mnie tu nie było. Zaczęłam sobie spokojnie ogarniać spłacanie chwilówek, a tu nagle przedwczoraj z powodu koronawirusa cięcia w firmie i zmniejszenia etatu. Zostałam z 1/4 etatu na listopad i cały mój plan spłaty i podniesienia się z dołka zawieszony (jak nie zabity, bo niewiadomo co przyniesie grudzień). Co człowiek odzyska nadzieje z tym forum, podniesie się, zacznie ogarniać to chwila i wszystko się wali. Znalezienie nowej pracy w moim mieście nawet bez tej całej chorej sytuacji graniczyło z cudem, a teraz to już całkiem kaplica. Dziękuje za rady „zmień prace” lub „wyprowadź się”, ale mam jeszcze studia i nie mogę się wyprowadzić z domu z powodów rodzinnych. 
Właściwie to chciałam jeszcze tylko dodać, że już prawie 2 miesiące po terminach, a telefony i mejle się uspokoiły, co daje mi chociaż trochę wytchnienia. 
Cieszę się czytając posty o Waszych postępach w spłacie i czekam, aż ja będę mogła taki zamieścić!

Kochana, dwa miesiące to jest nic. Nie martw się i działaj w granicach swoich możliwości. Ja w listopadzie też nic nie spłacę, też z powodu korony. Jakaś dodatkowa robota na horyzoncie miga, ale jak to będzie - nie wiem. Damy radę, najwyżej poczekają dłużej na spłatę ? Teraz takich spraw jak nasze jest dużo, dużo więcej niż było przed kryzysem w będzie jeszcze bardziej tłoczno. W kupie siła. 

[sjoanna]

23 godziny temu, krakauerka napisał:

Kochana, dwa miesiące to jest nic. Nie martw się i działaj w granicach swoich możliwości. Ja w listopadzie też nic nie spłacę, też z powodu korony. Jakaś dodatkowa robota na horyzoncie miga, ale jak to będzie - nie wiem. Damy radę, najwyżej poczekają dłużej na spłatę ? Teraz takich spraw jak nasze jest dużo, dużo więcej niż było przed kryzysem w będzie jeszcze bardziej tłoczno. W kupie siła. 

Dziękuje za wsparcie ❤️ No niestety ciężki okres przed nami, oby jak najszybciej wszystko wróciło do normalności ?

[korzenny]

dziewczyny, jak dzisiaj się nastroicie, tak się to jutro spełni. Dla surfera wysoka fala to nie problem, tylko wyzwanie. 

Np. w szpitalach na oddziałach "covidowych" można będzie liczyć na 100% dodatkowej pensji. Nie trzeba być lekarzem, czy dyplomowaną pielęgniarką. Można bać się życia, ale można też się nie bać. Myślę, że poszukują każdych rąk do pomocy. To jeden z przykładów. Można opracować formułę szczepionki na Covid19 i dostać nagrodę Nobla. Myślicie, że odleciałem? 

 

Wszystko można zrobić jeśli człowiek się odpowiednio nastroi. ..a jak się "robi" to wydziela się produkt uboczny zwany szczęściem. Szczęście tylko w takiej postaci występuje. 

 

[krakauerka]

39 minut temu, korzenny napisał:

dziewczyny, jak dzisiaj się nastroicie, tak się to jutro spełni. Dla surfera wysoka fala to nie problem, tylko wyzwanie. 

Np. w szpitalach na oddziałach "covidowych" można będzie liczyć na 100% dodatkowej pensji. Nie trzeba być lekarzem, czy dyplomowaną pielęgniarką. Można bać się życia, ale można też się nie bać. Myślę, że poszukują każdych rąk do pomocy. To jeden z przykładów. Można opracować formułę szczepionki na Covid19 i dostać nagrodę Nobla. Myślicie, że odleciałem? 

 

Wszystko można zrobić jeśli człowiek się odpowiednio nastroi. ..a jak się "robi" to wydziela się produkt uboczny zwany szczęściem. Szczęście tylko w takiej postaci występuje. 

 

Doceniam, ale nie do końca się zgadzam. Oczywiście, że podejście ma znaczenie, natomiast stwierdzenie "chcieć to moc" jest o tyle nieprawdziwe, że żeby móc to jeszcze trzeba... móc. Takie kołczowe teksty kompletnie nie biorą pod uwagę nierówności i tego, że ludzie mają ograniczenia ? To, że potrzeby pomocników w szpitalach covidowych, nie wpływa w żaden sposób na moje życie, bo ja nie pójdę pracować do szpitala. To jest tylko przykład, każdy działa we własnym zakresie. Jeżeli są problemy warto skorzystać z usług terapeuty (polecam nurt terapii schematu). Ale no, właśnie terapeuty a nie kołcza, który mi powie, że wszystko się uda jak ZAPUSZCZE SKRZYDŁA. Od razu mi się ciśnie na usta główne hasło strajku kobiet tbh. To nie pomaga, tylko wpędza w gorszego doła, bo człowiek jest przekonany, że wszystko jest źle, bo on się nie wystarczająco stara. Tymczasem wiele jest czynników, które nas wpędzają w różne sytuacje.

Warto przede wszystkim działać i się nie zatrzymywać. 

 

Na 90% mam dodatkową robotę Nie jest wybitnie płatna, ale to zawsze coś. 

[Maryna123]

W dniu 2.11.2020 o 15:20, sjoanna napisał:

A ja się przyszłam wyżalić, bo dawno mnie tu nie było. Zaczęłam sobie spokojnie ogarniać spłacanie chwilówek, a tu nagle przedwczoraj z powodu koronawirusa cięcia w firmie i zmniejszenia etatu. Zostałam z 1/4 etatu na listopad i cały mój plan spłaty i podniesienia się z dołka zawieszony (jak nie zabity, bo niewiadomo co przyniesie grudzień). Co człowiek odzyska nadzieje z tym forum, podniesie się, zacznie ogarniać to chwila i wszystko się wali. Znalezienie nowej pracy w moim mieście nawet bez tej całej chorej sytuacji graniczyło z cudem, a teraz to już całkiem kaplica. Dziękuje za rady „zmień prace” lub „wyprowadź się”, ale mam jeszcze studia i nie mogę się wyprowadzić z domu z powodów rodzinnych. 
Właściwie to chciałam jeszcze tylko dodać, że już prawie 2 miesiące po terminach, a telefony i mejle się uspokoiły, co daje mi chociaż trochę wytchnienia. 
Cieszę się czytając posty o Waszych postępach w spłacie i czekam, aż ja będę mogła taki zamieścić!

Strasznie mi przykro, sytuację rozumiem, jestem w podobnej. Przestałam liczyć już na to, że spłacę zobowiązania. Jeśli sytuacja tak bardzo się zmieniła u Pani to dobrym wyjściem jest upadłość konsumencka, tak mi doradzają. Postępowanie sądowe, które umarza wszystkie długi. Mówią, że sprawa sądowa nie jest ciężka do przejścia. Sądy są dla osób niewypłacalnych bardzo przychylne. Należałoby tylko przeanalizować Pani sytuację.
 

[Szary]

30 minut temu, Maryna123 napisał:

Strasznie mi przykro, sytuację rozumiem, jestem w podobnej. Przestałam liczyć już na to, że spłacę zobowiązania. Jeśli sytuacja tak bardzo się zmieniła u Pani to dobrym wyjściem jest upadłość konsumencka, tak mi doradzają. Postępowanie sądowe, które umarza wszystkie długi. Mówią, że sprawa sądowa nie jest ciężka do przejścia. Sądy są dla osób niewypłacalnych bardzo przychylne. Należałoby tylko przeanalizować Pani sytuację.
 

Trzeba pamiętać że upadłość to nie jest takie hop na krówkę i będzie cielaczek. Gdyby tak było każdy by zaciągał długi i ogłaszał upadłość. Stwierdzenie że sąd umarza wszystkie długi to spore uproszczenie i niedopowiedzenie. Pytanie co trafiłoby do masy upadłościowej, czy zdajemy sobie sprawę z konsekwencji ogłoszenia upadłości. Lepiej się przeciągać po sądach i bronić jeżeli jest chociaż cień nadziei na spłatę. Sam mam ponad 200k długów i rozważałem upadłość. Trzeba to dobrze przemyśleć 

[Mazek]

W dniu 3.11.2020 o 18:58, korzenny napisał:

dziewczyny, jak dzisiaj się nastroicie, tak się to jutro spełni. Dla surfera wysoka fala to nie problem, tylko wyzwanie. 

Np. w szpitalach na oddziałach "covidowych" można będzie liczyć na 100% dodatkowej pensji. Nie trzeba być lekarzem, czy dyplomowaną pielęgniarką. Można bać się życia, ale można też się nie bać. Myślę, że poszukują każdych rąk do pomocy. To jeden z przykładów. Można opracować formułę szczepionki na Covid19 i dostać nagrodę Nobla. Myślicie, że odleciałem? 

 

Wszystko można zrobić jeśli człowiek się odpowiednio nastroi. ..a jak się "robi" to wydziela się produkt uboczny zwany szczęściem. Szczęście tylko w takiej postaci występuje. 

 

Dzisiaj pytałam o dodatkową pracę właśnie w związku z Covidem - to niestety chca tylko medyków ? a pobrać materiał to chyba każdy potrafi - wystarczyła by krótka instrukcja ... Słabo jest teraz z dodatkową praca ?

[Rozyczka]

48 minut temu, Mazek napisał:

Dzisiaj pytałam o dodatkową pracę właśnie w związku z Covidem - to niestety chca tylko medyków ? a pobrać materiał to chyba każdy potrafi - wystarczyła by krótka instrukcja ... Słabo jest teraz z dodatkową praca ?

To prawda. O dodatkowej pracy można zapomnieć. Mnie jeszcze choroba dopadła i grudniowej wypłaty będzie jak kot napłakał po tym L4. I jak tu żyć ☹️

[lukaszb]

50 minut temu, Mazek napisał:

Dzisiaj pytałam o dodatkową pracę właśnie w związku z Covidem - to niestety chca tylko medyków ? a pobrać materiał to chyba każdy potrafi - wystarczyła by krótka instrukcja ... Słabo jest teraz z dodatkową praca ?

Skąd jesteś? Mój znajomy otwiera hale dla Amazona. Niedługo będzie rekrutował w Chinach bo nie ma ludzi.

[Mazek]

9 godzin temu, lukaszb napisał:

Skąd jesteś? Mój znajomy otwiera hale dla Amazona. Niedługo będzie rekrutował w Chinach bo nie ma ludzi.

Z Białegostoku

[zadluzona89]

Ja dołączam do grupy mających zjazd psychiczny. Również straciłam moje spore, dodatkowe źródło dochodu. W dodatku ciągle choruję, a po badaniach kontrolnych wyszło, że mogę mieć przerzut (chociaż mam nadzieję, że to tylko chwilowy stan zapalny) Moja depresja ponownie się uaktywniła, a mnie nie stać na terapię i leki.

 

Przy codziennym funkcjonowaniu trzyma mnie to, że mam długi, którymi nie chcę obarczać rodziny (cokolwiek by się miało zadziać)

 

Wiele bym dała za to, żeby być po prostu zdrową, nawet w tym posranym pandemicznym czasie. Jak na razie przejście z mieszkania do przystanku stanowi dla mnie wyczyn, jakbym wchodziła co najmniej na RYSY.

 

Wesoło nie jest i tylko wygrana w lotto by mnie uspokoiła (chociaż i na to szkoda pieniędzy )

 

 

[Mazek]

12 minut temu, zadluzona89 napisał:

Ja dołączam do grupy mających zjazd psychiczny. Również straciłam moje spore, dodatkowe źródło dochodu. W dodatku ciągle choruję, a po badaniach kontrolnych wyszło, że mogę mieć przerzut (chociaż mam nadzieję, że to tylko chwilowy stan zapalny) Moja depresja ponownie się uaktywniła, a mnie nie stać na terapię i leki.

 

Przy codziennym funkcjonowaniu trzyma mnie to, że mam długi, którymi nie chcę obarczać rodziny (cokolwiek by się miało zadziać)

 

Wiele bym dała za to, żeby być po prostu zdrową, nawet w tym posranym pandemicznym czasie. Jak na razie przejście z mieszkania do przystanku stanowi dla mnie wyczyn, jakbym wchodziła co najmniej na RYSY.

 

Wesoło nie jest i tylko wygrana w lotto by mnie uspokoiła (chociaż i na to szkoda pieniędzy )

 

 

Współczuję Ci bardzo, ja w tej chwili jestem w izolacji domowej, ale już czuję się lepiej. Z tym, że oczywiście wypłata będzie mniejsza... Pandemia przytłacza a ta pogoda to już w ogóle depresyjna... W marcu byliśmy zamknięci w domu, ale była przynajmniej wizja wiosny. A w tej chwili jest po prostu ch....o.

[KlimaT]

W dniu 21.10.2020 o 11:16, Emmmarta napisał:

Kochani jak po wiedzieliscie najbliższym o długach? I jaka była ich reakcja ? ?

Mojemu nie powiedziałam i nie powiem. Ja je narobiłam to ja je spłacę, a narobiłam jak byłam w ciąży gdy zus nie wypłacał mi świadczenia bo covid kilka miesięcy z rzędu. Narobiłam nowych długów, a nad starymi straciłam panowanie. 

U mnie wie tylko mama bo u niej mam melndunek, a mieszkam gdzieś indziej i ona odbiera mi korenspondencje.

No... ale jak to śpiewa provident (xD) mam plan. ?

[lukaszb]

19 minut temu, KlimaT napisał:

Mojemu nie powiedziałam i nie powiem.

Bardzo źle.

 

 

[Rozyczka]

55 minut temu, KlimaT napisał:

Mojemu nie powiedziałam i nie powiem. Ja je narobiłam to ja je spłacę, a narobiłam jak byłam w ciąży gdy zus nie wypłacał mi świadczenia bo covid kilka miesięcy z rzędu. Narobiłam nowych długów, a nad starymi straciłam panowanie. 

U mnie wie tylko mama bo u niej mam melndunek, a mieszkam gdzieś indziej i ona odbiera mi korenspondencje.

No... ale jak to śpiewa provident (xD) mam plan. ?

Ja powiedziałam i co to dało? Nic. Zero wsparcia i pomocy, tylko dołowanie psychiczne człowieka słowami. I głupie docinki. Niestety trzeba samemu ten ciężar dźwigać i powoli w miarę możliwości z tego wychodzić, a łatwo nie ma i nie będzie. A raczej jest coraz trudniej ☹️

[KlimaT]

@lukaszb Też mi się tak wydaje... Na pewno wiem, że nie robiłby mi wyrzutów, ale nie chce by pomógł mi spłacać. Jeszcze jak byłam wypłacalna to miałam kilkanaście tys oszczędności i dałam to mojemu na spłate jego długów, które ma sprzed naszego związku. Myślałam, żeby pokazać mu to forum bo on to trochę taki lekkoduch, zarabia ok 9tys ale nie płacił zusu i skarbówki, a teraz ma komornika (nie wiadomo w sumie za co na pewno skarbówka ale chyba jeszcze coś mu wisi) co miesiąc i mimo zajęć i zrobieniu opłat zostaje mu jakieś 3 tys tak o, więcej niż ja mam na życie i opłaty. Ale nie chce brać jego pieniędzy bo wiem ile pracy go to wszystko kosztuje. I oboje mieliśmy ciężki rok, jak już będzie bardzo źle u mnie to mu powiem. Ale oboje daliśmy sobie rok czasu na stabilizacje finansową i wyjście na prostą bo mój źle nie zarabia, ja przed macierzyńskim też źle nie zarabiałam, a niedługo będę wracać na etat.

------------------------------- dodano 0 minut później -------------------------------

@Rozyczka Wiesz jak to jest, dopóki kogoś się okłamuje to się nie ma takich wyrzutów sumienia. Ja daje sobie rok na wyjście na prostą... oby się udało.

[Mazek]

29 minut temu, Rozyczka napisał:

Ja powiedziałam i co to dało? Nic. Zero wsparcia i pomocy, tylko dołowanie psychiczne człowieka słowami. I głupie docinki. Niestety trzeba samemu ten ciężar dźwigać i powoli w miarę możliwości z tego wychodzić, a łatwo nie ma i nie będzie. A raczej jest coraz trudniej ☹️

A ja powiedziałam i mam dużo szczęścia, że mój Mąż okazał się bardzo wartosciowym człowiekiem. Nie chodzi mi o jakieś niewyobrażalne wsparcie finansowe, bo nie ma takich możliwości. Ale wiecie jaki to komfort psychiczny, jak spokojnie można przynieść korespondencję do domu? Nie kombinując jak tu przemycić list od skrzynki na listy do mieszkania na parterze? Poza tym, wsparcie na etapie sądów (a ta faza zbliża się wielkimi krokami) myślę że będzie niezastąpione. Prawnicy pomogą pisać pisma i będą nas reprezentować, ale myślę że ciepłe słowa od ukochanej osoby są również niezbędne w całym procesie oddłużania.

 

[Rozyczka]

12 minut temu, Mazek napisał:

A ja powiedziałam i mam dużo szczęścia, że mój Mąż okazał się bardzo wartosciowym człowiekiem. Nie chodzi mi o jakieś niewyobrażalne wsparcie finansowe, bo nie ma takich możliwości. Ale wiecie jaki to komfort psychiczny, jak spokojnie można przynieść korespondencję do domu? Nie kombinując jak tu przemycić list od skrzynki na listy do mieszkania na parterze? Poza tym, wsparcie na etapie sądów (a ta faza zbliża się wielkimi krokami) myślę że będzie niezastąpione. Prawnicy pomogą pisać pisma i będą nas reprezentować, ale myślę że ciepłe słowa od ukochanej osoby są również niezbędne w całym procesie oddłużania.

 

To bardzo Ci zazdroszczę, że masz takie wsparcie.