JAK PSYCHICZNIE PORADZIĆ SOBIE Z DŁUGAMI przekraczającymi nasze siły?

[KlimaT]

53 minuty temu, Mazek napisał:

Poza tym, wsparcie na etapie sądów

Jak to wygląda? Póki co wysłałam odwołanie i nie wiem co mnie czeka dalej.

[Mazek]

Odwołanie do Epu czy rejonu?

[KlimaT]

@Mazek Do epu

[Mazek]

To będzie umorzenie. Ale wierzyciel może pójść w następnym kroku do rejonu

[krakauerka]

Miałam spłacać dzisiaj Miloan a widzę, że mnie podali do EPU ?  Kij no, kto inny dostanie przelewik. 

 

Ja walczę z nawracającą depresją. I nie mówię tutaj o obniżeniu nastroju, tylko o depresji klinicznej, zdiagnozowanej i leczonej od wielu lat. Teraz się nie leczę, bo nie mam za co. Nie powstrzymuje mnie to od pracy, chociaż czuję się jakbym robiła 24/7 w kamieniołomie ;/  W poniedziałek umarł mój kot, wszyscy dookoła albo covidowi, albo na kwarantannie, śpię w godzinach 6 - 13, praktycznie nie widuję słońca, czuję się naprawdę, naprawdę okropnie. Już nawet te długi mnie przestały szczególnie przerażać, czasem tak siedzę i sobie myślę, żeby w końcu ten komornik przyszedł, ściągał co ma ściągnąć i żeby mi dali święty spokój. Rodzice chorzy, nie pracują, zaraz będę musiała ich budżet reperować. Epu, srepu, windykacje, nie windykacje.... Nie wiem jak to będzie. 

 

EDIT: Nie żebym odpuściła, czy coś, ale te nastroje w kraju, to wszystko, co się dzieje... Ciężko uwierzyć, że będzie lepiej na jakimkolwiek polu. Kiedykolwiek. 

 

Wracam do moich kamieniołomów. 

 

------------------------------- dodano 5 minut później -------------------------------

 

 

 

6 godzin temu, lukaszb napisał:

Bardzo źle.

 

 

Taka sytiacja obnaża relacje między ludźmi. Czasem ciężko się o tym czyta. Długi się skończą a brak zaufania i komunikacji zostaną na lata...

------------------------------- dodano 12 minut później -------------------------------

11 godzin temu, zadluzona89 napisał:

Ja dołączam do grupy mających zjazd psychiczny. Również straciłam moje spore, dodatkowe źródło dochodu. W dodatku ciągle choruję, a po badaniach kontrolnych wyszło, że mogę mieć przerzut (chociaż mam nadzieję, że to tylko chwilowy stan zapalny) Moja depresja ponownie się uaktywniła, a mnie nie stać na terapię i leki.

 

Przy codziennym funkcjonowaniu trzyma mnie to, że mam długi, którymi nie chcę obarczać rodziny (cokolwiek by się miało zadziać)

 

Wiele bym dała za to, żeby być po prostu zdrową, nawet w tym posranym pandemicznym czasie. Jak na razie przejście z mieszkania do przystanku stanowi dla mnie wyczyn, jakbym wchodziła co najmniej na RYSY.

 

Wesoło nie jest i tylko wygrana w lotto by mnie uspokoiła (chociaż i na to szkoda pieniędzy )

 

 

Kurczę, trzymaj się tam. Jak czegoś Ci potrzeba to pisz, my chyba obie stołeczne (chociaż ja na wygnaniu pod miastem, to rodzice nadal w Warszawie).

[PlanSplaty]

47 minut temu, krakauerka napisał:

Taka sytiacja obnaża relacje między ludźmi. Czasem ciężko się o tym czyta. Długi się skończą a brak zaufania i komunikacji zostaną na lata...

W punkt ?

[KlimaT]

W dniu 18.11.2020 o 23:54, krakauerka napisał:

Ja walczę z nawracającą depresją. I nie mówię tutaj o obniżeniu nastroju, tylko o depresji klinicznej, zdiagnozowanej i leczonej od wielu lat. Teraz się nie leczę, bo nie mam za co.

Warto by było zadbać tutaj o spokój ducha.

Wiem jak depresja jest ciężka, jesteś z tym sama? 

Pamiętam, że leki na depresję przepisane na nfz kosztowkosztoie 3zł, ale to było z 10 lat temu. Czy leki pomagały?

Czy Twoja depresja pojawiła się razem z długami?

Możesz liczyć na moje wsparcie.

 

W dniu 18.11.2020 o 23:54, krakauerka napisał:

Taka sytiacja obnaża relacje między ludźmi. Czasem ciężko się o tym czyta. Długi się skończą a brak zaufania i komunikacji zostaną na lata...

Wiem, że masz rację dlatego z pewnością przyjdzie czas gdzie będę musiała porozmawiać z moim. 

 

------------------------------- dodano 8 minut później -------------------------------

Już drugi raz z forum uświadomiłam sobie jaka jestem zakłamana i jak oszukuję sama siebie...

[zadluzona89]

Jakbym miała porównać co jest gorsze - depresja czy nowotwór to na obecną chwilę wybiorę to pierwsze.  O ile codzienny brak sił, bóle mięśni, karuzelę w głowie, nudności itp da się jakoś zwalczyć domowymi sposobami, o tyle bólu "duszy" już nie. Nie ma chyba nic gorszego niż stanie na balkonie i zastanawianie się skoczyć czy nie. To samo tyczy się przechodzenia obok mostu.

 

Ten miesiąc jest dla mnie tragiczny. Teoretycznie zlecam pracę podwykonawcom bo sama nie jestem na tyle wydolna aby pracować. Na szczęście wszystko idzie z firmowego konta, a usługi marketingowe czy sprzedażowe spadły o ponad połowę.

 

Kraukerka, bądź inne "depresyjne" osoby - jak coś zawsze wesprę. Odnoszę wrażenie, że otoczenie nie do końca sobie zdaje sprawę z czym my się każdego dnia "mierzymy". Ja ciągle dostaję ochrzan bo siedzę w domu, nie biegam na randki a życie mi ucieka "przez palce" Że zachowuję się jak emerytka a jestem jeszcze młoda. Już przestałam tłumaczyć o co chodzi bo i tak nie dotrze.

 

Sprawa z długami w tym wszystkim jest niestety podwójnie ciężka. Nie wiem czy psychicznie wytrzymam Sąd, ale innemu wyboru też nie mam.

[KlimaT]

@zadluzona89 Też nie jesteś sama, też możesz liczyć na moje wsparcie.

Nie znam Twojej historii ale w końcu przecież musi być dobrze, a na miłość nigdy nie jest za późno.

[korzenny]

W dniu 18.11.2020 o 23:54, krakauerka napisał:

 

Taka sytiacja obnaża relacje między ludźmi. Czasem ciężko się o tym czyta. Długi się skończą a brak zaufania i komunikacji zostaną na lata...

 

 

 

też się przyłączam, to jest bardzo trafna uwaga 

[mariusz2107]

W dniu 18.11.2020 o 19:13, Rozyczka napisał:

To bardzo Ci zazdroszczę, że masz takie wsparcie. 

Tak, to prawda,też zazdroszczę. 

Niestety nie każdy może liczyć na wsparcie od swojej drugiej połówki. 

I tak po prostu jest. 

Ale trzeba zacisnąć pasa i gnać do przodu. 

Na marginesie to ja odważyłam się powiedzieć jednej os. najbliższej o moich kłopotach licząc na wsparcie i przed wszystkim zrozumienie i... szok,  okazało sie, że obie jedziemy na tym samym wózku!. 

I obie zgłosiłyśmy się o pomoc oczywiście do znanej nam wszystkim Kancelarii. Wiem, że na wsparcie męża nie mam co liczyć i głęboko liczę że zanim się dowie wyjdę z tego. A jak się dowie wcześniej to czas pokaże co nasz związek jest wart. 

[Mazek]

Otóż to! Zresztą świat nie tylko kręci się wśród mężów/partnerów.

Ktoś ma wsparcie w rodzicach, ktoś inny wśród przyjaciół.

Jak ja powiedziałam o wszystkim najpierw swojej przyjaciółce to okazało się że wcale nie zasługuje na takie określenie. Zatem stare przysłowie jest nieomylne - "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie". Super, że jest to forum! Dziękuję że Was drodzy Forumowicze mam! ♥️

[KlimaT]

5 minut temu, Mazek napisał:

Jak ja powiedziałam o wszystkim najpierw swojej przyjaciółce to okazało się że wcale nie zasługuje na takie określenie.

Miałam podobnie. Tylko zaczęłam temat o ciężkiej sytuacji finansowej i mnie zwyzywała. 

------------------------------- dodano 2 minuty później -------------------------------

20 minut temu, mariusz2107 napisał:

Wiem, że na wsparcie męża nie mam co liczyć

Haha jaka inwencja twórcza w anonimowości. Ty jesteś Mariusz, ja jestem klimatem. ?

[Gość]

Tak czytam wasze wypowiedzi, również z tym całym bagnem jestem niestety sam...Pseudo przyjaciele odwrócili się dowiadując  o moich problemach. Rodzina szkoda gadać... zero wsparcia...ciągłe wypominanie że pracuje na komorników... Są dni że poprostu nie chce się żyć...

[krakauerka]

17 godzin temu, KlimaT napisał:

Pamiętam, że leki na depresję przepisane na nfz kosztowkosztoie 3zł, ale to było z 10 lat temu. Czy leki pomagały?

Czy Twoja depresja pojawiła się razem z długami?

Możesz liczyć na moje wsparcie.

 

 

To raczej długi wynikają z depresji. Choruję od 11 lat. Nie jestem sama

 

Wizyta u psychiatry to 200zl, a terapia (w moim przypadku nawet ważniejsza od leków) miesięcznie 400. Do tego leki miesięcznie 150. Przed refundacją kosztowały 360 ?

Są tanie leki, ale niestety nie na mój przypadek. 

------------------------------- dodano 3 minuty później -------------------------------

8 godzin temu, Marek0001 napisał:

Tak czytam wasze wypowiedzi, również z tym całym bagnem jestem niestety sam...Pseudo przyjaciele odwrócili się dowiadując  o moich problemach. Rodzina szkoda gadać... zero wsparcia...ciągłe wypominanie że pracuje na komorników... Są dni że poprostu nie chce się żyć...

I "ciągle pracujesz a nigdy nie masz pieniędzy". 

Taaak, u mnie też. 

[Gość]

Niestety... kasa z wypłaty się rozchodzi bardzo szybko...

[BiałyM]

Możliwość na liczenie rodziny to tak na prawdę przywilej.

Kiedy ja straciłem zdrowie...a moje chorobowe było o wiele niższe niż wcześniejsza rzeczywista wypłata... a długi przewyższały wypłatę mojej połówki to moja rodzina stwierdziła, że sami jesteśmy sobie winni. Gdzie tak na prawdę ciążył Mi dług na remont domu rodzinnego. W którym już nie mieszkałem, ale moja matka uznała, że brałem go jak nie miałem dziewczyny i że jak ona ma takie wymagania to trzeba sobie poszukać innej. Nikt nie patrzył na to, że leże w szpitalu i ona dwoi się i troi by było na cokolwiek. Jeżdżąc do domu rodzinnego zawsze otrzymywaliśmy listę zakupów do zrobienia. Kiedy pierwszy raz napisałem, że mnie nie stać na ich zrobienie to otrzymałem wiadomość, że może czas na koniec zabawy w dorosłość i czas wrócić do domu. Patrząc z perspektywy czasu to moja rodzina była moim wrzutem, który pogrążał mnie w długach. Mojej rodzinie nie zależało na mnie, a na pieniądzach ode mnie. Odpowiadało im jak mieszkałem z Nimi robiłem zakupy, płaciłem za remonty... kiedy wybrałem inne życie zaczęły się same problemy, a kiedy miałem problem z kasą i przychodziły do domu listy, terenowi to jedynie przekazywali listy i obwiniali o wszystko moją połówkę. Gdzie wszystkie długi jakie miałem w tamtym momencie to dotyczyły tego co oni mieli w swoim domu. Moja połówka zaczęła mieć problemy z zdrowiem psychicznym siedziała w domu i nie widziała sensu wyjścia do pracy. W zasadzie jej wypłata przychodziła i zaraz jej nie było. Nie wiedziałem co się dzieje, a ona gasła w oczach. Na końcu przyszedł moment kiedy ja siedziałem na zasiłku rehabilitacyjnym, a ona z depresja z łózka nie wychodziła. Wyczynem dla niej było wyjście do sklepu. Wtedy tak na prawdę zaczęły się największe opóźnienia na kredytach. Pewnego dnia po prostu wstałem i zrozumiałem, że nie chce żyć jak moja rodzina i że muszę zawalczyć... o siebie o nią... i wtedy udało mi się pozbierać siebie i ją... i nawet kręgosłup już mi tak nie dokuczał, na lekach nawet dało się iść do pracy na czarno.
Udało się wyjść z opóźnień... udało się spłacić kredyty, udało się wysłać je w raporcie do części statystycznej. Udało się znaleźć stałą pracę. Straciliśmy przyjaciół, bo ani nie było czasu na utrzymywanie kontaktów.. ani pieniędzy na wyjścia. Nie udało się tylko wyleczyć mentalności... My żyjemy praktycznie ciągle na kredyt i nie potrafimy tego przerwać. Nie bierzemy już chwilówek, ale kredyty bankowe.. ale ciągle spłacamy jakiś i bierzemy kolejny...bo ciągle o czymś innym marzymy. Czasami mam wrażenie, że pracujemy po to by płacić odsetki. Moja dziewczyna pochodzi z rodziny co boją się kredytów.. i w zasadzie to ja ją nauczyłem pożyczania pieniędzy. W zasadzie wstydzi się rozmawiać na temat zobowiązań. Rodzina moja przestała się odzywać, bo chyba przestali widzieć korzyści z kontaktu ze mną. Życzenia świąteczne, trochę przytyków, że jesteśmy balkoniarze...no tak wyglądają relacje.... nawet nie wiedzą, ze rok temu kupiliśmy mieszkanie. Oczywiście na kredyt.
W tym roku kupiliśmy działkę... też na kredyt... w zasadzie na dwa kredyty, bo jednego w takiej wysokości bank nie chciał przyznać.. z hipotecznym był problem... to wzięliśmy dwa gotówkowe... spłaciliśmy 1 gotówkowy... to wzięliśmy kolejny na auto do połówki... i tak ciągle w kółko... żyjemy razem, ale oddzielnie. Od 1 kwietnia 2019 ona za granicą ja tu... ciągle piszę w zeszyciku gdzie co nadpłacić.. niby planujemy jej powrót.. ale wiemy, że nie stać nas na jej powrót do pl. Marzenia i kredyty nie pozwalają Nam żyć normalnie, spać po nocach... całe życie kręci się w koło kredytów.
Psychicznie siadamy... nie potrafimy funkcjonować.. nie potrafimy na coś czekać... chcemy teraz i tu.
 

[Mazek]

41 minut temu, BiałyM napisał:

Marzenia i kredyty nie pozwalają Nam żyć normalnie, spać po nocach... całe życie kręci się w koło kredytów.
Psychicznie siadamy... nie potrafimy funkcjonować.. nie potrafimy na coś czekać... chcemy teraz i tu.

Nie chcę Cię oceniać, ale czasami warto przemyśleć pewne marzenia itp... ja też jestem typem w "gorącej wodzie kąpana", ale od pół roku chodzę z zimna głowa. Nawet jak coś mi się bardzo podoba to przemyśle sprawę i odłożę na "dalsze potem". Za część chwilowek kupiłam książki, gry planszowe i wiesz, że z jeszcze większa frajda odsprzedaje je teraz na różnych portalach. Także marzenia można kreować w różny sposób.

A co do mieszkania - super, że udało Wam się je kupić, ale szkoda że nie mieszkacie razem... Także nie wiem czy te marzenie jest do końca spełnione i czy napewno przyniosło radość.

[BiałyM]

Mazek Zazdroszczę CI, że nauczyłaś się tego... my nie potrafimy... zastanawiam się czy to kiedykolwiek się skończy...
 

[KlimaT]

@BiałyM No, a co Ci dają te wszystkie materialne rzeczy?

Nie myślałeś wyjechać do niej za granicę? To bardzo trudne dla związku.

 

Ja się wyleczyłam z konsumpcjonizmu gdy zaszłam w ciąże, teraz tylko oszczędzanie. Ok nie mam z czego oszczędzić ale mogę więcej przeznaczyć na zaległości co przy wcześniejszym stylu życia byłoby niemożliwe.

 

 

[PlanSplaty]

Slabo sie zapowiada koncowka tego roku. Dzis kolejny nakaz z rejonu i to na ponad 25000. Inna sprawa przyklepana w calosci, czekam na wniosek o uzasadnienie. Kolejna kilka dni temu miala posiedzenie, ale nie wiem co na nim wyszlo, pewnie tez przyklepali mi calosc. Cos czarno to widze.

[Mazek]

W dniu 21.11.2020 o 09:46, BiałyM napisał:

Mazek Zazdroszczę CI, że nauczyłaś się tego... my nie potrafimy... zastanawiam się czy to kiedykolwiek się skończy...
 

Szczerze to wyłażenie z długów wcale nie jest łatwe, przyjemne czy miłe, każdy z Nas o tym wie... Oczywiście rozstanie z rzeczami też nie jest specjalnie fajne ale z drugiej strony zawsze kilka groszy wpadnie i można realizować cel... Życie bez długów!

A przy okazji odgracic trochę mieszkanie ?

 

ja jestem na kredytowym "odwyku" od kwietnia... Czyli tak naprawdę na początku drogi. 

 

[Flimon]

1 godzinę temu, Mazek napisał:

Szczerze to wyłażenie z długów wcale nie jest łatwe, przyjemne czy miłe, każdy z Nas o tym wie... Oczywiście rozstanie z rzeczami też nie jest specjalnie fajne ale z drugiej strony zawsze kilka groszy wpadnie i można realizować cel... Życie bez długów!

A przy okazji odgracic trochę mieszkanie ?

 

ja jestem na kredytowym "odwyku" od kwietnia... Czyli tak naprawdę na początku drogi. 

 

A u mnie mija właśnie rocznica trzeźwości, kiedy zdecydowałem się zaciągnąć hamulec bezpieczeństwa. Z perspektywy czasu był to dla mnie jeden z najszczęśliwszych dni w życiu. Na razie mam tak: masę w EPU - ale to i tak nie ma znaczenia - prócz tego, że to trzeba pilnować i składać sprzeciwy. Jedno ultimo w rejonie, tu był nakaz i sprzeciw ze wsparciem Portalu Dłużnika. Czekamy na rozprawę - styczeń 2021. Drugi pozew w SR wisi za Alektum, czekam na rozpatrzenie, jeśli będzie nakaz - to wiadomo oczywiście z kim pójdę i będę się bronił.

 

Prócz tego odzysk - jutro wychodzi pozew za firmę V. 

 

No i jeszcze długie lata przede mną, ale jestem szczęśliwy. W ciągu roku - udało mi się spłacić i zamknąć ponad 50k PLN zobowiązań.

[krakauerka]

Jedną z najważniejszych lekcji, jaką dostałam od chwilówek i pandemii było nauczenie się gospodarowania pieniędzmi. Całe życie zakupoholizmu, rozpieprzania wszystkiego, co zarobiłam, kupowania zbędnych rzeczy... Wszystko wyprzedałam, spłacając największe chwilówki. Gdybym inwestowała i odkładała w momencie, kiedy miałam hajsu po uszy, byłabym dzisiaj w innym miejscu. Ale nie, tylko więcej, więcej, wszystkiego więcej, nie zamykały się drzwi za kurierem... ?  I gdzie mnie to zaprowadziło? 

 

I co? Nie biegam do paczkomatu. Zużywam kosmetyki, zanim kupię nowe. Sama gotuję, nie zamawiam na wynos. To są niby małe rzeczy, ale pomagają uporządkować głowę. Jeszcze kiedyś będzie lepiej, ale to wszystko musiało się zdarzyć, żebym w wieku prawie 30 lat w końcu dorosła ? 

------------------------------- dodano 1 minutę później -------------------------------

 

 

 

3 godziny temu, erfau napisał:

Slabo sie zapowiada koncowka tego roku. Dzis kolejny nakaz z rejonu i to na ponad 25000. Inna sprawa przyklepana w calosci, czekam na wniosek o uzasadnienie. Kolejna kilka dni temu miala posiedzenie, ale nie wiem co na nim wyszlo, pewnie tez przyklepali mi calosc. Cos czarno to widze.

U mnie na razie EPU, ale to, co mi zostało sypie się jak grzyby po deszczu ?  

------------------------------- dodano 6 minut później -------------------------------

 

 

Ktoś tu wspomniał o tym, żeby powiedzieć rodzinie, że pomocą etc. 

 

 

Może moje zdanie jest kontrowersyjne, ale to jest chyba najgorsza rzecz jaką można zrobić tuż po dalszym zadłużaniu się. Wiecie, teoretycznie moi rodzice mogliby zlikwidować jaką lokatę i zapłacić moje długi. Tylko że to są MOJE długi. Moje zobowiązania. Ja je zrbiłam, nie oni. Dlaczego mieliby poświęcać na to oszczędności, na które pracowali przez lata? 

Jeżeli będę całkowicie pod ścianą to pewnie mi pomogą, ale czasy są ciężkie dla wszystkich i jak się spie*rzyło, to trzeba w pierwszej kolejności samemu pracować na swoje zaległości ?  Zobaczyłabym jakieś badania na ten, temat, ale bardzo widać prawidłowość, że jeżeli długi są spłacane przez kogoś z zewnątrz, to dana osoba prędzej czy później tu wróci w identycznej sytuacji. Dopóki się nie zapieprza na własne błędy, to będzie się je powtarzać w nieskończoność. 

[Mazek]

44 minuty temu, krakauerka napisał:

I co? Nie biegam do paczkomatu. Zużywam kosmetyki, zanim kupię nowe. Sama gotuję, nie zamawiam na wynos. To są niby małe rzeczy, ale pomagają uporządkować głowę. Jeszcze kiedyś będzie lepiej, ale to wszystko musiało się zdarzyć, żebym w wieku prawie 30 lat w końcu dorosła ? 

Czyli jesteśmy w podobnym wieku ? ja teraz zużywam swoje zapasy kosmetyków, ubrań w zasadzie nie kupuje.. sprzedaję to co można i co wiem że mi się nie przyda. Gotuję tak jak Ty - samodzielnie, a do pracy kanapka, owoc i jest taniej niż danie na wynos.

Mam kilka spraw w Epu, rejon na razie milczy..